Εργατικό κίνημα
Όλοι/ες στη ΔΕΘ! - Απεργιακό κίνημα για Συλλογικές Συμβάσεις και πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς

5/8, Αθήνα, Μοτοπορεία διανομέων efood. Φωτό: Γιώργος Πίττας

Με απεργίες και διαδηλώσεις μπήκε και ο Αύγουστος. Σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης οι απεργίες συνεχίστηκαν στις αερομεταφορές, στα αεροδρόμια, στους σιδηροδρόμους και στις συγκοινωνίες ενώ απλώθηκαν σε χώρους όπως η Amazon στην Βρετανία -όπου η απεργία ξεκίνησε από τα κάτω - με βασικό αίτημα αυξήσεις και προσλήψεις. Μόλις λίγες μέρες πριν τον δεκαπενταύγουστο, παρόμοιες εικόνες έρχονται από την Θεσσαλονίκη και την Αθήνα.

Την Παρασκευή 5 Αυγούστου, οι εργαζόμενοι της efood πραγματοποίησαν μαζικότατες μοτοπορείες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. «Ανάκληση του συστήματος βαρδιών στους freelancers, καμιά μείωση απολαβών, είμαστε εργαζόμενοι όχι σκλάβοι» έγραφε το πανό των διαδηλωτών στην Θεσσαλονίκη όπου η efood ξεκινάει άλλη μια επίθεση με μείωση κατά 30% της αμοιβής ανά παράδοση στους freelancers, ενώ επιχειρεί να τους επιβάλει “ωράριο εργασίας”. Στις 5 Αυγούστου, οι freelancers στην Θεσσαλονίκη αποφάσισαν να μην ανοίξουν την εφαρμογή και να απεργήσουν, ενώ οι μισθωτοί συνάδελφοί τους έκαναν τετράωρη στάση εργασίας σε συμπαράσταση. Με ανακοίνωσή του το Σωματείο Eργαζομένων efood Αττικής απαιτεί «Κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη και της Freelance Εργασίας. Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις μισθού για όλους τους εργαζόμενους στην efood, ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά».  

Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων της Επιχείρησης Μαλαματίνα στην Θεσσαλονίκη καλεί σε πέντε επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες την εβδομάδα 8-12 Αυγούστου με αιτήματα την επαναπρόσληψη απολυμένων εργαζομένων κόντρα στις ατομικές συμβάσεις εργασίας και την εργολαβοποίηση τμημάτων του εργοστασίου, διεκδικώντας παράλληλα την υπογραφή ΣΣΕ. Στην απεργία που προηγήθηκε στις 4/8, η εταιρία είχε καλέσει τα ΜΑΤ για να σπάσουν την συγκέντρωση των εργαζομένων στο εργοστάσιο, οδηγώντας στην σύλληψη του προέδρου του Σωματείου και δύο ακόμη συνδικαλιστών.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το φετινό πανεργατικό συλλαλητήριο που οργανώνουν τα συνδικάτα στις 10 Σεπτέμβρη στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία καθώς μπορεί να γίνει το σημείο αγωνιστικής συνάντησης όλων των κομματιών που παλεύουν σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ήδη οι εργαζόμενοι στην Υγεία απεργούν και διαδηλώνουν μαζικά στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή 9 Σεπτέμβρη, ξεκινώντας μια μέρα νωρίτερα την "πολιορκία" της κυβέρνησης Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, απαιτώντας μαζικές προσλήψεις και μονιμοποιήσεις στα νοσοκομεία, να φύγουν οι εργολάβοι και όλοι οι ιδιώτες από το ΕΣΥ, να επιστρέψουν άμεσα όλοι οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε αναστολή.

Με κεντρικό σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση της ακρίβειας, της φτώχειας και του πολέμου» καλεί στη φετινή διαδήλωση στη ΔΕΘ στις 10 Σεπτέμβρη ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης με προσυγκέντρωση στις 5.30μμ, Εγνατία και Αγίας Σοφίας και συμμετοχή στη συγκέντρωση των συνδικάτων στις 6μμ στο Άγαλμα Βενιζέλου. Επίσης ο Συντονισμός καλεί σε σύσκεψη για την οργάνωση της ΔΕΘ την Τρίτη 30 Αυγούστου στις 7μμ, στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

• Για την ΔΕΘ, τα πούλμαν του Συντονισμού θα ξεκινήσουν από την Αθήνα στις 10/9, 8πμ από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44. (Κλείστε θέσεις στα τηλέφωνα 6944058157 και 6942894311). Για το πανυγειονομικό συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη, το Συντονιστικό Νοσοκομείων ναυλώνει πούλμαν από την Αθήνα, με αναχώρηση την Πέμπτη 8/9, 11μμ, από τον Άγιο Σάββα (δηλώσεις συμμετοχής στο τηλέφωνο 6945677808). 


