Με επιτυχία ξεκίνησε την Τετάρτη 15 Ιούλη στην Αθήνα ο κύκλος εκδηλώσεων του ΣΕΚ «Αντίσταση και επανάσταση σ' έναν κόσμο πολέμων και καταστροφών». Εκατοντάδες αγωνιστές/ριες από εργατικούς χώρους, σχολές και γειτονιές έδωσαν το παρών στην πλατεία του Δημαρχείου, σε μια συζήτηση εμπνευσμένη από τους αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο κι εδώ ενάντια στις επιθέσεις και τα εγκλήματα της κυβέρνησης της ΝΔ και των αφεντικών.

Στο αγωνιστικό κλίμα συνέβαλαν νίκες όπως η ανάκτηση του ασύλου του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας "Η Ενότητα" Τζαβέντ Ασλάμ κόντρα στην προκλητική απόπειρα Πλεύρη να του το αφαιρέσει. Ο Τζαβέντ Ασλάμ μαζί με μέλη της Κοινότητας βρέθηκαν στην εκδήλωση και γιόρτασαν με όλο τον κόσμο την νέα αυτή νίκη του αντιρατσιστικού κι αντιφασιστικού κινήματος.

Με φόντο την παλαιστινιακή σημαία, οι ομιλητές/ριες ανέδειξαν τα κεντρικά πολιτικά μέτωπα της περιόδου -πόλεμοι, γενοκτονία, εξοπλισμοί, φτώχεια, περικοπές, ρατσισμός, σεξισμός, περιβαλλοντική καταστροφή- και την ανάγκη της μαζικής απάντησης. 

Ενώ άνοιξαν έναν συντροφικό διάλογο για την προοπτική των αγώνων και τα καθήκοντα της Αριστεράς.

Στο πάνελ ήταν ο Κύρκος Δοξιάδης, ομοτ. καθηγητής ΕΚΠΑ, ο Γιώργος Γώγος, πρόεδρος Ένωσης Λιμενεργατών Πειραιά, η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη, ο Κώστας Καταραχιάς, μέλος ΔΣ Σωματείου νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου, η Αρίμπα Νουρ, φοιτήτρια ΦΛΣ, από την Πακιστανική Κοινότητα και ο Πάνος Γκαργκάνας από την Εργατική Αλληλεγγύη.

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κιμπουρόπουλος, που πρόσφατα απολύθηκε από την Εφημερίδα των Συντακτών, άνοιξε τη συζήτηση που ακολούθησε. Το λόγο πήραν επίσης η Λίλιαν Μπουρίτη από το ΣΕΚ Δυτικών, ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός, μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, η Ανυσία Τζονιού, φοιτήτρια ΠΑΔΑ, ο Δημήτρης Τσώλης, προγραμματιστής, ο Κώστας Πολύδωρος, εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα.

Το ερώτημα αν μπορεί το εργατικό κίνημα να ξεφορτωθεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη μαζί το σύστημα που υπηρετεί, κάνοντας την ανατροπή αντικαπιταλιστική, ήταν στο επίκεντρο της συζήτησης. Παρουσιάζουμε εδώ και στις σελίδες 12, 13, 14, αποσπάσματα από τις ομιλίες και τις παρεμβάσεις.

Πρώτα απ’ όλα καλώς κατά την άποψή μου ανάμεσα στα θέματα της σημερινής εκδήλωσης είναι οι πόλεμοι και οι καταστροφές και η στάση των δυνάμεων της αντίστασης και της επανάστασης σε αυτά.

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε μία τρομακτική έξαρση του ρατσισμού με την κυβέρνηση της ΝΔ να πριμοδοτεί την ακροδεξιά και ρατσιστική πολιτική. Όταν η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει λύσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, είναι πιο εύκολο να στρέψει την οργή εναντίον των πιο ευάλωτων.

