Στις 6 Νοέμβρη οι εργαζόμενες/οι σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας Υγείας απεργήσαμε πανελλαδικά απέναντι στις θανατοπολιτικές του υπουργείου και της κυβέρνησης. Ήταν μια απεργία στην οποία συμμετείχαν με αποφάσεις τους ΠΟΕΔΗΝ και ΟΕΝΓΕ, οι δύο ομοσπονδίες των υγειονομικών. Η μεν ΠΟΕΔΗΝ με 24ωρη απεργία, η δε ΟΕΝΓΕ με 48ωρη.
Όμως για πρώτη φορά, είδαμε να εμφανίζεται η λογική των ξεχωριστών συγκεντρώσεων στον κλάδο της Υγείας. Μια σειρά από σωματεία που βρίσκονται στην επιρροή του ΠΑΜΕ, επέλεξαν στις 6 Νοέμβρη να κάνουν ξεχωριστή συγκέντρωση στο Υπ. Υγείας χωρίς απεργιακή διαδήλωση, αντί να συμμετέχουν στο απεργιακό συλλαλητήριο στην πλατεία Μαβίλη όπως έχει γίνει δεκάδες φορές στο παρελθόν. Οι ίδιες δυνάμεις στην ΟΕΝΓΕ επέλεξαν να καλέσουν απεργιακή συγκέντρωση στις 7 Νοέμβρη, στην δεύτερη ημέρα της 48ωρης απεργίας της ομοσπονδίας των Γιατρών.
Ξεκινάμε από την αφετηρία ότι είναι τεράστιο λάθος η διάσπαση των εργαζόμενων της Υγείας, ανάμεσα σε γιατρούς από τη μία και στο υπόλοιπο νοσηλευτικό, διοικητικό, εργαστηριακό και βοηθητικό προσωπικό από την άλλη. Είναι τεράστιο λάθος η διάσπαση αυτών που κρατάνε στις πλάτες τους ανοιχτά τα νοσοκομεία. Είναι μια στάση που αποδυναμώνει τους εργάτες/ριες της Υγείας στην μάχη ενάντια στην κυβέρνηση για να σώσουμε το ΕΣΥ.
Η επιχειρηματολογία για αυτήν την διασπαστική στάση, ήταν ότι το σημαντικό είναι να φανεί η «γύμνια της ΠΟΕΔΗΝ» και να καταδικαστεί «για τον υπονομευτικό ρόλο της» στους αγώνες των εργαζόμενων.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΔΗΝ στις 5 Σεπτέμβρη, στη ΔΕΘ αποφασίστηκε η απεργία για τις 6 Νοέμβρη. Από την δική μας πλευρά ως Ενωτικό Κίνημα, προτείναμε η απεργία να πραγματοποιηθεί μέσα στον Οκτώβρη και να είναι τουλάχιστον 48ωρη για να δώσει το μήνυμα κλιμάκωσης της σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Καμία άλλη πρόταση δεν κατατέθηκε, από τις δυνάμεις που σήμερα καταδικάζουν την στάση της ΠΟΕΔΗΝ. Αντίστοιχα στο ΓΣ της ΟΕΝΓΕ στις 25/9 προτείναμε απεργιακή κινητοποίηση τον Οκτώβριο και κλιμάκωση με 48ωρη τον Νοέμβριο. Πλειοψήφησε η πρόταση του ΠΑΜΕ που αρχικά πρότεινε απεργία 12-13 Νοέμβρη για να καταλήξει μετά από δική μας πίεση για 48ωρη 6-7/11 μαζί με την υπόλοιπη Υγεία.
Ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός
Για εμάς που συμμετέχουμε στο Συντονιστικό των Νοσοκομείων, ποτέ δεν χάνουμε το ποιος είναι ο πραγματικός μας εχθρός, γι’ αυτό προτεραιότητά μας είναι η οργάνωση της μάχης των εργαζόμενων στην Υγεία ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, και όχι η ανάδειξη της «γύμνιας» του κάθε γραφειοκράτη.
Σε αυτόν τον αγώνα, ουδέποτε εμπιστευόμαστε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όποιας προέλευσης και να είναι, ότι θα οργανώσει τη μάχη, ακόμη και αν αναγκάζονται κάτω από την πίεση του κόσμου να προκηρύσσουν αγώνες. Για αυτό ως Συντονιστικό Νοσοκομείων επιμένουμε ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μετατραπούν τα συμβολικά βήματα των γραφειοκρατών σε ουσιαστικές μάχες είναι η οργάνωση τους από τα κάτω.
Η συγκρότηση δηλαδή επιτροπών αγώνα σε κάθε νοσοκομείο, που οργανώνουν την απεργία, συσπειρώνουν τα πιο μαχητικά κομμάτια των εργαζομένων και ξεσηκώνουν όλο το προσωπικό. Που ορίζουν το προσωπικό ασφαλείας κόντρα στους εκβιασμούς διευθυντών και διοικήσεων, που οργανώνουν συνελεύσεις και εξορμήσεις τμήμα το τμήμα, που πιέζουν να σταματήσει κάθε τακτική λειτουργία και συγκροτούν το μπλοκ των απεργών στην διαδήλωση.
Είναι μια αντίληψη οργάνωσης που δεν περιορίζεται στα σωματεία όπου “ο συσχετισμός είναι αρνητικός” αλλά ακόμα και στα σωματεία που μπορεί να έχουμε πλειοψηφίες στα ΔΣ, ακριβώς γιατί θεωρούμε ότι η ενεργή εμπλοκή των συναδέλφων στην οργάνωση της σύγκρουσης δυναμώνει συνολικά την εργατική τάξη.
Γι’ αυτό δεν χαρίζουμε καμία Ομοσπονδία σε κανέναν γραφειοκράτη! Οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις δεν εξασφαλίζουν ούτε “απομόνωση των ξεπουλημένων ηγεσιών” ούτε “ξεκάθαρο πλαίσιο” στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Αν ήταν τόσο απλό να λυθούν αυτά τα ζητήματα με χωροταξικό τρόπο θα είχαμε ξεμπερδέψει με τον καπιταλισμό εδώ και έναν αιώνα.
Η εργατική τάξη έχει αποδείξει αμέτρητες φορές ότι όταν κινείται με αποφασιστικά βήματα το κάνει με ενωτικό τρόπο σε κάθε επίπεδο. Δεν ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη απεργία των τελευταίων χρόνων ήταν η πανεργατική στις 28 Φλεβάρη του 2025, όταν όλοι και όλες, βρεθήκαμε στην ίδια πλατεία. Και έτσι χρειάζεται να συνεχίσουμε όχι μόνο στην Υγεία αλλά παντού.
Αργυρή Ερωτοκρίτου,
γιατρός στον Ευαγγελισμό,μέλος ΓΣ της ΟΕΝΓΕ
Κατερίνα Πατρικίου,
πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζόμενων Νοσοκομείου Άγιος Σάββα