Βαδίζουμε προς την Πανεργατική Απεργία στις 14 Νοέμβρη όπου οι εργαζόμενοι προβάλουν την απαίτηση της μεγάλης πλειοψηφίας για να αντιστραφούν οι λεηλασίες που επέβαλαν τα μνημόνια. Στα λόγια, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα υπόσχεται ότι αυτό θα γίνει, αλλά με “ρεαλιστικούς” ρυθμούς που απαιτούν υπομονή και τη συναίνεση των “εταίρων” της ΕΕ. Στην πράξη, οι κυβερνητικές προτεραιότητες για άλλη μια φορά βάζουν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης πάνω από τα συμφέροντα των πολλών.
Αυτό φαίνεται από την ίδια την οικονομική πολιτική, από τον προϋπολογισμό και τα νομοσχέδια που ετοιμάζει η κυβέρνηση, την επιμονή στα ματωμένα “υπερπλεονάσματα” και τον τρόπο που τα ξοδεύει πληρώνοντας τους τραπεζίτες και χαρίζοντας “κίνητρα” στις επιχειρήσεις. Εκεί, όμως, που βγάζουν μάτια οι αντεργατικές προτεραιότητες είναι στην εξωτερική πολιτική. Τσίπρας και Καμμένος συναγωνίζονται τη ΝΔ και την ακροδεξιά σε “πατριωτική” πλειοδοσία.
Παράδειγμα πρώτο: η πρώτη ενέργεια του Τσίπρα παραλαμβάνοντας το Υπουργείο Εξωτερικών από τον Κοτζιά είναι να ανακινήσουν ζήτημα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Μια ενέργεια που ανεβάζει την ένταση με την Τουρκία και ανοίγει την απειλή πολέμου στο Αιγαίο. Ακόμη κι αν δεν φτάσουν εκεί τα πράγματα, αυτό που ανοίγει σίγουρα είναι μια νέα κλιμάκωση των εξοπλισμών. Προχωράνε, δηλαδή, να δώσουν ξανά λεφτά για φρεγάτες και όχι για τα εργατικά αιτήματα και τις εργατικές ανάγκες.
Παράδειγμα δεύτερο: Τις μέρες που ο Παπαντωνίου οδηγήθηκε στον Κορυδαλλό για τις μίζες που πήρε όταν χάρισε το συμβόλαιο για την αναβάθμιση των φρεγατών του Πολεμικού Ναυτικού στη γαλλική εταιρεία Thales, ο Καμμένος πήγε στο Παρίσι για διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους για την αγορά καινούργιων φρεγατών! Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών του Σαββατοκύριακου, ο υπουργός Άμυνας πήγε στην έκθεση Euronaval και συνομίλησε με την ομόλογό του Φλοράνς Παρλί για την προμήθεια γαλλικών φρεγατών Belharra και αν μπορούν να κατασκευαστούν σε ναυπηγεία στην Ελλάδα.
Παράδειγμα τρίτο: ο Αλέξης Τσίπρας συμμετείχε στην τρίτη Ευρω-αραβική Σύνοδο που διοργανώθηκε στο Μέγαρο Μουσικής από την Al-Iktissad Wal-Aamal Group με χορηγό την Consolidated Contractors Company, μια από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές στη Μέση Ανατολή. Εκεί είχε την ευκαιρία να συναντηθεί και με την αντιπροσωπεία από τη Σαουδική Αραβία. Ενώ ακόμη και ο Τραμπ αναγκάζεται να παίρνει αποστάσεις από το καθεστώς των Σαούντ μετά τη δολοφονία Κασόγκι, ο Τσίπρας συζητάει για κοινές “επενδύσεις” με τους μεγαλύτερους αγοραστές όπλων στον κόσμο.
Πολεμοκαπηλεία
Παράδειγμα τέταρτο: στη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη η κυβέρνηση έδωσε θέση στους επίσημους στον υπόδικο χρυσαυγίτη Κασιδιάρη και η ΕΡΤ πρόβαλε τις εμετικές πολεμοκάπηλες δηλώσεις που έκανε ο εκπρόσωπος των νεοναζί.
Παράδειγμα πέμπτο: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που περηφανεύεται ότι εργάζεται για τη βελτίωση των σχέσεων με τους γείτονες στα Βαλκάνια, υιοθετεί τις απόψεις της ακροδεξιάς και του Γεωργιάδη της ΝΔ ότι η Αλβανία πρέπει να απολογηθεί για το επεισόδιο στο χωριό Βουλιαράτες. Ένας ένοπλος ακροδεξιός προβάλλει τη θέση του για πόλεμο με την Αλβανία, και οι υστερικοί κήρυκες του νόμου και της τάξης στην Ελλάδα αναρρωτιούνται αν η αλβανική αστυνομία έδρασε ψύχραιμα! Αντί για καταγγελία της υποκρισίας των εδώ πολεμοκάπηλων, η κυβέρνηση Τσίπρα επιλέγει την ένταση με την Αλβανία.
Καθημερινά γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι αν θέλουμε να ανατρέψουμε τη λεηλασία των μνημονίων, πρέπει να συγκρουστούμε ταυτόχρονα σε δυο μέτωπα. Πρέπει να κλιμακώσουμε τις απεργίες που διεκδικούν λεφτά για τις εργατικές ανάγκες και παράλληλα να ανοίξουμε μέτωπο στην πολεμοκαπηλεία που απαιτεί τα λεφτά να πάνε για εξοπλισμούς. Η απάντηση στους κάθε λογής “Σκοπιανοφάγους” που θέλουν πόλεμο με τη Μακεδονία, πόλεμο με την Αλβανία, πόλεμο με την Τουρκία, δεν μπορεί να μένει στα χέρια μιας κυβέρνησης που μιλάει για ειρήνη και ταυτόχρονα περηφανεύεται ότι υπηρετεί τα “εθνικά συμφέροντα” καλύτερα από τους Μητσοτάκηδες και τους Βορίδηδες. Μια κυβέρνηση που μιλάει αντιφασιστικά και ταυτόχρονα προβάλλει τους Κασιδιάρηδες να καμαρώνουν στις παρελάσεις δίπλα στον Καμμένο.
Στις 13 Νοέμβρη διαδηλώνουμε στο Εφετείο απαιτώντας να επιταχυνθεί η δίκη της Χρυσής Αυγής και να πάνε φυλακή οι φασίστες. Στις 14 Νοέμβρη απεργούμε μαζικά για να πάρουν προτεραιότητα οι εργατικές ανάγκες. Και στις 17 Νοέμβρη κατεβαίνουμε στην πορεία του Πολυτεχνείου γιατί δεν ξεχνάμε ότι ο μόνος δρόμος για να γίνουν πράξη όλα αυτά είναι ο επαναστατικός δρόμος του Νοέμβρη. Ο ίδιος δρόμος που χάραξαν πριν από εκατό χρόνια οι επαναστάσεις στη Ρωσία και στη Γερμανία τερματίζοντας το σφαγείο του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου.