Από την Παρασκευή 22 Φλεβάρη μέχρι την Κυριακή 24 πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Πανεπιστήμιου Δυτικής Αττικής (πρώην ΤΕΙ Αθήνας) η ετήσια Συνδιάσκεψη του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος για το 2019 με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από τους τοπικούς πυρήνες του ΣΕΚ πανελλαδικά.
Έγιναν συζητήσεις πάνω σε 11 θεματικές ενότητες με 15 εισηγητές και εισηγήτριες και 138 παρεμβάσεις συνέδρων. Τα θέματα αφορούσαν την εκτίμηση της συγκυρίας, την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς απειλής, τις μάχες του εργατικού κινήματος, την παρέμβαση στις εκλογές, την πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών, τις μάχες του φοιτητικού κινήματος, την ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την κομματική οικοδόμηση δυνατής επαναστατικής αριστεράς με παρεμβάσεις στη μάχη των ιδεών και την αξιοποίηση της Εργατικής Αλληλεγγύης. Οι εργασίες της Συνδιάσκεψης έκλεισαν με την ομόφωνη εκλογή Κεντρικής Επιτροπής και Εξελεγκτικής Επιτροπής.
Στην εναρκτήρια συζήτηση παραβρέθηκαν αντιπροσωπείες από οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, από το ΝΑΡ, την ΑΡΙΣ και τη Μετάβαση, που έστειλαν γραπτά χαιρετιστήρια μηνύματα όπως και η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε στο http://www.sekonline.gr/article.php?id=828.
Δημοσιεύουμε εδώ το κείμενο της Απόφασης της Συνδιάσκεψης και στις σελίδες 9, 10-11 μπορείτε να βρείτε μερικές από τις παρεμβάσεις που έγιναν στην πλούσια συζήτηση του τριήμερου.
Το 2019 έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε την επαναστατική αριστερά και το κόμμα μας πολύ πιο δυνατά μέσα σε μια συγκυρία που συνδυάζει προβλήματα για τις άρχουσες τάξεις και ξεσπάσματα των από κάτω τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα.
Η παγκόσμια οικονομία αφήνει πίσω της την όποια ασθενική ανάκαμψη. Οι άρχουσες τάξεις είναι διχασμένες και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη επειδή αυξημένα επιτόκια και οικονομική ύφεση είναι ένας συνδυασμός που μπορεί να προκαλέσει χρεοκοπίες. Η ίδια η FED στις ΗΠΑ δεν μπορεί να αποφασίσει με ποια γραμμή θα πάει.
Στον 21ο αιώνα η βαθιά κρίση πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους όπως την είχε αναλύσει ο Μαρξ γίνεται όλο και πιο μακρόσυρτη. Αυτό είναι το υπέδαφος για την όξυνση των οικονομικών και στρατιωτικών ανταγωνισμών, την επιστροφή των εμπορικών πολέμων αλλά και την πολιτική αποσταθεροποίηση. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας επιδεινώνονται ραγδαία. Οι διαπραγματεύσεις Βρετανίας-ΕΕ έχουν γίνει μια πληγή που δεν κλείνει. Η ίδια η ΕΕ διχάζεται εσωτερικά για πολλά θέματα.
Ο πιο αποσταθεροποιητικός παράγοντας αποδεικνύεται η εργατική οργή. Η περίπτωση των Κίτρινων Γιλέκων είναι εμβληματική: Ο Μακρόν αποτέλεσε το σύμβολο μιας νέας πολιτικής λύσης από τα πάνω απέναντι στην κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων. Τα Κίτρινα Γιλέκα έβαλαν τέρμα σε αυτόν τον μύθο. Αλλά η Γαλλία δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα όπως δείχνουν οι μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες ακόμη και στις ΗΠΑ κατά του Τραμπ. «Οι μιλένιαλς (δηλαδή η γενιά που μεγάλωσε μέσα στον 21ο αιώνα) ανακαλύπτουν το σοσιαλισμό» γράφει ο Economist στις ΗΠΑ, μια νέα ριζοσπαστικοποίηση απλώνεται διεθνώς.
Οι απειλές από την ακροδεξιά είναι αναπόσπαστο στοιχείο αυτής της εικόνας. Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να βλέπουμε ξεκάθαρα τα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά βήματα της εργατικής τάξης και τις ευκαιρίες για ριζοσπαστικοποίηση προς τα αριστερά.
Εξαίρεση;
Η Ελλάδα δεν είναι η εξαίρεση. Το τραπεζικό σύστημα ήταν η ατμομηχανή του ελληνικού καπιταλισμού και δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης οι τράπεζες εξακολουθούν να είναι ζόμπι. Το αφήγημα περί εξόδου έχει περιορισμένο ορίζοντα γιατί οι δεσμεύσεις για υπερπλεονασμάτα μεταφράζονται σε πίεση για συγκράτηση των μισθολογικών και των κοινωνικών δαπανών αλλά και ιδιωτικοποιήσεις. Οι υποχωρήσεις του Τσίπρα, ανοίγουν τις ορέξεις της άρχουσας τάξης και της ΝΔ για νέες επιθέσεις.