 

Τα κείμενα που ακολουθούν στηρίχθηκαν στις ομιλίες της Νίκης Αργύρη, του Νίκου Τουρνά και του Τάσου Αναστασιάδη από τον Συντονισμό Εργατικής Αντίστασης, στο τριήμερο Μαρξισμός 2022 που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλη στη Νομική

Νίκη Αργύρη

Πού βρίσκεται το εργατικό κίνημα σήμερα; Εδώ και εβδομάδες στην Βρετανία υπάρχει ένα κίνημα σε αναβρασμό με κορυφαίο παράδειγμα την απεργία στους σιδηροδρόμους με αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς. Την σκυτάλη παίρνουν οι εργαζόμενοι στην Easyjet και άλλους χώρους εργασίας. Τα ΜΜΕ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια περίοδο όπως εκείνη της απεργίας των ανθρακωρύχων την δεκαετία του ‘80.

Αυτοί οι αγώνες εξαπλώνονται σε όλη την Ευρώπη. Μέσα στο καλοκαίρι, οι απεργίες με αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς και προσλήψεις κόντρα στην εντατικοποίηση της εργασίας στις αεροπορικές εταιρίες και στα αεροδρόμια έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας στην Γαλλία, την Ισπανία, την Γερμανία. Και δεν είναι μόνο η Ευρώπη. Στις ΗΠΑ, είδαμε –και μάλιστα μέσα στην πανδημία– απεργίες σε μεγάλες πολυεθνικές όπως η Amazon και η Google. Πριν ένα μήνα στην Αυστραλία είχαμε απεργίες διαρκείας των δασκάλων, τεράστιες απεργίες από την Ινδία ως τη Νότιο Κορέα.

Στην Ελλάδα, έχουμε δει τα τελευταία χρόνια μια αύξηση του συνδικαλισμού. Εργάτες και εργάτριες γράφονται στα συνδικάτα, κόντρα στα ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης περί «ατομικής ευθύνης» και αναζητώντας την συλλογική δράση.  Στον ιδιωτικό τομέα, η πολυήμερη απεργία των λιμενεργατών μετά το εργατικό «ατύχημα» στην COSCO ήταν παράδειγμα για όλο το εργατικό κίνημα και κατέληξε σε μια, έως ένα βαθμό, πετυχημένη διεκδίκηση αυξήσεων και συλλογικών συμβάσεων εργασίας στο μισθό. Είδαμε τους εργάτες στην ΛΑΡΚΟ, στα Λιπάσματα και στα Πετρέλαια της Καβάλας να κατεβαίνουν σε κοινό συλλαλητήριο στην Αθήνα διεκδικώντας το δικαίωμά τους σε αξιοπρεπή εργασία.

Σε «δύσκολους» κλάδους, όπως η efood και όχι μόνο, έχουν φτιαχτεί σωματεία που προχωρούν σε μαζικές κινητοποιήσεις ξεσηκώνοντας τον κλάδο του επισιτισμού και του τουρισμού που έδωσε το αγωνιστικό παρών μέσα στις συνθήκες της πανδημίας - όπως και οι εργάτες της τέχνης και του χώρου του θεάματος. Σήμερα που συζητάμε, η απεργία των εργαζομένων στο Εθνικό σήμανε τη ματαίωση παράστασης στην Επίδαυρο. Οι εργαζόμενοι κάνουν συνελεύσεις και συζητάνε σε χώρους που είχαμε να δούμε χρόνια τέτοια πράγματα, πχ στα ΜΜΕ. Ποια είναι τα νήματα που συνδέουν τις περισσότερες κινητοποιήσεις; Είναι οι αυξήσεις, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η κόντρα ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας και τις μειώσεις προσωπικού.

