Σύμφωνα με στοιχεία της γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας που δημοσίευσε η εφημερίδα Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, το μέσο κόστος του εργατικού ωρομίσθιου στον ιδιωτικό τομέα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται στα 26,60 ευρώ (συνυπολογίζοντας και τις ασφαλιστικές εισφορές). Στην Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο μισό του μέσου όρου της ΕΕ, ξεπερνώντας για λίγο τα επίπεδα της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας που είναι οι χώρες-μέλη με το χαμηλότερο εργατικό κόστος. Στη Γερμανία το κόστος είναι 35 ευρώ.
Αυτά είναι τα πραγματικά δεδομένα της “μεταμνημονιακής ανάπτυξης” που διαφημίζει ο Τσίπρας και υπόσχεται να “επιταχύνει” ο Μητσοτάκης. Τα Μνημόνια τσάκισαν το εργατικό μεροκάματο προσφέροντας έτσι κίνητρα στις επιχειρήσεις να ανεβάσουν τα κέρδη τους. Και τώρα η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ συγκλίνουν στην άποψη ότι πρέπει να μειώσουν περισσότερο το κόστος για τις επιχειρήσεις προσφέροντας φοροαπαλλαγές για τα κέρδη και τα μερίσματα. Και έχουν το θράσος να βαφτίζουν αυτή την πολιτική “φιλολαϊκή” επειδή, λένε, όταν ανεβαίνουν τα κέρδη τότε ανεβαίνουν και οι επενδύσεις και τα πράγματα θα πάνε καλύτερα και για τους εργαζόμενους.
Παραμύθι
Ξέρουμε πολύ καλά πόσο παραμύθι είναι αυτή η “θεωρία”. Η ιστορία του ελληνικού καπιταλισμού είναι γεμάτη από οικονομικά επεισόδια όπου επιχειρήσεις και κρατικά ταμεία χρεοκοπούν, αλλά οι “επενδυτές” πάντα έχουν τον τρόπο να φυλάνε τον πλούτο τους, παλιότερα στην Ελβετία, τώρα σε “υπεράκτιες εταιρείες” σε εξωτικά νησιά.
Το πραγματικό ζήτημα είναι πώς απαντάμε σε αυτό το χιλιοπαιγμένο σκηνικό. Η απάντηση έχει δυο σκέλη. Το πρώτο είναι οι άμεσες εργατικές διεκδικήσεις για ελαφρύνσεις στη δική μας μεριά και όχι από σπόντα μέσω κινήτρων για τα αφεντικά. Απεργίες εδώ και τώρα που απαιτούν προσλήψεις, μονιμοποιήσεις και όχι απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις και σταθερή δουλειά κόντρα στην εργασιακή “ευελιξία” και επισφάλεια. Τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού να πάνε για κοινωνικές δαπάνες για τη δημόσια Υγεία, Παιδεία, συντάξεις.
Αλλά υπάρχει και δεύτερο σκέλος. Χρόνια τώρα, η προπαγάνδα υπέρ της ΕΟΚ παλιότερα και της ΕΕ σήμερα, στηριζόταν στην υπόσχεση ότι έτσι θα συγκλίνουμε, το βιωτικό επίπεδο θα πλησιάσει σιγά-σιγά το μέσο ευρωπαϊκό. Η ζωή και τα στοιχεία έχουν δείξει το αντίθετο. Οι μηχανισμοί της ΕΕ αναπαράγουν και διευρύνουν τις ανισότητες ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, ανάμεσα στο κεφάλαιο και στους εργάτες. Η ρήξη με την ΕΕ και τους “θεσμούς” της είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα για να βελτιώσουμε τη θέση των εργατών. Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε πηγαίνοντας προς τις ευρωεκλογές και όχι μόνο.
Η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αυτής που παλεύει για να βάλουμε χέρι στον πλούτο των λίγων και να περάσει στον έλεγχο αυτών που τον παράγουν, είναι ο δρόμος για να πάμε μπροστά. Ελάτε να δώσουμε αυτή τη μάχη μαζί!