Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Τζαβέντ Ασλάμ οργανώνει η ΚΕΕΡΦΑ την Παρασκευή 19 Ιούνη έξω από το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου στις 11.30πμ. Λίγες ώρες πριν τα συλλαλητήρια για τα τρία χρόνια από το έγκλημα της Πύλου, ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας “Η Ενότητα” δίνει μία ακόμα μάχη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τζαβέντ Ασλάμ απειλείται με απέλαση. Από το 2005 μέχρι σήμερα είναι κόκκινο πανί για τις δεξιές κυβερνήσεις, τους ακροδεξιούς και τους φασίστες, την πρεσβεία και το καθεστώς του Πακιστάν. Η δράση του μαζί με τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο και την ΚΕΕΡΦΑ τον έχει κάνει νούμερο ένα στόχο διώξεων και προσπαθειών εξόντωσης με έκδοσή του στο Πακιστάν.
Το 2005 ο Τζαβέντ Ασλάμ ήρθε σε ρήξη με την κυβέρνηση της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή και την πρεσβεία του Πακιστάν στην Αθήνα που έλεγχε ο τότε δικτάτορας της χώρας Μουσάραφ, όταν στήριξε την καταγγελία 28 Πακιστανών μεταναστών εργατών ότι έπεσαν θύματα απαγωγών από βρετανικές και ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Όπως κατήγγειλαν, τους άρπαξαν από την Αθήνα και τα Γιάννενα, τους έβαλαν κουκούλες και τους κράτησαν παράνομα σε μυστικές φυλακές (μία από αυτές αναγνωρίστηκε αργότερα στο Χαλκούτσι), βασανίζοντάς τους πριν τους αφήσουν ελεύθερους με απειλές να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό.
Οι απαγωγές ήταν κομμάτι της ελληνικής συμμετοχής στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” που είχαν εξαπολύσει ο Μπους, ο Μπλερ και οι σύμμαχοί τους με τις επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η κυβέρνηση της ΝΔ είχε αναλάβει τη στρατιωτική διοίκηση του αεροδρομίου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν, είχε προσφέρει απλόχερα βάσεις όπως αυτή της Σούδας, είχε βοηθήσει στη μεταφορά τανκς στο Ιράκ. Ταυτόχρονα χτυπούσε τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του κόσμου που αντιστεκόταν, ευθυγραμμισμένη με την τρομοϋστερία του Μπους, ο οποίος έστηνε τα κολαστήρια του Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκράιμπ.
Ο Τζαβέντ Ασλάμ ήταν μόλις ένα μήνα εκλεγμένος πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας. Αλλά δεν δίστασε να τα βάλει με όλο αυτό το εγκληματικό κύκλωμα των ισχυρών του πλανήτη. Επέλεξε από τότε “πλευρά στην ιστορία” και αυτή ήταν να σταθεί στο πλευρό των θυμάτων, να αντισταθεί σθεναρά στην εκστρατεία ρατσισμού και ισλαμοφοβίας των σφαγέων του Ιράκ και του Αφγανιστάν, να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των συμπατριωτών του και όλων των μεταναστών εργατών -υπερασπίζοντας εντέλει τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων μας.
Τον Σεπτέμβρη του 2005, ούτε δυο μήνες μετά τις απαγωγές, η Πακιστανική Κοινότητα διαδήλωσε για πρώτη φορά στη ΔΕΘ με πανό “Όχι κατοχή στο Ιράκ, Όχι στις απαγωγές, Όχι στην ισλαμοφοβία”. Στις αρχές Γενάρη του 2006, μετά από δημοσίευμα του BBC που είχε δώσει διεθνή προβολή στις απαγωγές, έγινε η ιστορική συνέντευξη Τύπου της Πακιστανικής Κοινότητας και της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο στη ΓΣΕΕ μαζί με τα θύματα, τον δικηγόρο της κοινότητας Φραγκίσκο Ραγκούση και μέλη της Συμμαχίας όπως τον πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη και τον τότε πρόεδρο του ΕΚΑ Γρηγόρη Φελώνη, που πήρε τεράστια δημοσιότητα.
Λίγο μετά ξέσπασε και το σκάνδαλο των υποκλοπών. Δείχνοντας ότι από το 2004 η κυβέρνηση Καραμανλή, για να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είχε όχι μόνο αφήσει να αλωνίζουν εδώ οι πράκτορες της CIA και της MΙ6, αλλά είχε προχωρήσει και στις παρακολουθήσεις εκτοντάδων τηλεφώνων, ανάμεσα στα οποία και του συντονιστή της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο.