Κίνημα Υγειονομικών

Αντίστοιχες είναι οι εικόνες και στον δημόσιο τομέα. Το κίνημα των υγειονομικών από το ξέσπασμα της πανδημίας την άνοιξη του 2020 μέχρι σήμερα, έχει βρεθεί στο κέντρο της αντίστασης, με αιτήματα προσλήψεις, μονιμοποίηση των συμβασιούχων, να γυρίσουν πίσω στην δουλειά οι εργαζόμενοι που τέθηκαν σε αναστολή. Την σκυτάλη πήραν οι εκπαιδευτικοί, αναπληρωτές και μόνιμοι, ξεσηκώνοντας μετά από πολλά χρόνια ένα πανεκπαιδευτικό κίνημα που πέρσι τον Οκτώβρη γέμιζε τους δρόμους της Αθήνας. Η ηγεσία της ΠΟΕ ΟΤΑ αναγκάστηκε τον Μάιο να καλέσει απεργιακές κινητοποιήσεις με αίτημα να σταματήσουν οι απολύσεις των εργαζόμενων που προσλήφθηκαν με σύμβαση για την covid19, με αποτέλεσμα να κερδίζονται παρατάσεις των συμβάσεων. Ένα χαρακτηριστικό των εργαζομένων που συμμετέχουν και οργανώνονται είναι ότι πρόκειται για αγωνιστές/τριες, νέους/ες σε ηλικία, σε νέους χώρους εργασίας.

Τα αιτήματα που έχει ανοίξει αυτό το κίνημα δεν είναι μόνο τα οικονομικά. Όπως έλεγε και η Ρόζα Λούξεμπουργκ δεν υπάρχουν σινικά τείχη ανάμεσα στις οικονομικές και τις πολιτικές διεκδικήσεις. Την χρονιά που περάσαμε οι μάχες για την απελευθέρωση της γυναίκας -για ίσα δικαιώματα, ενάντια στη επίθεση στο δικαίωμα της έκτρωσης, για κοινωνικές υπηρεσίες που αφορούν τις γυναίκες- δόθηκαν με την Απεργιακή 8 Μάρτη για ακόμη μια φορά να αποτελεί κέντρο στο εργατικό κίνημα. Η κρίση βαθαίνει και μαζί της η ιδεολογική επίθεση τη άρχουσας τάξης που θέλει να διαχωρίσει την εργατική τάξη σε γυναίκες και άνδρες, σε ΛΟΑΤΚΙ+ και στρέιτ. Το φετινό pride ήταν το μεγαλύτερο που έχει γίνει, με βασικό χαρακτηριστικό την μαζικότητα με νεολαιϊστικα αλλά και εργατικά κομμάτια. Υπήρχανε πανό της ΟΕΝΓΕ, του σωματείου του Άγιου Σάββα.

Σε αυτό το πλαί­σιο εντάσσονται και οι μάχες ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες. Φέτος στο συνέδριο της ΔΟΕ, όταν μετά από πρωτοβουλία της ΚΕΕΡΦΑ κατατέθηκε το ψήφισμα με αίτημα “καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες – να μην κλείσει η δομή στον Ελαιώνα”, οι πρόσφυγες έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό. Όταν η αστυνομία ήρθε έξω από το ξενοδοχείο Novotel που γινόταν το συνέδριο, ακόμη και η ηγεσία που ανήκε στην ΔΑΚΕ της ζήτησε να φύγει. Η πανεργατική απεργία στις 6 Απρίλη ήταν επίσης ένα πολιτικό προχώρημα καθώς πήρε αντιπολεμικά χαρακτηριστικά μέσα σε συνθήκες πολέμου στην Ουκρανία, με συνθήματα “ούτε ΝΑΤΟ ούτε Πούτιν, να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ, να σταματήσει κάθε ελληνική εμπλοκή”.

Όλα αυτά δεν έγιναν από μόνα τους, χρειάστηκε να παρθούν πρωτοβουλίες. Η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά έπαιξε ρόλο για να ξεδιπλωθούν οι οικονομικές και πολιτικές μάχες της εργατικής τάξης σε μια σειρά χώρους και είναι χαρακτηριστικό ότι υπήρξαν εκλογικές επιτυχίες σε πρωτοβάθμια σωματεία, στα νοσοκομεία, στους εκπαιδευτικούς, στους ηθοποιούς και αλλού. Μπροστά σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, δεν περιμένουμε τις εκλογές αλλά οργανωνόμαστε σε κάθε χώρο για να πέσει αυτή η κυβέρνηση με απεργίες, στον δρόμο. Και βέβαια προβάλλουμε την εργατική εναλλακτική, τον εργατικό έλεγχο.