Για αυτό ακούσαμε τον υπουργό Μετανάστευσης, τον Θάνο Πλεύρη, να μιλάει για «λαθρομετανάστες» και «εισβολές», να εξαγγέλει φυλακές και περικοπές ακόμα και στο φαγητό των δομών. Τα χρήματα για τις δομές αυτές προέρχονται από ευρωπαϊκά κονδύλια και προορίζονται συγκεκριμένα για τη φιλοξενία και την προστασία προσφύγων και αιτούντων άσυλο. Αντί λοιπόν να στοχοποιούνται οι πιο αδύναμοι, η κυβέρνηση οφείλει να λογοδοτήσει για τα πραγματικά σκάνδαλα διαχείρισης δημοσίου χρήματος, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ακούσαμε επίσης τον Κυριάκο Βελόπουλο να προτρέπει ουσιαστικά σε δολοφονίες προσφύγων. Όταν τέτοιες φωνές αποκτούν χώρο σε δημόσια συζήτηση, δεν κινδυνεύουν μόνο οι μετανάστες. Κινδυνεύει η ίδια η δημοκρατία. Όταν θυσιάζεται η ανθρώπινη ζωή για λίγες ψήφους και για μικροπολιτικά οφέλη, τότε το τίμημα το πληρώνει η δημοκρατία.

Απέναντι σε αυτή την πολιτική του φόβου και του μίσους, το αντιρατσιστικό κίνημα απάντησε με αλληλεγγύη και αγώνα. Σε αυτόν τον αγώνα η Πακιστανική Κοινότητα και ο πρόεδρος Τζαβέντ Ασλάμ πρωτοστατεί για δεκαετίες, απέναντι στον ρατσισμό, τον φασισμό, την εργασιακή εκμετάλλευση και κάθε είδους αυθαιρεσία. Αλλά και στους αγώνες ενάντια στην ρατσιστική βία, από την δίκη της Χρυσής Αυγής μέχρι την διεκδίκηση δικαιοσύνης για το ναυάγιο της Πύλου.

Πολιτική δίωξη

Όλα αυτά οδήγησαν στην κυβέρνηση να ανακαλέσει το προσφυγικό του καθεστώς. Αυτό αποτελεί μία πολιτική δίωξη ενός ανθρώπου που αποτελεί δημόσια φωνή υπέρ της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων. Και η δικαιοσύνη τελικά νίκησε. Χθες η επιτροπή δέχτηκε την προσφυγή του Τζαβέντ Ασλάμ και ακύρωσε την απόφαση ανάκλησης του ασύλου του. Είναι πραγματικά μία πολύ σημαντική νίκη για το αντιρατσιστικό κίνημα.

Ωστόσο η κυβέρνηση δείχνει πάλι το τιμωρητικό της πρόσωπο. Ο υπουργός Μετανάστευσης έσπευσε κατευθείαν να δώσει εντολή για κατάθεση αίτησης ακύρωσης αυτής της απόφασης. Αντί να σεβαστεί την απόφαση που εκδόθηκε από την επιτροπή, επέλεξε να την απαξιώσει δημόσια μιλώντας για αστεία επιχειρηματολογία. 

Μιλώντας για την ακύρωση της απόφασης πάση θυσία, θέτουμε το ερώτημα: ποια είναι αυτή η θυσία; Αν είναι η απαξίωση της δικαιοσύνης και η υπονόμευση των ανεξάρτητων θεσμών, τότε το τίμημα το πληρώνουμε εμείς, το πληρώνει η κοινωνία μας. Για αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ μέρους όλης της Πακιστανικής Κοινότητας κάθε άνθρωπο, κάθε οργάνωση, κάθε συλλογικότητα, κάθε πολιτική δύναμη που στάθηκε στο πλευρό του Τζαβέντ Ασλάμ. Η συμπαράστασή σας ήταν καθοριστική για να κερδίσουμε αυτή τη μάχη. Και θα παραμείνει κρίσιμη τώρα με τη νέα λυσσαλέα προσπάθεια του Υπουργείου να ακυρώσει την απόφαση της επιτροπής.