Δεν είναι μόνο οικονομική η κρίση, είναι και πολιτική. Η ΝΔ ελπίζει σε ανάκαμψη μόνο και μόνο λόγω της πολιτικής που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ και κλιμακώνει με δεξιές ρελάνς -στην οικονομία, στην καταστολή, στην εξωτερική πολιτική, απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες- στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται.
Αλλα παρά τον δεξιόστροφο αυτό φαύλο κύκλο η συναίνεση δεν προκύπτει. Δεν έχει μπορέσει να διαμορφωθεί ο λεγόμενος "νέος δικομματισμός" που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ομαλότητα εναλλαγής σταθερών κυβερνήσεων. Μετά το 2012 η κυρίαρχη τάξη δεν μπορεί να ανακτήσει πραγματικά τον έλεγχο όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά και ιδεολογικά.
Αιτία είναι ο κόσμος που αντιστέκεται. Η κατά φαντασία έξοδος πυροδοτεί εργατικές διεκδικήσεις καθώς μεγάλα τμήματα της τάξης απαιτούν να «πάρουν πίσω τα κλεμμένα». Στο δημόσιο οι εργαζόμενοι παλεύουν ελπίζοντας σε προσλήψεις και χρηματοδότηση, στον ιδιωτικό τομέα διεκδικούν συλλογικές συμβάσεις και αυξήσεις, οι συνταξιούχοι διεκδικούν να ακυρώσουν το νόμο Κατρούγκαλου. Από τα νοσοκομεία μέχρι την Cosco και από τις τράπεζες μέχρι τους συμβασιούχους οι αντιστάσεις συνεχίζονται.
Οι μάχες είναι και πολιτικές. Η δεξιά και η ακροδεξιά προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την Συμφωνία των Πρεσπών αλλά τα εθνικιστικά συλλαλητήρια αποδείχθηκαν κακέκτυπα του 1992. Ανάλογες απόπειρες να αξιοποιηθεί ρεύμα κατά των μεταναστών με την καθοδήγηση τοπικών παραγόντων πήγαν επίσης άπατες. Αυτά δεν είναι επιτεύγματα του Τσίπρα που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να σπείρει την απογοήτευση στον αριστερό κόσμο. Είναι απόδειξη της επιμονής της τάξης στις αριστερές αναζητήσεις αλλά και των πρωτοβουλιών ενάντια στους υπόδικους δολοφόνους χρυσαυγίτες.
Το εργατικό κίνημα έχει κάνει άλματα μέσα σε αυτήν την περίοδο έχοντας δυναμώσει με νέα εργατικά κομμάτια από τη νεολαία, τις γυναίκες, τους μετανάστες. Η επαναστατική αριστερά λογοδοτεί σε αυτήν την τάξη. Έχει καθήκον να πάρει πρωτοβουλίες όχι μόνο κινηματικές αλλά και πολιτικές και κυρίως να τις γενικεύσει κόντρα στον καπιταλισμό.
Κόντρα στην υποτίμηση της εργατικής τάξης ξεδιπλώνουμε τις πρωτοβουλίες μας σε όλα τα μέτωπα:
Στηρίζουμε τις απεργίες που διεκδικούν τα άμεσα αιτήματα αυτής της περιόδου. Απλώνουμε το καλό παράδειγμα του Συντονιστικού των Νοσοκομείων σε περισσότερους χώρους, απλώνουμε τα δίκτυα του Συντονισμού που τροφοδοτούν την κοινή δράση. Η έκρηξη των αναπληρωτών στην Εκπαίδευση και των εργαζόμενων στους Δήμους για τα ΒΑΕ δείχνουν νέες δυνατότητες
Οργανώνουμε πολιτικές καμπάνιες δράσης όπως η απεργιακή 8 Μάρτη των Γυναικών. Σε αυτήν την περίοδο καμιά μάχη δεν είναι στενά συνδικαλιστική ή κινηματική, σε όλους τους χώρους και σε όλα τα μέτωπα χρειάζονται πολιτικές παρεμβάσεις. Οργανώνουμε τη συζήτηση από κάθε αφορμή- αντισεξιστική, αντιρατσιστική, αντιφασιστική, ή ακόμα και επετειακή όπως μας έδειξαν τα 100χρονα των επαναστάσεων στη Ρωσία και στη Γερμανία.
Ξεχωριστή θέση στη δράση μας έχει η πλατιά μαζική αντιρατσιστική-αντιφασιστική καμπάνια για τις 16 Μάρτη καθώς η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά είναι στο κέντρο των εξελίξεων πανευρωπαϊκά μέσα στην πορεία προς τις ευρωεκλογές. Αποκρούουμε τις σεχταριστικές πρακτικές των αποκλεισμών, πχ κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ από αυτές τις πρωτοβουλίες, αλλά ταυτόχρονα δεν παραιτούμαστε από τη σύγκρουση με τις κυβερνητικές πολιτικές που ευθυγραμμίζονται με την ΕΕ-φρούριο και αφήνουν περιθώρια στη Χ.Α να παριστάνει ακόμη το «νόμιμο κόμμα».
Προσανατολίζουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ώστε να παίξει ρόλο σε όλες αυτές τις μάχες αλλά και στις εκλογές –τοπικές, ευρωεκλογές και εθνικές. Θέλουμε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να εκφράσει τη δυναμική του κόσμου που έδωσε και δίνει μάχες παρά και ενάντια στους συμβιβασμούς του Τσίπρα.
Επαναστατικό κόμμα
Για να προχωρήσουν τέτοιες πρωτοβουλίες και να ξεδιπλωθούν σύμφωνα με τη δυναμική της τάξης χρειάζεται δυνατό επαναστατικό κόμμα. Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι πολύτιμες οι εμπειρίες από το διάλογο ανάμεσα στον Λένιν και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ για το επαναστατικό κόμμα αλλά και από τις αποφάσεις της Τρίτης Διεθνούς για την αντιμετώπιση των επαναστατών απέναντι στα ρεφορμιστικά κόμματα. Ο Λένιν είχε δίκιο επιμένοντας στην αναγκαιότητα της ανεξάρτητης οργάνωσης των επαναστατών.
Στο «Τι να κάνουμε» υπάρχει όλη η αντίληψη του Λένιν για το «κόμμα νέου τύπου». Κόμμα των επαναστατών που παλεύουν μέσα στους αγώνες της εργατικής τάξης βάζοντας την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού και για την εργατική επανάσταση. Κόμμα της εργατικής πρωτοπορίας που λειτουργεί δημοκρατικο-συγκεντρωτικά συνδυάζοντας την ανοιχτή και ελεύθερη πολιτική συζήτηση με την ενιαία συλλογική πολιτική δράση και τέλος αποτελεί θεματοφύλακα της επαναστατικής παράδοσης. Κόμμα που όχι μόνο διδάσκει, αλλά μέσα από τη συνεχή του παρέμβαση μαθαίνει από την δράση της εργατικής τάξης. Είναι επίκαιρη σήμερα αυτή η αντίληψη.
Αλλά το επαναστατικό κόμμα δεν λειτουργεί μόνο του στον καπιταλισμό. Στα αριστερά των κομμάτων της κυρίαρχης τάξης εμφανίζονται κόμματα που έχουν ένα διπλό χαρακτηριστικό- είναι ταυτόχρονα εργατικά, αλλά και αστικά, είναι κόμματα που συνδέονται με την εργατική αντίσταση, αλλά αποδέχονται τον καπιταλισμό. Αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν το ΠΑΣΟΚ, είναι και το ΚΚΕ, διαφορετικού τύπου ρεφομιστικό κόμμα το καθένα, αλλά που λογοδοτούν στην ίδια στρατηγική.
Η ανάλυση του Λένιν για «αστικό-εργατικό» κόμμα αποδίδει καλύτερα την δύναμη αλλά και τις αντιφάσεις ενός κόμματος που πατάει στις δυο βασικές τάξεις της κοινωνίας. Οι επαναστάτες μπορούν σήμερα να αξιοποιήσουν αυτές τις αντιφάσεις, να συνδεθούν με τις ανταρσίες και να βγουν ενισχυμένοι από την κρίση του ρεφορμισμού πατώντας στις παραδόσεις της Τρίτης Διεθνούς στα πρώτα συνέδριά της.
Με βάση αυτόν τον προσανατολισμό επιμένουμε σε καθαρή επαναστατική στρατηγική χωρίς εκπτώσεις στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και χωρίς προσαρμογές σε «πατριωτικές» πιέσεις, ενώ ταυτόχρονα επιλέγουμε την κοινή πολιτική δράση με πρωτοβουλίες σε όλα τα παραπάνω μέτωπα.
Συνδυασμένη με αυτή την επιλογή είναι η έκδοση της Εργατικής Αλληλεγγύης που διακινείται χέρι με χέρι από όλα τα μέλη και διαβάζεται στους εργατικούς χώρους. Ο Σοσιαλισμός από τα Κάτω και οι εκδόσεις του ΜΒ είναι πολύτιμα εφόδια σε αυτήν την κατεύθυνση όχι ακαδημαϊκά, αλλά στη δράση όπως έδειξε η εμπειρία όπου η έκδοση του βιβλιου για την απελευθέρωση των γυναικών άνοιξε το δρόμο για την απεργιακή 8 Μάρτη.
Όλα μαζί αυτά ανοίγουν τη δυνατότητα για μια επιθετική πολιτική στρατολογιών για το κέρδισμα νέων μελών μέσα στις εξελίξεις αυτής της περιόδου, όπου πλήθος εργατών και νεολαίων ανακαλύπτουν τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τοπικοί πυρήνες και οι ηγεσίες τους είναι το οργανωμένο δίκτυο του κόμματος που υλοποιεί αυτές τις επιλογές μεταφράζοντας τις πρωτοβουλίες του κόμματος σε συγκεκριμένες δράσεις.
Αξιοποιώντας όλες τις μεγάλες πρωτοβουλίες που ανοίγονται μπροστά μας, η οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος που έχει ανάγκη η εργατική τάξη μπορεί να κάνει βήματα και άλματα μπροστά.