Εργατικό κίνημα
Ο αγώνας για την υπεράσπιση του δημόσιου τομέα είναι αγώνας όλων των εργαζομένων

10/6, Πανεργατική απεργία στην Αθήνα. Φωτό: Γιώργος Πίττας

Η επίθεση της Κεραμέως στα δημόσια σχολεία δεν είναι «μεμονωμένο γεγονός». Είναι κομμάτι μιας γενικότερης επίθεσης ενάντια στις δημόσιες υπηρεσίες, κομμάτι της προσπάθειας για «λιγότερο κράτος». Και όταν μιλάμε για λιγότερο κράτος δεν μιλάμε φυσικά για τον στρατό -όπου μεγαλώνει η θητεία και ξοδεύονται δισεκατομμύρια για Ραφάλ και φρεγάτες. Ούτε μιλάμε για την αστυνομία, τον μοναδικό κλάδο όπου γίνονται συνεχώς προσλήψεις. 

Μιλάμε πρώτα και κύρια για το κοινωνικό κράτος -την εκπαίδευση, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, τον πολιτισμό. Και μιλάμε και για όλες τις δημόσιες υπηρεσίες στις οποίες είναι αναγκασμένοι να πηγαίνουν «οι πολίτες» για να διεκπεραιώσουν τις υποθέσεις τους, όπως είναι πχ οι εφορίες, που οι συγχωνεύσεις έχουν δημιουργήσει τεράστιες ουρές, τα δικαστήρια κλπ.

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη -που ζει με το όνειρο ότι θα μείνει στην ιστορία σαν η Θάτσερ της Ελλάδας (το είχε προσπαθήσει και ο μπαμπάς του αλλά τον έριξε το κίνημα και απέτυχε)- έχει κάνει τη συρρίκνωση του δημοσίου σημαία της. Αλλά η τάση είναι πολύ παλαιότερη. Και έχει εξυπηρετηθεί με συνέπεια από όλες ανεξαιρέτως τις προηγούμενες κυβερνήσεις – ακόμα και από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που προγραμματικά έχει ανακηρύξει τον νεοφιλελευθερισμό στον νούμερο ένα εχθρό της κοινωνίας. 

Το τελευταίο νομοσχέδιο της Κεραμέως θέλει να αλώσει ακόμα και τα δημόσια σχολεία, μετατρέποντάς τα σε εξαρτήματα των χορηγών και των επιχειρήσεων. Τα σχολεία θα μπορούν «με απόφαση του διευθυντή» να νοικιάζουν τους χώρους τους σε δημόσια ή ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Θα μπορούν να οργανώνουν -και πάλι με τους ίδιους δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς- σεμινάρια και να συμμετέχουν σε ερευνητικές πρωτοβουλίες. Μέρος της χρηματοδότησής τους θα εξασφαλίζεται από τις σχέσεις που θα αναπτύσσουν με τους φορείς αυτούς ή άλλους χορηγούς. Τα σχολεία των εργατογειτονιών που δεν θα έχουν πλούσιους χορηγούς θα μαραζώσουν. Τα κτίρια θα εγκαταλειφθούν (ακόμα περισσότερο) στην τύχη τους. Το ίδιο και οι μαθητές. Τι θέλουν άλλωστε; Υδραυλικούς θα βγάζει το Περιστέρι, όχι γιατρούς. Το έχει πει ανοιχτά και χωρίς περιστροφές και ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Είχε προηγηθεί η επίθεση στην ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση. Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη κατάργησε το πανεπιστημιακό άσυλο και ψήφισε το νόμο (που δεν έχει τολμήσει να βάλει ακόμα σε εφαρμογή) για την πανεπιστημιακή αστυνομία. Μείωσε δραματικά τον αριθμό των εισακτέων, αυστηροποίησε τα κριτήρια εισαγωγής. Και έβαλε περιορισμούς στο χρόνο φοίτησης -για να μην μπορούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους οι φοιτητές από τις φτωχές οικογένειες που αναγκάζονται να σπουδάζουν και να δουλεύουν ταυτόχρονα. 