Ξέρουμε ότι οι αγώνες μπορούν να νικήσουν. Το αντιρατσιστικό κίνημα δεν λύγισε μπροστά στη Χρυσή Αυγή. Με επιμονό αγώνα κερδίσαμε την καταδίκη της ως εγκληματικής οργάνωσης. Αυτό αποδεικνύει ότι όταν οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι εργάτες και οι φοιτητές αγωνίζονται μαζί, μπορούν να γράψουν ιστορία, μπορούν να αλλάξουν την ιστορία. Ας συνεχίσουμε λοιπόν έλληνες και μετανάστες, φοιτητές και εργάτες, ενωμένοι, για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Είμαστε χαρούμενοι γιατί χθες υπήρχε μία απεργία στην οποία οι απεργοί φωνάζανε «εμπρός για τα δικά μας Ιουλιανά». Είμαστε εδώ, στην πλατεία των Ιουλιανών, γιατί εκείνη η μεγάλη μάχη στηριζόταν ακριβώς σε μια μεγάλη απεργία που οι απεργοί ήταν σκαρφαλωμένοι σε αυτό ακριβώς το σημείο και δίνανε τη μάχη ενάντια στο πραξικόπημα τότε της Μοναρχίας που βρήκε τη συνέχειά του στη χούντα.

Τις διαπιστώσεις ότι ο κόσμος παλεύει και καταφέρνει να έχει επιτυχίες ακόμα και μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες της βαρβαρότητας στην οποία ζούμε, χρειάζεται να δούμε πώς τις μετατρέπουμε σε συνολικότερη δυνατότητα να μην είναι μία επιτυχία εδώ, μία νίκη εκεί. Αλλά μια γενίκευση που μπορεί αυτά να τα πάει σ’ ένα επίπεδο παραπάνω.

Αυτή τη συζήτηση κάνει όλος ο κόσμος. Όχι μόνο όσοι είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ πέρα, αλλά σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, υπάρχει ένα ολόκληρο κομμάτι αριστερός κόσμος που συζητάει ακριβώς αυτό: πώς θα πάμε παρακάτω, πώς μπορούμε να κλιμακώσουμε, πώς μπορούμε να φτάσουμε ότι επιτέλους όλα αυτά για τα οποία παλεύουμε θα μπορέσουμε να τα κερδίσουμε.

Χρειάζεται να σταθούμε σε κάποια βασικά σημεία. Πρώτο και βασικό είναι η συστημική σύνδεση όλων των τραγωδιών που βλέπουμε να ξετυλίγονται γύρω μας. Ένα σύστημα σε βαθιά κρίση παράγει και αναπαράγει τραγωδίες. Και κάθε προσπάθεια αυτά να ερμηνευτούν σαν επιμέρους φαινόμενα, είναι κάτι το οποίο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Ο πόλεμος δεν οφείλεται στο ότι στην Αμερική έχουν εκλέξει έναν πρόεδρο ο οποίος είναι αλαλούμ. Ο Τραμπ είναι αλαλούμ. Αλλά δεν είναι εκεί η αιτία γιατί βρισκόμαστε σε μία κατάσταση που υπογράψανε εκεχειρία αλλά ο πόλεμος κλιμακώνεται ξανά. Έχουν περάσει χρόνια που γίνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, έχει φτάσει να θυμίζει τα χαρακώματα του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου, αλλά ετοιμάζονται να τον κλιμακώσουν. Αυτό είπε το ΝΑΤΟ στη Σύνοδό του, αυτό λέει η Ευρωπαϊκή Ένωση με το Rearm Europe.

Και προφανώς όλες οι άλλες πλευρές της καθημερινότητας. Ο καθένας μας καταλαβαίνει ότι οι μπάτσοι που πυροβόλησαν στο Άργος δεν είναι άτομα, δεν είναι αστυνομικοί που παρεκτράπησαν. Είναι προϊόντα του Χρυσοχοΐδη ο οποίος έχει σπάσει το ρεκόρ να είναι υπουργός Δημόσιας Τάξης όσο και  να αλλάζουνε τα ονόματα των υπουργείων και είναι αυτός ο οποίος έχει καθοδηγήσει και έχει δημιουργήσει ακριβώς αυτή τη δολοφονική αστυνομία.

Ένα πρώτο κρατούμενο είναι αυτό. Για κάθε μέτωπο που ανοίγει υπάρχει γενίκευση ότι η πάλη ενάντια στη βαρβαρότητα που προσπαθούν να μας επιβάλουν είναι αντισυστημική, είναι αντικαπιταλιστική.

