Το φιάσκο των G20 στην Αργεντινή σε συνδυασμό με την έκρηξη των “Κίτρινων Γιλέκων” στο Παρίσι στέλνουν ηχηρό μήνυμα για την επικαιρότητα και την αναγκαιότητα της ανατροπής αυτού του συστήματος. Οι από πάνω βρίσκονται σε μια κρίση διαρκείας και οι από κάτω βγάζουν μαζικά την οργή τους στους δρόμους.
Ο “θεσμός” των G20 κάποτε αντιπροσώπευε την προοπτική ότι οι μεγαλύτερες δυνάμεις της παγκόσμιας οικονομίας θέλουν και μπορούν να ενσωματώσουν τις αναδυόμενες οικονομίες βάζοντας κάτω από έλεγχο τους ανταγωνισμούς τους. Οι “παραδοσιακοί” G7, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έκαναν ανοίγματα αρχικά στη Ρωσία σαν G8 και ύστερα στην Κίνα αλλά και στη Βραζιλία, την Ινδία κλπ. Υπόσχονταν ευημερία που θα χωράει όλους.
Τώρα, στη Σύνοδό τους στην Αργεντινή, προσπάθησαν να κρύψουν τις συγκρούσεις τους πίσω από ένα ανακοινωθέν πως “συμφωνούν ότι διαφωνούν”. Στην πραγματικότητα, ΗΠΑ και Κίνα με δυσκολία συμφώνησαν τρίμηνη ανακωχή στον εμπορικό πόλεμο που έχουν κηρύξει και ο οποίος απειλεί να επιταχύνει τον κατήφορο της οικονομίας προς την επόμενη βουτιά. Και δεν περιορίζονται σε οικονομικούς ανταγωνισμούς. Από τη Νότια Σινική θάλασσα μέχρι την Κριμαία οι στόλοι τους προχωρούν σε θερμά επεισόδια που οξύνουν την κατάσταση. Στην Ευρώπη, οι κυβερνήσεις της ΕΕ που κάποτε υπόσχονταν “ενταξιακές διαδικασίες” σε όλο και περισσότερες χώρες, τώρα τσακώνονται για το ποιο θα είναι το επόμενο exit- Brexit, Italexit…
Θυμίζει Μάη
Τις μέρες της Συνόδου όλης αυτής της “λυκοσυνεργασίας” οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες πλημμύρισαν από διαδηλωτές που πολιόρκησαν τους G20. Εκατοντάδες χιλιάδες κατέβηκαν από τις εργατογειτονιές έστω κι αν το κέντρο της πόλης είχε γίνει φρούριο από έκτακτα αστυνομικά μέτρα. Και την ίδια ώρα στο Παρίσι η μαζική διαδήλωση των “Κίτρινων Γιλέκων” έκανε κουρέλι την αστυνομία του Μακρόν παρά την πρωτοφανή βιαιότητα της καταστολής με εκατοντάδες συλλήψεις, εκατοντάδες τραυματίες και τρεις νεκρούς.
Όλοι, ακόμη και οι πιο συντηρητικοί σχολιαστές θυμήθηκαν τον Μάη του 68. Πενήντα χρόνια μετά, οι δρόμοι στο Παρίσι θυμίζουν ξανά τι σημαίνει να ξεσπάει η οργή των από κάτω. Και ο συνδυασμός με το Μπουένος Άιρες θυμίζει ότι ο Μάης δεν ήταν μόνο γαλλικός ούτε στιγμιαίος.
Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό ο Αλέξης Τσίπρας και οι υπουργοί του επιμένουν στον μύθο της “επιστροφής στην κανονικότητα”. Και από πίσω οι παραδοσιακοί φορείς της συντηρητικής κανονικότητας, η δεξιά και οι Μητσοτάκηδες περιμένουν να πάρουν τη σκυτάλη. Θέλουν να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στην κατάντια των διεθνών φίλων τους. Να ξεχάσουμε τους πανηγυρισμούς της ΝΔ όταν η δεξιά πήρε την κυβέρνηση στην Αργεντινή και θα έβαζε τάχα τέλος στην κρίση. Να μην θυμόμαστε τις φιλοφρονήσεις Τσίπρα-Μακρόν στην Πνύκα με φόντο την Ακρόπολη, τώρα που οι διακηρύξεις του Μακρόν έγιναν ωμή βία κάτω από την παρισινή Αψίδα του Θριάμβου.
Ευτυχώς, η επαναστατική αριστερά είναι η μνήμη της τάξης μας. Σε τέτοιες στιγμές, θυμάται και θυμίζει τις ανατρεπτικές παραδόσεις και την επικαιρότητα της επαναστατικής στρατηγικής. Το μέλλον μας δεν είναι να βρούμε μια θέση πίσω από τον Τραμπ και τον Μακρόν για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου ή για να έρθουν οι “επενδυτές” τύπου Μαρινάκη-Ρος ή Eurobank-Grivalia. Το μέλλον μας είναι να οργανώσουμε και να οργανωθούμε στην αριστερά που παλεύει για την ανατροπή του γερασμένου καπιταλισμού.