Η αντίδραση των υπεύθυνων στην αποκάλυψη των απαγωγών, ήταν το κουκούλωμα. Από τη μία ισχυρίζονταν ότι δεν έγιναν ποτέ. Ο Βουλγαράκης, υπουργός Δημόσιας Τάξης, μιλούσε για ψέματα και προβοκάτσιες. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών αφού και σε αυτό ήταν μπλεγμένος, αλλά η συγκάλυψη συνεχίστηκε. Ο διάδοχός του, ο Πολύδωρας, έλεγε προκλητικά “δεν θα κάνουμε ρυθμιστές του πολιτεύματος τους Πακιστανούς”.
Ο Τζαβέντ για την ανυποχώρητη στάση του στοχοποιήθηκε από τις Πακιστανικές αρχές και την πρεσβεία στην Αθήνα που, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, επιδίωξαν την απέλασή του στο Πακιστάν. Τον Νοέμβρη του 2006 η κυβέρνηση Καραμανλή τον συνέλαβε και τον έστειλε στις φυλακές Κορυδαλλού. Έμεινε εκεί 18 μέρες. Απελευθερώθηκε μετά από μια μεγάλη καμπάνια συμπαράστασης με τα συνδικάτα, τις σχολές, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που εκφράστηκε σε ένα συγκλονιστικό συλλαλητήριο χιλιάδων ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας με σύνθημα “Λευτεριά στον Τζαβέντ Ασλάμ”. Η υπόθεση έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο που τον αθώωσε πανηγυρικά.
Σκευωρία
Η σκευωρία κατέρρευσε. Συνέχισαν, όμως, να συκοφαντούν τον Τζαβέντ και να τον κυνηγούν με κάθε τρόπο. Αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να τον φιμώσουν και να τον σταματήσουν. Όπως έλεγε ο ίδιος σε συνέντευξή του στην Εργατική Αλληλεγγύη τον Ιούλη του 2025, στα είκοσι χρόνια από τις απαγωγές: «Αυτές οι επιθέσεις είτε σου κάνουν ζημιά και σε διαλύουν είτε σε κάνουν πιο δυνατό. Η κυβέρνηση ήθελε να μας θάψει. Εμείς, με τη βοήθεια της Συμμαχίας, γίναμε πιο δυνατοί».
Τα επόμενα χρόνια, ο Τζαβέντ Ασλάμ και η Πακιστανική Κοινότητα βρέθηκαν μαζί με την ΚΕΕΡΦΑ στην πρώτη γραμμή του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος, υπερασπίζοντας τους μετανάστες από τις δολοφονικές επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής και δίνοντας σκληρές μάχες ενάντια στις κυβερνητικές ρατσιστικές πολιτικές που τους έστρωναν το δρόμο.
Αντιτάχθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα και την Κόρινθο, ενώ κινητοποίησαν δεκάδες χιλιάδες μετανάστες κατά των επιχειρήσεων σκούπα “Ξένιος Δίας” του Δένδια τον Αύγουστο του 2012. Βρέθηκαν στο πλευρό των κατατρεγμένων εργατών ενάντια στην ρατσιστική εργοδοτική τρομοκρατία, από τους εργάτες γης στα φραουλοχώραφα της Ν.Μανωλάδας, την Σκάλα Λακωνίας, την Θήβα, τον Μαραθώνα μέχρι τα εργοστάσια Ανακύκλωσης ΑΕ στον Ασπρόπυργο και Κ.Γεωργίου στον Αυλώνα. Στάθηκαν δίπλα στα θύματα της φασιστικής και ρατσιστικής βίας διαρκώς, καταγγέλλοντας τα πογκρόμ, τους εμπρησμούς, τα μαχαιρώματα αλλά και την αστυνομική βαρβαρότητα και συγκάλυψη των επιθέσεων των φασιστών που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα.
Ο Τζαβέντ έγινε ο σύνδεσμος με τους γονείς του Σαχζάτ Λουκμάν για να έρθουν στην Αθήνα και να διεκδικήσουν την τιμωρία των χρυσαυγιτών δολοφόνων του παιδιού τους. Η παρουσία τους ήταν καθοριστική για την επιτυχία της καμπάνιας που απαιτούσε δικαιοσύνη και κατέληξε στην πρώτη σε ελληνικό δικαστήριο καταδίκη με αναγνώριση του ρατσιστικού κινήτρου.