Υποκείμενο

Δεύτερο, το υποκείμενο που μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Η δύναμη της εργατικής τάξης. Είναι κάτι το οποίο είναι διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Αμφισβήτηση αριθμητική: σιγά μην υπάρχει σήμερα εργατική τάξη όπως πριν από χρόνια. Οι οικοδόμοι χτίσανε όλη την Αθήνα, τώρα ποιοι είναι οι οικοδόμοι; Κάτι μετανάστες που δουλεύουν στο Ελληνικό. Και αμφισβήτηση ποιοτική: ποια συλλογικότητα έχει, είναι εξατομικοποιημένη, δουλεύει ο καθένας μπροστά στην οθόνη του, δεν έχουν τη δύναμη της συλλογικότητας που είχαν παλιά.

Είναι πλαστή αυτή η εικόνα. Ο πιο εύκολος τρόπος για να το δούμε είναι να καταλάβουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έχει παίξει η εργατική τάξη για να φτάσουμε ότι σήμερα όλοι συμφωνάνε ότι έχουμε να κάνουμε με μια μισητή κυβέρνηση, την οποία τη σιχαίνεται η μεγάλη πλειοψηφία. Φτάνουν να το λένε οι δημοσκοπήσεις. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Είναι κοινός τόπος ότι η αντιπολίτευση δεν υπάρχει, βρίσκεται σε κρίση. Ξεκινήσαμε με αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα είναι στο σημείο που πάμε για άλλα. Και αντίστοιχα όλα τα κόμματα της αντιπολευσης.

Πρωταγωνιστής για να φτάσει η κυβέρνηση να είναι τόσο μισητή και τόσο απομονωμένη, δεν ήτανε η αντιπολίτευση είτε μέσα είτε έξω από τη Βουλή. Πρωταγωνιστής ήταν η εργατική τάξη βήμα-βήμα. Ποιος έκανε το κίνημα των Τεμπών; Ποιος πλημμύρισε τους δρόμους; Ξέρουμε το σύνθημα «Τέμπη-Πύλος-Παλαιστίνη». Ποιος άνοιξε το ζήτημα της Πύλου. Μάχη από τα κάτω, οι επιζώντες δίπλα στους δικηγόρους με τη συμπαράστασή μας. 

Για την Παλαιστίνη, είναι γνωστό τι ρόλο έπαιξε ο κόσμος να πηγαίνει στην πρεσβεία του Ισραήλ όταν ακόμα στη Βουλή συζητάγαν για φωταγώγηση με τη σημαία του Ισραήλ. Πρωταγωνιστής είναι η εργατική τάξη, ό,τι και να λένε οι διάφοροι και άρα το δεύτερο μεγάλο κρατούμενο είναι αυτό: το υποκείμενο της αλλαγής είναι η εργατική τάξη απέναντι σε ένα σύστημα που βρίσκεται σε κρίση.

Με αυτά τα δύο δεδομένα μπορούμε να πάμε στο τρίτο σκέλος. Ποια Αριστερά μπορεί να απαντήσει; Πού πρέπει να αναφέρεται η Αριστερά για να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την πρόκληση, ότι μπορεί να οργανώσει τον ιστορικό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, την εργατική τάξη, για να αντιμετωπίσει αυτή τη φοβερή κρίση του συστήματος.

Πρέπει να αναφερθούμε στην επαναστατική παράδοση, στον Λένιν και στον Τρότσκι. Δεν υπάρχουν άλλα κομμάτια της επαναστατικής παράδοσης που να συνδυάζουν τη στρατηγική ότι η λύση είναι να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία και τον έλεγχο σε όλες τις πλευρές της κοινωνίας, και ταυτόχρονα ότι οι επαναστάτες είναι οι πρωταγωνιστές του ενιαίου μετώπου, που ενώνουν την Αριστερά για να ενώσουνε τη δύναμη της εργατικής τάξης να μπορέσει να επιβάλει με τη δύναμή της τα αιτήματα που δικαιώνουν τους αγώνες.