Νίκος Τουρνάς

Τους τελευταίους μήνες, βλέπουμε σε μια σειρά από χώρους να γίνονται αγώνες για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) και αυξήσεις. Άλλοι εξελίσσονται ακόμη και άλλοι μας εμπνέουν επειδή κέρδισαν, στην COSCO, στην efood, πιο πρόσφατα στην Εθνική Τράπεζα. Αυτό θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Ζούμε σε μια περίοδο που η ακρίβεια εκτινάσσεται λόγων των εξελίξεων και ο αγώνας για αυξήσεις αποκτά καθοριστική σημασία για την ζωή κάθε εργαζόμενου.  

Ειδικά στην Ελλάδα, τα χρόνια των μνημονίων έγινε μια μισθολογική σφαγή σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, από τον οποίον και προέρχομαι, όπου είδαμε να κόβεται ο 13ο και ο 14ος μισθός, να γίνονται τεράστιες μειώσεις που σήμανε ότι άνθρωποι της γενιάς μου, που έπιασαν δουλειά μετά τα μνημόνια, ξεκίνησαν με 700 ευρώ καθαρό μισθό. Ήδη το πρώτο μνημόνιο του ΓΑΠ είχε τσακίσει τα επιδόματα που για πολλά χρόνια είχαν αντικαταστήσει έστω και κουτσουρεμένα τις αυξήσεις. Σήμερα λοιπόν, υπάρχει και ανάγκη, και οργή αλλά και ο απαραίτητος χώρος μετά από τόσα χρόνια πίεσης, για να απλωθεί απεργιακά το αίτημα των εργαζομένων για αυξήσεις.  

Φυσικά δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Αγώνες για αυξήσεις δίνονταν όλη την προηγούμενη δεκαετία. Στο χώρο που εργάζομαι, στο υπουργείο Οικονομικών δόθηκε το προηγούμενο διάστημα η μάχη της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς». Όταν ο ΓΑΠ προχώρησε στο κόψιμο των μισθών στο δημόσιο, υπήρξε κάτω από την πίεση των μεγάλων κινητοποιήσεων ο συμβιβασμός της προσωπικής διαφοράς, οι παλιοί εργαζόμενοι να πάρουν πίσω κάτι από τις μειώσεις και οι νέοι να δουλεύουν με μισθούς πείνας, μια δυστοπία. Στον δικό μου χώρο, οι νέοι εργαζόμενοι οργανώθηκαν και παλέψαμε για να παίρνουμε την «προσωπική διαφορά» που πρακτικά αύξανε το μισθό μας. Τρεις σειρές κατάφεραν να πάρουν αυτήν την αύξηση την δεκαετία που πέρασε στο υπουργείο Οικονομικών και κάποια άλλα υπουργεία. Ήταν αγώνες που δόθηκαν και κερδήθηκαν από τα κάτω. Στη δικιά μου σειρά, οι νέοι εργαζόμενοι αποφασίσαμε και φτιάξαμε συντονιστικό, συνεδριάζαμε, πιέζαμε τις ηγεσίες των συνδικάτων να αποφασίσουν απεργίες, ανοίγοντας ταυτόχρονα και πολιτικά ζητήματα.  

Η ΝΔ και τα αφεντικά δεν μπόρεσαν να βάλουν φρένο στο αίτημα για αυξήσεις. Στην ΑΑΔΕ όπου και εργάζομαι πέρασε ένα ειδικό μισθολόγιο με το οποίο η κυβέρνηση αναγκάστηκε να δώσει αυξήσεις. Αυτή είναι η θετική εικόνα. Η κακή είναι ότι χάρη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες υπήρξαν δύο ιδιαίτερα αρνητικά στοιχεία: Πρώτο, οι αυξήσεις να συνδεθούν με την αποδοτικότητα, να είναι σαν μπόνους. Και δεύτερο ότι διαφοροποιούνται για κάθε εργαζόμενο. Δηλαδή η πολιτική της κυβέρνησης ήταν δώστε κάποια χρήματα αλλά όχι σαν μόνιμες αυξήσεις και σπάστε την ενότητα των εργαζομένων. Υπάρχουν αντιδράσεις πλέον απέναντι σε αυτό. Δεν θέλουμε μισθολογικά μοντέλα που θα χτυπάνε την ενότητα και τη μονιμότητα των αυξήσεων. Θέλουμε αυξήσεις σοβαρές, σταθερές, μέσα από ΣΣΕ και για όλους –πχ έχουμε σήμερα νέους συμβασιούχους συναδέλφους που τους κρατάνε στον βασικό μισθό– και αυτό το μέτωπο πρέπει να το ανοίξουμε σε όλο το δημόσιο.

