Με την απεργία της ΠΟΕΔΗΝ στις 19 Μάρτη κλιμακώνουν τις δράσεις τους οι υγειονομικοί, παίρνοντας τη σκυτάλη του αγώνα για να μπουν οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους. Πανελλαδική Συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 8.30πμ στην Πλατεία Μαβίλη και θα ακολουθήσει πορεία στο Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Υγείας. Απεργιακές συγκεντρώσεις αναμένεται να ανακοινωθούν κατά τόπους και σε άλλες πόλεις.
Το ΕΣΥ νοσεί από την πολιτική της κυβέρνησης, αλλά οι υγειονομικοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να την ανατρέψουν. Στο πλάι τους χρειάζεται να βρεθεί ένας πανεργατικός συντονισμός. Είναι μάχη όλης της εργατικής τάξης για να κόψουμε τα χέρια των ιδιωτών, από τις CVC και τις Βαρδινογιάννηδες μέχρι τους εργολάβους και τις φαρμακευτικές, που τα απλώνουν στη δημόσια δωρεάν Υγεία με τις ευχές του Γεωργιάδη, για να σταματήσουμε να σπαταλάμε λεφτά στον θάνατο του πολέμου και στο βαρέλι χωρίς πάτο των τραπεζών, αλλά να τα δίνουμε για να υπάρχει πρόσβαση στην Υγεία για όλους.
Οι δυνάμεις του Συντονιστικού Νοσοκομείων οργώνουν με περιοδείες τα νοσοκομεία διακινώντας τα υλικά του Συντονιστικού για την απεργία στις 19/3. Στην προκήρυξή του καταλήγει: «Απαιτούμε από την ΟΕΝΓΕ, την ΕΙΝΑΠ και όλες τις ενώσεις των Γιατρών να προκηρύξουν απεργία μαζί με όλο το υπόλοιπο Υγειονομικό προσωπικό. Οργανώνουμε την απεργία στις 19 Μάρτη όπως οργανώσαμε την πανεργατική στις 28 Φλεβάρη. Με γενικές συνελεύσεις και τη δράση των επιτροπών αγώνα εξασφαλίζουμε όχι μόνο την ενημέρωση όλων των συναδέλφων, αλλά και ότι βάζουμε λουκέτο σε όλες τις τακτικές λειτουργίες των νοσοκομείων μας. Εξασφαλίζουν τα σωματεία μας το προσωπικό ασφαλείας και όχι οι διοικήσεις. Και κατεβαίνουμε μαζικά και οργανωμένα με τα πανό των σωματείων μας στην απεργιακή συγκέντρωση στην Πλατεία Μαβίλη στις 8.30πμ, και αντίστοιχα σε όλες τις πόλεις.
Ανοίγουμε από τώρα τον δρόμο για τα επόμενα βήματα απεργιακής κλιμάκωσης. Διεκδικούμε να κλιμακώσουμε με απεργίες με διάρκεια, για να σώσουμε τα νοσοκομεία μας, για να τελειώνουμε με την κυβέρνηση των δολοφόνων».
ΓΝΑ Γεννηματάς
Ένα από τα μεγαλύτερα εργασιακά προβλήματα της εποχής μας είναι ότι δεν υπάρχει πια μόνιμη και σταθερή δουλειά. Το μεγαλύτερο μέρος της δικής μου γενιάς είμαστε συμβασιούχοι. Δεν μπορείς να προγραμματίσεις τίποτα και να κάνεις όνειρα για το μέλλον, πόσο μάλλον αν έχεις και οικογένεια να στηρίξεις. Και να μην ξεχνάμε ότι σε τέτοιο ελαστικό καθεστώς εργασίας και επειδή έχεις ανάγκη τη δουλειά, σε αναγκάζουν να ανέχεσαι πράγματα, να μην μπορείς να μιλήσεις, να μην λες την άποψή σου γιατί θα στοχοποιηθείς. Τα έχω ζήσει όλα αυτά όταν ήμουν τραυματιοφορέας με το πρόγραμμα του ΔΥΠΑ στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας, που απεργούσαμε και κατεβαίναμε στις συγκεντρώσεις.