Εκεί βρισκόμαστε και είναι κομμάτι της συζήτησης που χρειάζεται να κάνει η Αριστερά. Χρειαζόμαστε καινούργιες Γένοβες και αντιπολεμικό κίνημα όπως το 2003 όταν πήγαν να εισβάλουν στο Ιράκ και πλημμυρίζαμε τις πλατείες και καλούσαν απεργίες τα συνδικάτα. Τεράστιο μαζικό κίνημα και ενωτικό. Έτσι είναι και το κίνημα της Παλαιστίνης σήμερα. Μπορούμε να είμαστε ενωτικοί και να έχουμε τέτοια μεγάλα κινήματα, έχοντας ακριβώς σαν κρατούμενο ότι πάμε με τη στρατηγική του Λένιν και του Τρότσκι.

Αυτή την Αριστερά θέλουμε να χτίσουμε γιατί αυτή η Αριστερά μπορεί να δικαιώσει τους αγώνες. Να καταφέρουμε τις άμεσες νίκες που ήδη έχουμε αρχίσει να κερδίζουμε και να φτάσουμε στη γενίκευσή τους που θα είναι να πάρει τον έλεγχο η εργατική τάξη, όχι μόνο στην οικονομία, αλλά στην εξουσία, στη δημοκρατία για να αλλάξουμε τα πράγματα ριζικά, να φτάσουμε στον Σοσιαλισμό από τα κάτω με τη δύναμη της εργατικής τάξης.

Το φετινό καλοκαίρι δεν είναι συνηθισμένο. Όχι γιατί είναι προεκλογικό αλλά γιατί είναι καταστροφικό. Από τους σεισμούς στη Βενεζουέλα με τους χιλιάδες νεκρούς και τους δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους κάτω από τα χαλάσματα, μέχρι τις πυρκαγιές με δύο νεκρούς στο Ωραιόκαστρο μέχρι τη δολοφονία του Θοδωρή στο Άργος.

Είναι όμως και καλοκαίρι αντίστασης. Μόλις χθες είχαμε μία γενική απεργία στο δημόσιο. Τις επόμενες μέρες το Μουντιάλ μπορεί να τιναχτεί στον αέρα γιατί οι ντελιβεράδες έχουν απεργία. Οι εκπτώσεις και η κίνηση της αγοράς μπορεί να τιναχτεί στον αέρα γιατί οι εμποροϋπάλληλοι απεργούν την Κυριακή. Ένα καλοκαίρι που έχουμε νίκες, όπως η νίκη του αντιρατσιστικού κινήματος και η κατάκτηση ότι ο Τζαβέντ Ασλάμ θα μείνει εδώ με ήττα του Πλεύρη που τόλμησε να τον απειλήσει.

Το ερώτημα που απασχολεί τον κόσμο που δίνει τις μάχες είναι: πώς μπορούν να δικαιωθούν οι αγώνες, πώς μπορούν να νικήσουν οι αντιστάσεις μας; Αν ανοίξει κανείς στην τηλεόραση, η συζήτηση είναι να ψηφίσεις το άλφα ή το βήτα κόμμα της αντιπολίτευσης για να τιμωρήσεις τον Μητσοτάκη. Από τη μεριά του ΣΕΚ έχουμε μπει σε αυτή τη συζήτηση λέγοντας ότι αυτό δεν αρκεί.

Δεν αρκεί, καταρχάς γιατί ακόμα και προεκλογικά έχουν αρχίσει να μασάνε τα λόγια τους, είναι πολύ πιο πίσω από τα αιτήματα του κόσμου που έχουν ξεδιπλωθεί όλη την τελευταία 7ετία. Μπορεί ο κόσμος να υποφέρει από την ακρίβεια, αλλά ο Ανδρουλάκης προτείνει 13ο μισθό που μισό θα πάρετε τον πρώτο χρόνο και μισό τον επόμενο γιατί δεν βγαίνουν τα οικονομικά του κράτους.

