Η τραγική καταστροφή της Παναγίας των Παρισίων από ανεξέλεγκτη φωτιά στην καρδιά της “Πόλης του Φωτός” ήρθε να συμβολίσει με τον χειρότερο τρόπο την κατάντια μιας άρχουσας τάξης και ενός συστήματος που αποδεικνύεται ανίκανο να προστατεύσει την ίδια την κληρονομιά του. Μια άρχουσα τάξη που διαθέτει την τεχνολογία και τους πόρους να στέλνει αεροπλάνα, πλοία και πυραύλους να χτυπούν με “χειρουργική ακρίβεια” στόχους από τη Συρία μέχρι το Μαλί δεν κατάφερε να καταστείλει έγκαιρα την πυρκαγιά στο πιο ιστορικό μνημείο πάνω στον Σηκουάνα.

Η κατάντια υπογραμμίστηκε από το γεγονός ότι ο πρόεδρος Μακρόν αναγκάστηκε να ακυρώσει το τηλεοπτικό διάγγελμα με το οποίο υπολόγιζε να βάλει τέλος στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Ο ρόλος του “κοινωνικού πυροσβέστη” έγινε κουρέλια καθώς οι φλόγες τύλιγαν το μνημείο. Η γαλλική κυβέρνηση πληρώνει τις προτεραιότητές της που δίνουν προβάδισμα περισσότερο στην αστυνομική καταστολή παρά στην πυρόσβεση.

Δάκρυα

Οι ηγέτες της ΕΕ έτρεξαν να δηλώσουν τη συμπαράστασή τους και τη θλίψη τους για την καταστροφή τονίζοντας ότι η Παναγία των Παρισίων είναι τμήμα της ενιαίας ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά τα δάκρυά τους δεν μπορούν να συγκαλύψουν την κρίση της Ευρώπης τους. Δεν είναι μόνο το Brexit που συγκλονίζει και το πολιτικό σύστημα στη Βρετανία και το οικοδόμημα της ΕΕ στις Βρυξέλλες. 

Ο ίδιος ο Γαλλογερμανικός άξονας, η κολόνα της ΕΕ τρίζει καθώς το Βερολίνο απορρίπτει όλες τις προτάσεις από το Παρίσι για τη “μεταρρύθμιση” της ΕΕ. Το Ευρώ και οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν ακόμη ξεφύγει από την κρίση που κόντεψε να τις “κάψει” πριν από εφτά-οχτώ χρόνια, αλλά ούτε η Μέρκελ ούτε ο Μακρόν δεν έχουν βρει λύση για αυτή την φωτιά που σιγοκαίει.

Αυτή είναι η Ευρώπη στην οποία περηφανεύεται ότι μας έβαλε η Νέα Δημοκρατία και την οποία αγκαλιάζει με θέρμη ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα υποκλίνεται στις χειρότερες επιλογές της: αποκρούει θανατερά τους πρόσφυγες και μαντρώνει όσους καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα, αφήνει τους τραπεζίτες να υπαγορεύουν την οικονομική πολιτική και ο ίδιος ο πρωθυπουργός τρέχει από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή να προβάλει την Ελλάδα σαν “κόμβο” της ΕΕ για οικονομικές και στρατιωτικές εξορμήσεις στην περιοχή.

Είναι κατεπείγον να αναδείξουμε την εργατική εναλλακτική πριν οι φλόγες της κρίσης (και του πολέμου) φουντώσουν ξανά. Αυτό είναι το καθήκον της Αριστεράς που δεν ακολούθησε τον κατήφορο του ΣΥΡΙΖΑ και στέκεται στο πλευρό της εργατικής αντίστασης ενάντια στα “μεταμνημονιακά” υπερπλεονάσματα και στα αίσχη της Ευρώπης-φρούριο. Σε αυτή την πρόκληση αγωνιζόμαστε να ανταποκριθούμε και σε αυτή την προσπάθεια θέλουμε όλες και όλους να πορευτούμε μαζί.