Τρία είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει αυτό το μέτωπο. Να πάρουμε πίσω ό,τι μας έκλεψαν στα μνημόνια –επαναφορά 13ου και 14ου μισθού, αυξήσεις– για όλους τους εργαζόμενους. Να παλέψουμε απεργιακά αυτά τα αιτήματα ακολουθώντας και τα παραδείγματα του ιδιωτικού τομέα. Και τρίτο, να αλλάξουμε τους συσχετισμούς μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Στον χώρο που εργάζομαι, μαζί με την δικιά μου σειρά εμφανίστηκε και η αντικαπιταλιστική αριστερά στην ΑΑΔΕ, παίζοντας ρόλο στην διεκδίκηση των αυξήσεων αλλά ανοίγοντας και άλλα πολιτικά ζητήματα, π.χ τον σεξισμό. Καταφέραμε να εκλεγούμε από την πρώτη εκλογική μάχη στον χώρο, εκλέξαμε στις εκλογές της ομοσπονδίας και αυτή τη στιγμή έχουμε μια βάση ώστε να επηρεάζουμε και άλλους κλάδους στο υπουργείο. Οι διασπαστικές επιθέσεις με τα αστικά ιδεολογήματα περί «δημοσίων υπαλλήλων» έχουν πλέον ξεφτίσει, μπορούμε να βγούμε επιθετικά και να νικήσουμε.

Τάσος Αναστασιάδης

Το ζήτημα της ακρίβειας διαλύει τους εργαζόμενους παντού, είναι γενικευμένο το πρόβλημα και είναι κρίσιμο ποια θα είναι η απάντηση από την πλευρά του κινήματος, γιατί υπάρχουν πολλές απαντήσεις.

Εκ μέρους της ΝΔ η απάντηση είναι τα επιδόματα, για την βενζίνη π.χ, ένα επίδομα power pass οι χαμηλόμισθοι και τέρμα - «αυτές είναι οι δυνατότητες». Δεν θα λυθεί έτσι το πρόβλημα, γελάει ο κόσμος που τα βλέπει, αλλά αυτή είναι η πολιτική πρόταση της ΝΔ. Υπάρχει μια άλλη πολιτική πρόταση που λέει «έρχονται εκλογές» μπροστά, θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ και θα αλλάξουν τα πράγματα, θα φέρουν αυξήσεις και στο μεταξύ εσείς αυτό που έχετε να ασχοληθείτε είναι να κάνετε προπαγάνδα για τις εκλογές. Και υπάρχει και μια τρίτη πρόταση που λέει ότι για να παλέψουμε την ακρίβεια, να φτιάξουμε μια «επιτροπή κατά της ακρίβειας», όπως γινόταν για τους πλειστηριασμούς και άλλα ζητήματα τα προηγούμενα χρόνια.

Απέναντι σε αυτές τις προτάσεις που έρχονται από την κυρίαρχη τάξη αλλά και από την ρεφορμιστική αριστερά, η μόνη ρεαλιστική απάντηση που έχει να δώσει η εργατική τάξη στην ακρίβεια είναι οι μαχητικές απεργίες για συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς.

Και ανοίγεται μπροστά μας η δυνατότητα για ένα απεργιακό κίνημα με αυτό το κέντρο. Πρώτον, αφορά σε όλους τους χώρους, από χώρους που μπορεί να είναι πιο καλά αμειβόμενοι μέχρι τους χώρους που μπορεί να έχουν ελαστικές σχέσεις, σε χώρους του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, σε παραδοσιακά εργατικά κομμάτια όπως στο ΜΕΤΡΟ ή την ΕΥΔΑΠ αλλά και σε χώρους που έχουν χρόνια να ανοίξουν μέτωπα. Στην απεργία στην Επίδαυρο οι εργαζόμενοι ζητούν 15 ευρώ παραπάνω –που τους το αρνήθηκαν– για να καλύψουν τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής που έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. 