Μπορεί χθες να ήταν απεργία για τη συνταγματική αναθεώρηση και το φοιτητικό κίνημα 20 χρόνια τώρα να δίνει μάχες ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16, αλλά ο Γαβρόγλου, στέλεχος της ΕΛΑΣ, έκανε δήλωση ότι πλέον τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι μια πραγματικότητα. Μπορεί το αντιπολεμικό κίνημα να έχει ξεσηκωθεί σε όλο τον πλανήτη στο πλευρό της Παλαιστίνης και ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν, και στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ να συμφωνήσανε στην κλιμάκωση των εξοπλισμών, όμως κανείς στην αντιπολίτευση δεν τολμάει να βάλει το ζήτημα να σταματήσει η συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος του Ισραήλ, δεν τολμάει να βάλει το ζήτημα το ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί όλη αυτή η κλιμάκωση των πολεμικών εξοπλισμών.

Άρα λοιπόν δεν φτάνει η ψήφος. Χρειαζόμαστε την κλιμάκωση των αγώνων, χρειαζόμαστε το δυνάμωμα μιας Αριστεράς ανοιχτής στην κοινή δράση με όλο τον κόσμο που παλεύει. Μια Αριστερά που δεν μασάει τα λόγια της ούτε πριν τις εκλογές ούτε μετά. Μια Αριστερά που βάζει το ζήτημα της στρατηγικής του αντικαπιταλισμού, της επαναστατικής ανατροπής αυτού του συστήματος που δολοφονεί.

Δεν είναι ζήτημα θεωρητικό. Έχει να κάνει με το πώς δίνουμε αυτούς τους αγώνες. Από την Ρώσικη Επανάσταση μέχρι σήμερα, όταν η Αριστερά έμπαινε στους αγώνες με την τακτική του ενιαίου μετώπου και την στρατηγική του αντικαπιταλισμού, κατακτούσε νίκες. Γιατί κατάφερνε πάντα να ενώνει τις δυνάμεις της εργατικής τάξης, να κερδίζει η τάξη αυτοπεποίθηση και να δυναμώνει έτσι η προοπτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Μάχες

Σαν ΣΕΚ μπαίνουμε πάντα στους αγώνες με αυτή την τακτική και στρατηγική. Ο Τσίπρας έκανε την πρώτη του συγκέντρωση στη Νίκαια, την πόλη όπου εκλέγομαι δημοτική σύμβουλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τα τελευταία χρόνια. Είναι μια πόλη με τεράστια ιστορική σημασία, είναι η γειτονιά της προσφυγιάς και της Αντίστασης. Αλλά δεν δόθηκαν μάχες μόνο το 1944, δόθηκαν και τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν οι μάχες του αντιφασισμού ενάντια στο πιο δολοφονικό πυρήνα της Χρυσής Αυγής που άνοιξε γραφεία, κατάφερε να συγκροτήσει τάγματα εφόδου και να αρχίσει να τρομοκρατεί ντόπιους και μετανάστες μέχρι την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Σαν αντικαπιταλιστική αριστερά πήραμε την πρωτοβουλία από τα κάτω, από τις γειτονιές, ενώσαμε τους μετανάστες με τους ντόπιους, ενώσαμε τα συνδικάτα με το αντιφασιστικό κίνημα, απευθυνθήκαμε και ενώσαμε όλη την Αριστερά της πόλης. Και τη στιγμή που η Χρυσή Αυγή όχι μόνο δολοφονούσε αλλά ήταν και μέσα στη Βουλή, ένα δήθεν πολιτικό κόμμα που εμείς λέγαμε πάντοτε ότι είναι δολοφονική εγκληματική οργάνωση, πήραμε τις πρωτοβουλίες και ξεδιπλώσαμε ένα τεράστιο αντιφασιστικό κίνημα σε όλη την Ελλάδα και έφτασε μέχρι την ιστορική καταδίκη της.