Η συμμετοχή στις απεργίες και όλους τους εργατικούς αγώνες, ως δείγμα της ενότητας της εργατικής τάξης, ντόπιων και μεταναστών, υπήρξε το σήμα κατατεθέν της Κοινότητας. Ο Τζαβέντ Ασλάμ ήταν με ομάδα Πακιστανών εργατών στην Μάνδρα το 2017 μετά τη μεγάλη πλημμύρα με τα φτυάρια στα χέρια βοηθώντας τους πληγέντες να καθαρίσουν σπίτια και δρόμους. Ήταν στο Μάτι το 2018 μετά τη μεγάλη πυρκαγιά βοηθώντας τους πυρόπληκτους. Η λειτουργία του σχολείου της Κοινότητας στο 144ο Δημοτικό Αθήνας στα Σεπόλια ήταν μια λαμπρή πρωτοβουλία που, παρά την λυσσασμένη αντίδραση των φασιστών της περιοχής, στηρίχτηκε ενεργά από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς της γειτονιάς και τελικά και από τον Δήμο Αθήνας.
Ο Τζαβέντ Ασλάμ και η Πακιστανική Κοινότητα δεν σταμάτησαν ποτέ να δίνουν μάχες ενάντια στην Πακιστανική πρεσβεία και τις μεθόδους της. Το 2016, μετά από ένα σχεδόν χρόνο δυναμικών κινητοποιήσεων έξω από το κτίριό της, κατάφεραν να εκδιώξουν έναν πρέσβη και δυο γενικούς γραμματείς που κατηγορούνταν από πολλούς μετανάστες για διαφθορά με εκβιασμούς και απειλές από κύκλωμα μπράβων. Και έδωσαν σκληρές κόντρες απέναντι σε όλες τις προσπάθειες της πρεσβείας να διαλύσει την Κοινότητα είτε με στημένους υποψήφιους στις εκλογές για τα όργανά της είτε με τη δημιουργία διασπαστικής κοινότητας.
Ο Τζαβέντ ήταν κεντρικός μάρτυρας στη δίκη των νεοναζί δολοφόνων της Χρυσής Αυγής, όταν την ίδια περίοδο ο πρέσβης του Πακιστάν προκλητικά έκανε συναντήσεις με τα υπόδικα ηγετικά μέλη της ναζιστικής οργάνωσης, τον Παναγιώταρο και τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο. Το 2019 η Πακιστανική πρεσβεία απευθύνθηκε στον τότε υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής ασκώντας μεγάλες πιέσεις για την έκδοσή του.
Ο Τζαβέντ ήταν και συνεχίζει μέχρι σήμερα να βρίσκεται μπροστά στον αγώνα ενάντια στο ρατσισμό και αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να πάρουν όλοι άσυλο και χαρτιά, για να σταματήσουν τα εγκλήματα στα σύνορα. Πρωτοστατεί για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι της Πύλου, όντας ξανά ο σύνδεσμος με τις οικογένειες των θυμάτων του ναυαγίου στο Πακιστάν που διεκδικούν δικαιοσύνη.
Μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή ο Τζαβέντ κέρδισε την αναγνώριση, την εκτίμηση και τον σεβασμό, όχι μόνο των μεταναστών από το Πακιστάν και άλλες χώρες, αλλά και χιλιάδων αγωνιστών/ριών από όλα τα κινήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι τώρα την έκκληση που απαιτεί «να μη μετατραπεί η επιτροπή ασύλου σε εργαλείο απέλασης του Τζαβέντ Ασλάμ στα χέρια του Πλεύρη» υπογράφουν η Μάγδα Φύσσα, ο Πάνος Ρούτσι, ο Ιάσονας Αποστοπόπουλος και εκατοντάδες ακόμα ακτιβιστές, καλλιτέχνες, νομικοί, πανεπιστημιακοί κ.α. Αποφάσεις που απαιτούν να μην ανακληθεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας του έχουν πάρει ο Δήμος Αθήνας, ο Δήμος Νίκαιας-Ρέντη, πολλά συνδικάτα και φοιτητικοί σύλλογοι.
Η επίθεσή στον Τζαβέντ είναι παραπάνω από προκλητική. Και δεν πρέπει να περάσει.