Δεύτερο, δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι η αφετηρία για αυτή τη νέα μαχητικότητα είναι οι απεργίες που έγιναν το προηγούμενο διάστημα. Η απεργία της COSCO τσαλάκωσε το επιχείρημα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις φέρνουν περισσότερες θέσεις εργασίας και καλοπληρωμένους εργαζόμενους. Έφεραν νεκρούς. Τσαλάκωσε το νόμο που έφερε πέρσι ο Χατζηδάκης και επιδίωκε να τσακίσει τον συνδικαλισμό. Οι νόμοι τους αποδείχτηκαν αδύναμοι μπροστά στην οργανωμένη συλλογικότητα των εργατών στην COSCO. Πάνω απ’ όλα κατάφερε να κερδίσει σε δύο δόσεις, μια τον Οκτώβριο πέρσι και μια στις αρχές του Μάη, αυξήσεις με 20%, και αυτό λειτούργησε σαν μήνυμα για όλους. Ότι αν μπορούν να το κάνουν στην COSCO ενάντια στην πιο ισχυρή πολυεθνική, μπορεί αυτό να γίνει παντού.

Το τρίτο στοιχείο είναι ότι μιλάμε για μια μάχη που ταυτόχρονα με τις συμβάσεις, χτίζει ξανά τον συνδικαλισμό στους χώρους δουλειάς. Στην efood αυτό ήταν φανερό. Έγινε απεργία που διεκδικούσε σταθερή δουλειά με ΣΣΕ απέναντι στους εργολάβους και τα μπλοκάκια και αυτό οδήγησε σε δημιουργία σωματείου στον χώρο. Η απεργία έχτισε σωματείο σε ένα χώρο δουλειάς όπου οι εργαζόμενοι δούλευαν εξατομικοποιημένα: ο κάθε εργαζόμενος με το δικό του μηχανάκι κλπ. Είχε χρόνια να γίνει συνέλευση σε κάποιο ΜΜΕ, αλλά τώρα έγιναν, στην ΕΡΤ, στο in.gr. Και στην COSCO, η απεργία για τη συλλογική σύμβαση, καθόρισε ποιο είναι το πραγματικό σωματείο στον χώρο και το δυνάμωσε.

Κλάδο τον κλάδο

Η μάχη των ΣΣΕ και των αυξήσεων μπορεί να παίζεται χώρο τον χώρο, κλάδο τον κλάδο αλλά απλώνεται καθώς ο ένας χώρος παρασύρει τον άλλο και ενοποιείται σε μια μεγάλη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση. Αυτό μεταφράζεται σε συγκεκριμένα καθήκοντα για το Συντονισμό Εργατικής Αντίστασης αλλά και για το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα.

Οι μάχες που ξεσπάνε χρειάζονται όλες την στήριξή μας και την αλληλεγγύη μας, να φτάνει το μήνυμα της κάθε απεργίας, σε κάθε χώρο εργασίας και σε κάθε γειτονιά. Ότι απεργούν πχ μεθαύριο στον επισιτισμό οι εργαζόμενοι που παίρνουν 600 ευρώ για δώδεκα ώρες δουλειάς –και τα αφεντικά γκρινιάζουν από πάνω ότι η δουλειά δεν βγαίνει γιατί “οι νέοι δεν έρχονται να δουλέψουν”. Άρα στήριξέ τους, πάρε το πανό του δικού σου σωματείου που δίνει τις ανάλογες μάχες και κατέβα στην απεργία τους.

Αλλά πάνω από όλα έχει σημασία να χτίσουμε σε κάθε χώρο ομάδες αγωνιστών/τριών γύρω από την Εργατική Αλληλεγγύη που να πάνε τον αγώνα μέχρι τέλους. Να στηρίξουν, να οργανώσουν στον χώρο τους και να απλώσουν κάθε απεργιακή κινητοποίηση που θα καλέσει το σωματείο τους, εξασφαλίζοντας ότι αυτή θα καταλήξει σε νίκες. Πραγματικές αυξήσεις που δεν θα καταλήγουν σε συμβάσεις 7% όταν ο πληθωρισμός τρέχει με 13% και η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων έχει πέσει στο 20%. Διεκδικούμε αυξήσεις πολύ μεγαλύτερες από αυτές που είναι διατεθειμένα να δώσουν τ’ αφεντικά.  Είναι μια δύσκολη μάχη που μπορεί να είναι νικηφόρα, για την τάξη μας και για την προοπτική της.