Ένας 59χρονος εργάτης, ο Νίκος Βάρδας, έχασε τη ζωή του σε επισκευαστική βάση της ΣΤΑΣΥ στον Πειραιά την Τετάρτη 26/11, εν ώρα εργασίας, όταν καταπλακώθηκε από εκατοντάδες κιλά παλιών ανταλλακτικών. Αμέσως τα σωματεία της ΣΤΑΣΥ προχώρησαν σε στάση εργασίας, οι συνάδελφοι/ισσές του τράβηξαν χειρόφρενο στους συρμούς και συγκεντρώθηκαν στον σταθμό ΗΣΑΠ του Πειραιά. Νέα στάση εργασίας πραγματοποιήθηκε την ημέρα της κηδείας του εργάτη, το Σάββατο 29/11.
Όπως είχε γίνει και στο έγκλημα των Τεμπών, οι εργαζόμενοι προειδοποιούσαν μέρες πριν για τις συνθήκες που τελικά οδήγησαν στο θάνατο του Ν. Βάρδα. Μέλη της επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας της ΣΤΑΣΥ είχαν καταγγείλει με έγγραφό τους λίγες μέρες πριν ότι «οι χώροι εργασίας στο αμαξοστάσιο του Πειραιά κρίνονται εν γένει ανεπαρκείς, με πολλά σημεία να ελλοχεύουν κινδύνους τραυματισμού και το περιβάλλον είναι εξαιρετικά φθοροποιό για την υγεία όλων όσων εργάζονται σε αυτό».
«Δεν είναι “ατύχημα”, ούτε η “κακιά η ώρα” αλλά ένα προδιαγεγραμμένο εργοδοτικό έγκλημα» τονίζει ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης καταγγέλοντας ότι παρά τις προειδοποιήσεις η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ δεν έχει κάνει τίποτε, σε έναν χώρο φτιαγμένο τον 19ο αιώνα που έχει να συντηρηθεί πάνω από εφτά δεκαετίες. «Ούτε κάνει τίποτε για την τεράστια έλλειψη προσωπικού που έχει σημάνει εντατικοποίηση της δουλειάς σε εξοντωτικά ωράρια, και σε ακατάλληλους χώρους».
Σύμφωνα με τον Νίκο Σμπαρούνη, εργαζόμενο στο Μετρό και πρώην μέλος της Επιτροπής Υγιεινής κι Ασφάλειας, «το Αμαξοεργοστάσιο Πειραιώς, χρονολογούμενο από το 1868, υπέστη κάποιους σταδιακούς, αποσπασματικούς εμπλουτισμούς μέχρι και τη δεκαετία του ’50, και έκτοτε έχει μηδενική συντήρηση. Μηδενική σαν την παρέμβαση των πρακτικά ανύπαρκτων δημόσιων αρχών εποπτείας της ασφάλειας σιδηροδρόμων.
Το όλο κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει σημεία σχεδόν ετοιμόρροπα, στα οποία απαγορεύεται ή μισοαπαγορεύεται η προσέγγιση. Το ποσοστό ακινησίας του τροχαίου υλικού, ακόμη και του πιο πρόσφατου, δημιουργεί εικόνες όπου κανιβαλισμένα βαγόνια καταλαμβάνουν ζωτικούς επισκευαστικούς χώρους αντί να κυκλοφορούν έξω στο δίκτυο εξυπηρετώντας το κοινό. Με αυτά και αυτά καταλήγει να στριμώχνεται κόσμος να δουλεύει σε ένα απαράδεκτα ασφυκτικό αξιοποιήσιμο εμβαδόν.
Βαρύνοντα ρόλο φαίνεται να ’χει παίξει και ο επί δεκαετίες βαυκαλισμός των διοικήσεων του ΗΣΑΠ με την αναζήτηση μεγαλοεπιχειρηματιών real estate, που θα “αυτοχρηματοδοτήσουν” την πλήρη ανακαίνιση της επισκευαστικής βάσης με αντάλλαγμα την πολυώροφη δόμηση ακινήτων ύψιστης οικονομικής απόδοσης από πάνω. Η παραμέληση όμως της στοιχειώδους περιοδικής συντήρησης με ένα τέτοιο πρόσχημα δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί δολοφονική».