Την ίδια στιγμή δίναμε τη μάχη της αντικαπιταλιστικής προοπτικής. Την ίδια στιγμή που η ΧΑ και η κυβέρνηση τότε του Σαμαρά έλεγε «οι μετανάστες είναι πρόβλημα, να γυρίσουν πίσω στις χώρες τους» και έπαιζε το χαρτί του ρατσισμού, εμείς λέγαμε ότι είναι καλοδεχούμενοι, ότι απέναντι στην κρίση και την εξαθλίωση που φέρνουν τα μνημόνια η απάντηση είναι η διαγραφή του χρέους, η κρατικοποίηση των τραπεζών, τα ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Έτσι κερδίσαμε ένα ολόκληρο κομμάτι και καταφέραμε να μπούμε στο δημοτικό συμβούλιο, να εμπνεύσουμε τότε τον κόσμο της Αριστεράς και ειδικά στις τελευταίες δημοτικές εκλογές που ήταν απογοητευμένος από το τι σημαίνει Κασελάκης στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και αργότερα άρχισε να συγκροτεί τη Νέα Αριστερά. Η συζήτηση τι Αριστερά θέλουμε δεν είναι του μέλλοντος, είναι του παρόντος. Το ΣΕΚ έχει δώσει δείγματα γραφής για το τι σημαίνει ενιαιομετωπική δράση και αντικαπιταλιστική προοπτική. 

Σε λίγες μέρες θα κλείσουν 25 χρόνια από τη διαδήλωση στη Γένοβα, το τεράστιο διεθνές αντικαπιταλιστικό κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Τότε γνωρίσαμε τον Γιώργο Γώγο και τον Νίκο Γεωργίου, στην προσπάθειά μας να κερδίσουμε τα συνδικάτα στην καμπάνια. Και όταν οργανώναμε μαζί με αντιπροσωπεία των λιμενεργατών από τη Γένοβα τις πρώτες εκδηλώσεις μέσα στα γραφεία του ΟΛΠ, θυμάμαι ότι η συζήτηση ήταν αν αυτό το κίνημα είναι αντινεοφιλελεύθερο ή αντικαπιταλιστικό. Εμείς δίνουμε τη μάχη να εξηγήσουμε ότι ο καπιταλισμός φταίει για τους πολέμους, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την κλιματική καταστροφή και ότι δεν μπορεί να υπάρξει μία διαφορετική διαχείριση μέσα από τη στρατηγική του κοινοβουλευτικού δρόμου.

Με τους λιμενεργάτες που γνωρίσαμε τότε συνεχίσαμε να δίνουμε τις μάχες, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού, ενάντια στον πόλεμο, για την συμπαράσταση με τους εργάτες της COSCO που παλεύανε για αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις. Και συνεχίζουμε και σήμερα ενάντια στις φασίστες, στο πλευρό της Παλαιστίνης. Δεν σκεφτήκαμε ούτε μια φορά να βάλουμε τις διαφωνίες μας πάνω από την κοινή δράση. Έτσι χτίσαμε το κίνημα της Γένοβας, το αντιφασιστικό κίνημα, το εργατικό κίνημα που παλεύει για να γκρεμίσει αυτή τη δολοφονική κυβέρνηση.

Είναι δείγματα γραφής που πρέπει να τα πολλαπλασιάσουμε, πρέπει να αποκτήσουμε ρίζες σε πολύ περισσότερες γειτονιές και εργατικούς χώρους, γιατί τίποτα δεν θα τελειώσει με τις εκλογές όποτε και αν αυτές γίνουν. Έχουμε να συνεχίσουμε, να χτίσουμε τον άλλο κόσμο που είναι εφικτός, να βάλουμε τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη, να κάνουμε τα συνθήματα της Γένοβας πραγματικότητα.

Η σύγκρουση ανάμεσα στον κόσμο της δουλειάς και στη βαρβαρότητα των καπιταλιστών και του συστήματος παίρνει τεράστιες διαστάσεις και στην Ελλάδα και παγκόσμια.

Αρκεί να σκεφτούμε τη χθεσινή μέρα και την μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση του δημοσίου ενάντια συνταγματική αναθεώρηση. Είχε φοβερά χαρακτηριστικά: ήταν ενωτική, μαζική, μαχητική απέναντι σε μία κυβέρνηση δολοφόνων που, όχι μόνο δεν παραιτείται από την προσπάθειά της να κρατηθεί στην εξουσία και να ενισχύσει τις επιθέσεις στην εργατική τάξη προς όφελος των καπιταλιστών, όχι μόνο είναι χωμένη στα μεγαλύτερα εγκλήματα ρατσισμού και πολέμου, αλλά την ίδια στιγμή προσπαθεί να μονιμοποιήσει τη λιτότητα και την τρομοκρατία στο δημόσιο.