Ζήσαμε έναν εφιάλτη με τον κόβιντ. Και μετά ούτε προσλήψεις, ούτε μονιμοποιήσεις. Έφυγε προσωπικό, έβγαινε σε σύνταξη, μετακινιόταν, αλλά δεν αντικαθίστατο. Περιμένουν να βγει η ίδια δουλειά με λιγότερα άτομα. Με αποτέλεσμα η δουλειά να είναι εξοντωτική, αλλά την ίδια ώρα οι μισθοί των συμβασιούχων στο πρόγραμμα ΔΥΠΑ είναι στον πάτο, πολύ χαμηλότεροι από των υπόλοιπων συναδέλφων μας. Κάναμε την ίδια δουλειά με λιγότερα λεφτά. Έτσι όπως είναι η αγορά εργασίας οι περισσότεροι φοβούνται να φύγουν γιατί δεν ξέρουν πού και αν θα βρουν δουλειά. Εγώ όσο δούλευα στον Άγιο Σάββα, το κυνήγησα και πήρα ένα χαρτί για νοσηλευτική, αλλά δεν έχουν όλοι αυτή την ευχέρεια. Έτσι, βρέθηκα ως επικουρική νοσηλεύτρια πλέον στο Γεννηματάς.
Κι εδώ υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Οι εφημερίες είναι κόλαση και για τους ασθενείς και για το προσωπικό, ενώ οι βάρδιες μπορούν να βγουν μόνο αν κοπούν τα ρεπό μας. Άδειες και κομμένα ρεπό χρωστάνε στο προσωπικό για χρόνια, όχι μόνο στο Γεννηματάς, σε όλα τα νοσοκομεία. Να κάνεις μια τόσο κουραστική δουλειά, να μην έχεις χρόνο να ξεκουραστείς, να έχεις χρωστούμενα ρεπό που δεν μπορείς να τα πάρεις και να παίρνεις και ψίχουλα από πάνω.
Ο κόσμος βγήκε τόσο μαζικά στους δρόμους για τα Τέμπη, αλλά και γιατί είναι αγανακτισμένος συνολικά. Ειδικά το εργασιακό είναι το μεγαλύτερο αγκάθι και επικρατεί ο φόβος για την επιβίωση. Η απεργία της ΠΟΕΔΗΝ στις 19 Μάρτη είναι πολύ σημαντική γιατί χρειάζεται να συνεχίσουν οι απεργίες ενάντια στην κυβέρνηση. Τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο άρα δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες, αλλά να αγωνιστούμε και να διεκδικούμε. Μας κοροϊδεύουν κανονικά, ειδικά με τις προσλήψεις που γίνονται με το σταγονόμετρο. Κάνουν χιλιάδες άνθρωποι εξετάσεις ΑΣΕΠ, πληρώνουν παράβολα, ανάλογα τη θέση άλλοι είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν και φροντιστήρια, για να πάρουν στο τέλος μια χούφτα. Είναι απαράδεκτοι και έχουν βάψει και τα χέρια τους με αίμα. Να τους ανατρέψουμε!
Απεργιακή 8 Μάρτη, Αθήνα. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
Αγ. Σάββας
Στις 19 Μάρτη απεργούμε για να σώσουμε το ΕΣΥ, για να γίνουν μαζικές προσλήψεις, μονιμοποιήσεις όλου του προσωπικού, αυξήσεις στους μισθούς και να σταματήσουν κάθε ιδιωτικοποίηση και οι εργολάβοι. Απεργούμε για να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση που θυσιάζει τα πάντα για τα κέρδη των λίγων, ακόμα και τις ζωές μας. Η πολιτική της στα νοσοκομεία και τη δημόσια Υγεία είναι πιο δολοφονική ακόμα και από τα Τέμπη. Ως υγειονομικοί έχουμε καθήκον να παλέψουμε για να ανατρέψουμε τις προτεραιότητες: θέλουμε λεφτά για την Υγεία, όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς και τους τραπεζίτες.
