Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών είναι καταιγιστικές και στέλνουν πολύ δυνατό μήνυμα ότι η Αριστερά έχει την ευκαιρία να οργανώσει την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος. Ο αντιφασιστικός σεισμός στο Βερολίνο και οι απεργίες στην Αθήνα είναι ένας δυνατός συνδυασμός που δεν πρέπει να μείνει αναξιοποίητος.
Μήνες τώρα ενορχηστρώνεται μια ακροδεξιά επίθεση με τη βοήθεια και πολλών ΜΜΕ. Τεράστια προβολή για τον Σαλβίνι της Ιταλίας που αγκαλιάζεται με τη Λεπέν της Γαλλίας, για τον Κουρτς της Αυστρίας και τον Ζέεχοφερ της Γερμανίας με τις ρατσιστικές πρωτοβουλίες τους, ενώ παράλληλα ο πρώην σύμβουλος του Τραμπ, ο Στηβ Μπάνον κινείται ανοιχτά για συσπείρωση της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.
Αυτή η εκστρατεία δέχτηκε ένα γερό πλήγμα με το συγκλονιστικό συλλαλητήριο στο Βερολίνο. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που βγήκαν στους δρόμους το Σάββατο έδειξαν στην πράξη ότι υπάρχει ενεργητική και πλειοψηφική αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, καταγγέλλοντας και τους νοσταλγούς των Ναζί του AfD και την ρατσιστική πολιτική των κλειστών συνόρων.
Ταυτόχρονα, οι εκλογές της Κυριακής στη Βαυαρία τσάκισαν τις φιλοδοξίες του Ζέεχοφερ που αντί για ανερχόμενη δύναμη βρίσκεται πια μπροστά σε παραίτηση. Ένας μπροστάρης της προσπάθειας για να βρει διέξοδο η πολιτική κρίση προς τα ακροδεξιά, καταγράφει την αποτυχία του και αφήνει την έκβαση της κρίσης ανοιχτή.
Ξεκάθαρες επιλογές
Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για την Αριστερά να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αλλά αυτό απαιτεί ξεκάθαρες επιλογές. Στη Γερμανία, μια πτέρυγα του Die Linke με ηγέτιδα τη Σάρα Βάγκενεχτ αρνήθηκε να πάρει μέρος στο τεράστιο συλλαλητήριο του Σαββάτου γιατί διαφωνεί με το σύνθημα για ανοιχτά σύνορα! Ευτυχώς η πλειοψηφία της Αριστεράς την αγνόησε. Στη Γαλλία, ο Μελανσόν κάνει αντίστοιχα λάθη αλλά μια πρωτοβουλία που καλεί την Αριστερά να υποστηρίζει τα ανοιχτά σύνορα ξεκίνησε από 150 προσωπικότητες και έχει φτάσει τις 40.000 υπογραφές!
Έχουμε μπροστά μας αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές μάχες, αλλά μπορούμε να κάνουμε βήματα μπροστά. Αυτό υπογραμμίστηκε με έμφαση στην πανελλαδική συνέλευση και στη Διεθνή Συνάντηση που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βάλει τον εαυτό του μέσα σε αυτή την προσπάθεια ερχόμενος σε ρήξη με την πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου που εφαρμόζει την πολιτική της ΕΕ-φρούριο έστω κι αν προσπαθεί να κρύψει αυτές τις πομπές της.
Επιπλέον, στην Αθήνα έχουμε μπροστά μας άλλο ένα καίριο ξεκαθάρισμα για τη στάση της Αριστεράς. Η αντιρατσιστική και αντιφασιστική αριστερά πρέπει να είναι και η δύναμη που αντιπαλεύει τη λιτότητα. Οι ανθρωπιστικές διακηρύξεις του Τσίπρα ηχούν κενές όταν η κυβέρνησή του συνεχίζει τους προϋπολογισμούς των υπερπλεονασμάτων για χάρη των τραπεζιτών, όπως κενές είναι οι ευρωπαϊκές διακηρύξεις του Μακρόν και της Μέρκελ.
Δίπλα στους αντιφασίστες του Βερολίνου και τους αγωνιζόμενους πρόσφυγες της Ελλάδας στέκονται οι απεργοί των Νοσοκομείων που υπερασπίζονται τη δημόσια Υγεία, οι απεργοί που διεκδικούν και κερδίζουν ένταξη στα ΒΑΕ, οι απεργοί που απαιτούν να μην παραδοθούν τα ακίνητα του δημοσίου (και οι αρχαιολογικοί χώροι!) στο Υπερταμείο. Δύναμη αντεπίθεσης είναι μια Αριστερά που οργανώνει και κλιμακώνει αυτές τις απεργίες με πρώτο βήμα Πανεργατική Απεργία στις 14 Νοέμβρη. Εκεί βρίσκεται η δύναμη για να φτιάξουμε μια κοινωνία που μας χωράει όλους χωρίς ρατσιστικές και σεξιστικές διακρίσεις.
Εκατό χρόνια από το ξέσπασμα της επανάστασης στη Γερμανία που σταμάτησε τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αντιφασίστες του Βερολίνου μας δίνουν έμπνευση ότι η τάξη μας βαδίζει ξανά προς τον ιστορικό της ρόλο. Εμπρός με αυτόν τον άνεμο στα πανιά μας να δυναμώσουμε την επαναστατική αριστερά που απαιτούν οι καιροί.