Ερωτήματα
Θυμίζοντας, ο Ν. Σμπαρούνης, ότι ο θάνατος του Νίκου Βάρδα συνέπεσε με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από το θάνατο του συναδέλφου του Πέτρου Γιάμαλη κοντά στο σταθμό της Αττικής, θέτει τα εξής ερωτήματα: «Υπήρχαν ντάνες με ανταλλακτικά σε σημείο που μπορούσε να τα σκουντήσει κάποια γερανογέφυρα, κλαρκ, ή κάτι παρόμοιο; Οι όποιες ντάνες τηρούσαν προδιαγραφές εναποθέσεως, όπως ύψος το πολύ τριπλάσιο της βάσης τους και συσσώρευση των ελαφρύτερων πάνω από τα βαρύτερα; Σε μία εξ ορισμού σεισμογενή χώρα, επισωρεύουμε ψηλόλιγνες στίβες ανταλλακτικών χωρίς ορθοστάτες πάνω από εργαζόμενους τεχνίτες; Θα μάθει η κοινή γνώμη τίποτε και γι’ αυτό το αίσχος ή θα πάει ο φάκελος να κάνει παρέα στον φάκελο του προηγούμενου θανατηφόρου που είχαμε το 2021; Καλό θα είναι επίσης να πληροφορηθούμε αν κάποιοι υψηλόβαθμοι της ιεραρχίας έχουν κατά καιρούς προσποριστεί διάφορα “bonus εξοικονόμησης δαπανών” με τις πολυάριθμες τσιγκουνιές και προχειρότητες που εφαρμόζουν κατά Προκρούστειο τρόπο».
«Υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση. Με την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που το μόνο που τους νοιάζει είναι το κέρδος και όχι οι εργαζόμενοι και η ασφάλεια των μεταφορών» επισημαίνει ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης. «Η διοίκηση της ΣΤΑΣΥ και ο Κυρανάκης είναι πολύ “απασχολημένοι” με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των συγκοινωνιών. Έχουν δώσει σε ιδιώτες 63 λεωφορειακές γραμμές του ΟΑΣΑ για 8 χρόνια με τίμημα σχεδόν μισό δις., ξηλώνουν τα τρόλεϊ για να δώσουν σε άλλους ιδιώτες το συγκοινωνιακό τους έργο, έχουν βάλει τους εργολάβους στο κομμάτι της συντήρησης στην σταθερή τροχιά. Έτσι φτάσαμε στον θάνατο εργαζόμενου της ΣΤΑΣΥ το 2021 και τον τραυματισμό άλλων τριών. Αυτή είναι η πολιτική τους, που γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τους εργαζόμενους των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και την ασφάλεια των επιβατών.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, μια που πριν λίγες είχαμε νεκρό εργάτη στο εργοτάξιο του Ελληνικού, και καθημερινά μετράμε νεκρούς εργαζόμενους στην δουλειά. Μόνο για το 2025 έχουμε ξεπεράσει τους 179 νεκρούς εργαζόμενους. Αυτήν την δολοφονική πολιτική μπορούμε να την σταματήσουμε με έναν συντονισμένο απεργιακό αγώνα όλων. Των εργαζόμενων στις μεταφορές, των εργαζόμενων στον ΟΣΕ, των εργαζόμενων στα ΕΛΤΑ, διεκδικώντας να σταματήσουμε τις ιδιωτικοποιήσεις, να επανακρατικοποιηθούν χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, όλες οι επιχειρήσεις που έχουν ξεπουληθεί σε ιδιώτες και μαζικές προσλήψεις τώρα. Γι’ αυτό στις 16 Δεκέμβρη, ημέρα που ψηφίζεται ο προϋπολογισμός στη Bουλή είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε σε πανεργατική απεργία όλοι μαζί για να σταματήσουμε αυτήν την δολοφονική πολιτική και την κυβέρνηση που την υλοποιεί».