Η 16 Μάρτη 2019 αποδείχθηκε ένα μεγάλο βήμα μπροστά για το διεθνές αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα. Δεν ήταν μόνο μια άμεση δυνατή απάντηση στην φρικιαστική φασιστική πρόκληση με τη σφαγή Μουσουλμάνων στη Νέα Ζηλανδία. Αφήνει πολύτιμα κρατούμενα για τις μάχες που έχουμε μπροστά μας το επόμενο διάστημα.
Πρώτη στη σειρά είναι ασφαλώς η κατάκτηση του συντονισμού σε διεθνή κλίμακα. Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από τις κοινές προσπάθειες της ΚΕΕΡΦΑ και του Stand Up to Racism στη Βρετανία πήρε διαστάσεις που αγκάλιασαν πολλές και διαφορετικές πρωτοβουλίες και κινήματα και ξεπέρασαν τα όρια της Ευρώπης. Αυτό είναι δύναμη για όλο τον κόσμο που αντιστέκεται στις ρατσιστικές επιθέσεις και τις φασιστικές προκλήσεις σε όλα τα σημεία του πλανήτη. Σίγουρα βοήθησε το κίνημα στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία να οργανώσουν τη γενναία απάντησή τους.
Σύνδεση
Δεύτερο μεγάλο κεκτημένο είναι η σύνδεση της αντίστασης στον ρατσισμό με την πάλη ενάντια στην άνοδο της ακροδεξιάς. Η κυρίαρχη αντίληψη γυρίζει τη σχέση ανάμεσα στο ρατσισμό και τους φασίστες ανάποδα, με το κεφάλι κάτω. Κόμματα και κυβερνήσεις της Δεξιάς (και όχι μόνο) λένε ότι αν μειωθεί ο αριθμός των μεταναστών και των προσφύγων τότε θα ανακοπεί η άνοδος της ακροδεξιάς. Ακόμη και τμήματα της Αριστεράς υιοθετούν την άποψη ότι θα απομονώσουμε τους φασίστες αποφεύγοντας να μιλάμε για ανοιχτά σύνορα και για μέτρα υπεράσπισης προσφύγων και μεταναστών. Ευτυχώς το κίνημα αντιστέκεται σε αυτές τις πιέσεις με όλο και πιο ξεκάθαρο τρόπο.
Αυτά δεν είναι απλά ιδεολογικοπολιτικά βήματα. Έχουν χειροπιαστές επιπτώσεις για τους αγώνες που χρειάζεται να οργανώσουμε σαν συνέχεια των κινητοποιήσεων της 16 Μάρτη. Η δίκη της Χρυσής Αυγής πλησιάζει στα τέσσερα χρόνια από τότε που ξεκίνησε στις 20 Απρίλη 2015. Η δεύτερη δίκη των δολοφόνων του Σαχζάτ Λουκμάν φτάνει στο τέλος της. Κι όμως σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία εμφανίζονται νομικά δώρα για τους νεοναζί δολοφόνους, είτε σε σχέση με το ρατσιστικό κίνητρο των δολοφονιών που εκτέλεσαν, είτε σε σχέση με την ποινή που αναλογεί στους ηγέτες των ναζιστικών συμμοριών. Έχουμε μάχη για να μην πέσουν στα μαλακά και πάμε να τη δώσουμε με τον αέρα που μας δίνει η διεθνής 16 Μάρτη.
Με αυτή τη δυναμική θα παρέμβουμε και στις εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη. Στις Ευρωεκλογές απαιτούμε από όλες τις κυβερνήσεις της ΕΕ, και από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, να εγκαταλείψουν τις ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης-φρούριο. Φτάνει πια με τις υποκριτικές διακηρύξεις για “ευρωπαϊκές αξίες” που πίσω τους κρύβουν ισλαμοφοβία, φράχτες και Φρόντεξ. Και αντίστοιχα στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δεν αφήνουμε κανέναν “αυτοδιοικητικό” παράγοντα να χαριεντίζεται με τους χρυσαυγίτες και να διώχνει τους πρόσφυγες έξω από τις πόλεις και τα προσφυγόπουλα από τα σχολεία.
Όσο πιο πλατιά απλώσουμε τα αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά μηνύματα, τόσο πιο δυνατό κάνουμε το εργατικό κίνημα για να κερδίσει τη μεγάλη ανατροπή ενάντια στο σύστημα που τρέφει τη φτώχεια και την καταπίεση.