Έδαφος

Το έδαφος, δυστυχώς, για αυτές τις επιθέσεις είχε προετοιμαστεί ήδη από τον προκάτοχό της στο υπουργείο Παιδείας, τον Κώστα Γαβρόγλου. Με το πρόσχημα της «ανωτατοποίησης» (δηλαδή τη μετονομασία των παλιών ΤΕΙ από «τεχνολογικά ιδρύματα» σε «πανεπιστήμια») ο Γαβρόγλου έκλεισε δεκάδες σχολές σε όλη την Ελλάδα στερώντας με αυτόν τον τρόπο από χιλιάδες φτωχούς νέους (που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να μένουν σε μια άλλη πόλη) τη δυνατότητα να σπουδάσουν. Δεν χρειάζεται κάθε πόλη να έχει και μια σχολή ήταν το επιχείρημα…

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται τώρα να επιβραβεύσει τους «ήρωες της Υγείας» κλείνοντας τα νοσοκομεία. Το μήνυμα το έδωσε ο ίδιος την περασμένη εβδομάδα με τη δήλωσή του ότι «δεν γίνεται να έχουμε τρία νοσοκομεία σε ακτίνα 20-30 χιλιομέτρων, γιατί όλοι ήθελαν νοσοκομείο στην πόλη τους και να περιμένουμε να είναι όλα καλά…». Το τι θα σημάνει η συγχώνευση των νοσοκομείων όχι μόνο για τις έκτακτες περιπτώσεις αλλά και για τους ασθενείς και τους συγγενείς τους που τους φροντίζουν όσο νοσηλεύονται, αυτό δεν απασχολεί προφανώς καθόλου την κυβέρνηση. 

Εγκληματικές είναι και οι απόπειρες συρρίκνωσης των υπηρεσιών των ΟΤΑ και των περιφερειών, μέσω ιδιωτικοποίησης και εργολαβιών, που αφήνει απροστάτευτους τους κατοίκους. Όχι μόνο στον τομέα της καθαριότητας αλλά και αυτόν του πρασίνου -όπως διαπιστώσαμε με την αδυναμία των συνεργείων των δήμων να αντιμετωπίσουν τον φετινό χιονιά και τα εκατοντάδες πεσμένα δέντρα και διαπιστώνουμε κάθε καλοκαίρι με τα αμάζευτα ξερά, τροφή για τις πυρκαγιές. Η συρρίκνωση του αριθμού των παιδικών σταθμών και των ΚΑΠΗ, μέσα από κλεισίματα και συγχωνεύσεις, αφήνει κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες παιδιά και ηλικιωμένους εκτός φροντίδας, ενώ το Βοήθεια στο Σπίτι που θα μπορούσε να αποτελέσει τεράστια βοήθεια μέσα στην πανδημία παραμένει καθηλωμένο.       

Η ίδια εικόνα έρχεται από τον χώρο του πολιτισμού όπου μουσεία κάθε είδους και αρχαιολογικοί χώροι σε όλη τη χώρα παραμένουν κλειστοί ή υπολειτουργούν λόγω περικοπών και ελλείψεις σε προσωπικό. Η κυβέρνηση ψήφισε πριν μερικούς μήνες τον νόμο για την «Αναδιοργάνωση του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων». Το πραγματικό περιεχόμενο του νέου νόμου φάνηκε ανάγλυφα με το «τσιμέντωμα» του Παρθενώνα: οι αρχαιολογικοί χώροι δεν είναι κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας αλλά τουριστικό αξιοθέατο, «πόρος» που θα πρέπει να αξιοποιηθεί για να έρθουν περισσότεροι τουρίστες και να συγκεντρωθούν περισσότερα χρήματα όχι μόνο από τα εισιτήρια αλλά και από «εκδηλώσεις» σαν την «φωτογράφιση» του Οίκου Ντιόρ στην  Ακρόπολη. Ο Περικλής, ο Φειδίας, ο Πραξιτέλης δεν ανήκουν στην ιστορία. Ανήκουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στα κέρδη τους.

Η πολιτική της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα και της παράδοσης των πάντων στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ξεσηκώνει σε όλους αυτούς τους τομείς τις οργισμένες αντιδράσεις των εργαζομένων. Ο αγώνας τους, ο αγώνας των συνδικάτων στους κλάδους του δημοσίου ενάντια στις περικοπές, τις ελλείψεις προσωπικού, τα κλεισίματα, τις συγχωνεύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών, είναι αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων ολόκληρης της εργατικής τάξης και των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας.  Όλοι μαζί έχουμε τη δύναμη, όπως και στο παρελθόν, να σταματήσουμε και τα νέα καταστροφικά σχέδια της κυβέρνησης ΝΔ.