Η χθεσινή απεργία έδειξε τη δύναμη της εργατικής τάξης και έρχεται σε συνέχεια όλων των αγώνων. Ο κόσμος της εργασίας δίνει καθημερινά μάχες, μικρότερες ή μεγαλύτερες. Το ζούμε στα νοσοκομεία. Το Έλενα Βενιζέλου, λόγω του χαρακτήρα του και του αντικειμένου του, είναι φιλετάρα για ιδιωτικοποίηση. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια το Σωματείο παλεύει να σταματήσει την προσπάθεια της κυβέρνησης να το διαλύσει, να το ιδιωτικοποιήσει, να εξαφανίσει ένα σωρό δομές του.

Είναι μια μάχη που έχει κορυφωθεί αυτή τη στιγμή γιατί η έλλειψη των προσλήψεων έχει οδηγήσει σε μία κατάσταση που έρχονται άνθρωποι άρρωστοι να δουλεύουνε, όπως μια συναδέλφισσα με πνευμονία που αναγκάστηκε να έρθει για να μην την τιναχτεί το νοσοκομείο στον αέρα γιατί δεν υπάρχει προσωπικό.

Αυτή τη μάχη δώσαμε την προηγούμενη Τετάρτη με κινητοποίηση έξω από τη Διοίκηση. Βγήκαμε από μια εκλογική διαδικασία που τσάκισε την προσπάθεια της Δεξιάς και της Διοίκησης να πάρουν το Σωματειο ξανά. Και τώρα, μια κινητοποίηση κατέληξε ότι η Διοίκηση αγχωμένη να υποχωρεί και να βάζει ατζέντα προσλήψεων άμεσα. Όσο δίνουμε τη μάχη, τόσο περισσότερο κερδίζουμε.

Πολιτικά προχωρήματα

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ανοίγει η συζήτηση για το πώς θα αλλάξουν τα πράγματα και με ποιους τρόπους. Αρκεί η ψήφος; Ή είναι η σύγκρουση με αυτό το σύστημα; Ο επαναστατικός δρόμος που λέμε εμείς από τη μεριά μας οι επαναστάτες. Το πως έφτασε η κυβέρνηση στη σημερινή της διαλυτική εικόνα δεν οφείλεται στην κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, οφείλεται στους αγώνες των εργαζομένων. Κάθε αλλαγή στη ζωή μας έχει προκύψει επειδή δώσαμε εργατικούς αγώνες. Και οι αγώνες παράγουν πολιτικά προχωρήματα.

Στο Έλενα παλεύουμε δύο χρόνια τώρα για το πώς γίνεται η αντιμετώπιση των βιασμένων γυναικών που έρχονται στο νοσοκομείο. Έχουμε την καφρίλα από τη μεριά του κράτους χωρίς πρωτόκολλα αντιμετώπισης που ουσιαστικά τις στέλνει στα αστυνομικά τμήματα όπως της Ομόνοιας. Το αντιληφθήκαμε και ανοίξαμε μια μεγάλη σύγκρουση τα τελευταία δυο χρόνια που κατέληξε πριν δυο εβδομάδες να αναγκάζεται να δεχτεί η διοίκηση το πρωτόκολλο που έφτιαξαν οι εργαζόμενοι, οι γιατροί, οι μαίες.

Μάλιστα, ο ιατροδικαστής που ήρθε να συζητήσει σε συνέλευσή μας -με την καλύτερη συζήτηση που έχω δει στο νοσοκομείο- έλεγε ότι αυτό το πρωτόκολλο είναι πρώτη φορά που συμβαίνει στην Ελλάδα και αυτό θα επηρεάσει κεντρικά. Και αυτό το επέβαλαν οι εργαζόμενοι και το σωματείο. Περάσαν και αριστεροί υπουργοί στα υπουργεία και δεν υπήρχε πρωτόκολλο βιασμού. Από τα κάτω, με τους αγώνες του κόσμου, μπορεί να αλλάξει η ζωή μας συνολικά.