Στον Άγιο Σάββα ξεσηκωνόμαστε αυτή την περίοδο και για έναν ακόμα λόγο. Θέλουμε να επιβάλουμε ότι ο εκσυγχρονισμός των χειρουργικών αιθουσών που είναι αναγκαίος να γίνει, δεν θα σημάνει αναβολή των ογκολογικών χειρουργείων ούτε αυτά θα γίνουν σε συνθήκες που δεν θα είναι ασφαλείς για τους ασθενείς και το προσωπικό. Τα χειρουργεία είναι δύο όροφοι ολόκληροι του νοσοκομείου. Η μεταφορά τους σε άλλο νοσοκομείο για τους εφτά μήνες που θα διαρκέσει η ανακαίνιση χρειάζεται ολόκληρη μελέτη γιατί μιλάμε για μεγάλο αριθμό προσωπικού. Αναμένεται να ξεκινήσει σε λίγο, αλλά δεν έχουν κανένα σχέδιο ή επίσημη ενημέρωση για το πού θα πάνε οι ασθενείς, πώς θα μετακινηθεί ο εξοπλισμός κτλ.
Ακούγαμε ότι θα γίνει μετακίνηση στο Σισμανόγλειο το οποίο έχει καινούργιες αίθουσες και εξοπλισμό -που παραμένουν κλειστές γιατί δεν έχουν προσωπικό-, αλλά η μετακίνηση εκεί είναι αδύνατη λόγω της τεράστιας απόστασης. Ευτυχώς με την κινητοποίηση του σωματείου και τις ανακοινώσεις αναγκάστηκαν να το πάρουν πίσω. Παραμένει ως εναλλακτική το Ελπίς, αλλά μοιάζει πολύ δύσκολο ως αδύνατο να μπορέσει μόνο του να διαχειριστεί τον όγκο των περιστατικών. Στη συνέλευση που κάναμε γι’ αυτό το θέμα ήρθε πολύ μαζικά το προσωπικό -δεν έχω δει μεγαλύτερη συνέλευση- και συζητήσαμε ποιοι είναι οι όροι για να γίνει η μετακίνηση των χειρουργείων με ασφάλεια, καθώς και ότι πρέπει εμείς να επιβάλουμε στο υπουργείο αυτούς τους όρους.
Λίγες μέρες μετά ήταν η πανεργατική απεργία στις 28 Φλεβάρη και η συμμετοχή από το νοσοκομείο μας ήταν επίσης η μαζικότερη. Εξοργιζόμαστε για την ιδιωτικοποίηση και τις περικοπές που οδήγησαν στο έγκλημα στα Τέμπη, εξοργιζόμαστε για τη συγκάλυψη που ακολούθησε και σε συνδυασμό με τις εργασιακές συνθήκες που βιώνουμε το μείγμα είναι εκρηκτικό. Εγώ είμαι ειδικευόμενη νοσηλεύτρια και παίρνω παράταση για να συνεχίσω, καθώς δεν ξέρω αν θα είμαι μέσα στις λίγες θέσεις που βγαίνουν από τις προκηρύξεις. Το προσωπικό που φεύγει δεν αντικαθίσταται. Φεύγουν τρία άτομα και έρχονται δύο για παράδειγμα.
Οι ειδικευόμενοι που υποτίθεται είμαστε εκεί για να κάνουμε εκπαίδευση, ουσιαστικά καλούμαστε να κλείνουμε τρύπες στο πρόγραμμα, κάνοντας βάρδιες που δεν μας δίνουν τη δυνατότητα να ξεκουραστούμε. Δουλεύεις απογευματινή βάρδια, φεύγεις βράδυ και γυρνάς την επόμενη μέρα στις 7 το πρωί.