Γράφει ο Κίραν Κνούτσον, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες στη Μινεάπολη
Έρχομαι από μια ηρωική πόλη. Την πόλη που αντιστέκεται στον ICE από τον περασμένο χειμώνα. Τον Δεκέμβρη ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τη μεγαλύτερη αντιμεταναστευτική επιχείρηση στις ΗΠΑ, την Επιχείρηση Metro Surge σε βάρος των μεταναστών και συνολικά της εργατικής τάξης στις Δίδυμες Πόλεις.
Το καθεστώς του Τραμπ στις ΗΠΑ αποτελεί ταυτόχρονα συνέχεια και ρήξη με ορισμένες μορφές ελέγχου που η άρχουσα τάξη έχει χρησιμοποιήσει εναντίον του λαού αυτής της χώρας και του κόσμου. Η εκστρατεία εναντίον των μεταναστών εργαζομένων στις ΗΠΑ δεν ξεκίνησε με τον Τραμπ. Τόσο οι κυβερνήσεις του Δημοκρατικού όσο και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος έχουν προχωρήσει σε απελάσεις, συλλήψεις, έχουν χωρίσει οικογένειες. Αλλά η Επιχείρηση Metro Surge ήταν κάτι νέο και διαφορετικό. Μια ομοσπονδιακή αστυνομική δύναμη σε οχήματα χωρίς διακριτικά, φορώντας μάσκες, συλλάμβανε άτομα που τα είχε καταγεγραμμένα σε λίστες, αλλά άρπαζε και τυχαία κόσμο από τους δρόμους, τις δουλειές και τις γειτονιές τους, με μόνο κριτήριο την καταγωγή, τη γλώσσα ή τη θρησκεία.
Όταν ανακοινώθηκε η Επιχείρηση, δεν ήμασταν σίγουροι πόσο πραγματικές θα ήταν οι απειλές του Τραμπ. Αλλά σύντομα έφταναν στα κινητά μας βίντεο με μετανάστες εργάτες να δέχονται την επίθεση πρακτόρων του ICE την ώρα που έβγαζαν έξω τα σκουπίδια ή πήγαιναν στη δουλειά τους. Ιστορίες για γονείς που απάγονταν όταν πήγαιναν να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο. Μια Σχολική Περιφέρεια στα προάστεια έβγαλε ανακοίνωση ότι το ICE χρησιμοποιεί τα παιδιά σαν δόλωμα για να αρπάξει τους γονείς τους. Μιλάμε για βάρβαρες μεθόδους.
Το αποτέλεσμα αυτής της τρομοκρατίας ήταν ότι πολλές οικογένειες μεταναστών άρχισαν να κλειδώνονται στα σπίτια τους. Έτσι ήταν η Μινεάπολη και ο Σαιν Πολ τον περασμένο χειμώνα. Αλλά χάρη στον κόσμο της πόλης μας δεν το βάλαμε κάτω. Δεν αφήσαμε αυτή την τρομοκρατική καμπάνια να περάσει. Απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι της εργατικής τάξης ύψωσαν το ανάστημά τους και αντεπιτέθηκαν.
Δίκτυα άμεσης αντίδρασης σχηματίστηκαν παντού στις Δίδυμες Πόλεις, μέσω των οποίων οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μέσω διαδικτυακών μηνυμάτων ότι είχε εντοπιστεί περίπολος του ICE στη γειτονιά, και οι κάτοικοί της έβγαιναν έξω με σφυρίχτρες και προσπαθούσαν να αποτρέψουν τις απαγωγές. Στη δική μου γειτονιά πάνω από 800 άνθρωποι συμμετείχαν σε ένα τέτοιο δίκτυο και περισσότερα από 80 τέτοια δίκτυα υπήρχαν στην πόλη. Ο γιος μου και η συντρόφισσά του συμμετείχαν σε μια ομάδα που οργάνωναν την παροχή βοήθειας και απαραίτητων αγαθών σε Μεξικανούς μετανάστες που παρέμεναν εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους. Τέτοια δίκτυα αλληλοβοήθειας δημιουργήθηκαν σε εκκλησίες και τζαμιά σε όλη την περιοχή.
Εμπειρία
Όλη αυτή η δράση δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι καρπός μιας πολύπλευρης εμπειρίας που έχει συσσωρευτεί τα τελευταία αρκετά χρόνια και ειδικά μετά την εξέγερση που ακολούθησε τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ το 2020. Τότε δεκάδες χιλιάδες ξεσηκώθηκαν. Η εμπειρία αυτής της εξέγερσης άνοιξε μεγάλη συζήτηση. Ευτυχώς κάποιοι το είδαν σαν μια ευκαιρία να οργανωθούμε κι έτσι φτιάχτηκαν αυτά τα δίκτυα που προετοίμασαν τον κόσμο για αυτό που ακολούθησε τον χειμώνα με το ICE.
Αλλά αυτά τα δίκτυα άμεσης αντίδρασης και αλληλοβοήθειας είναι αμυντικά. Άνοιξε ταυτόχρονα η συζήτηση -κυρίως μέσα στο εργατικό κίνημα- για το πώς θα αντεπιτεθούμε. Ήδη τα συνδικάτα είχαν αρχίσει να μιλάνε για την ανάγκη μια πολιτικής απεργίας στις ΗΠΑ, πράγμα ανήκουστο εδώ και δεκαετίες. Η προοπτική ήταν κάτι τέτοιο να ξεκινήσει να οργανώνεται για να πραγματοποιηθεί το 2028. Αλλά η εκλογή του Τραμπ χτύπησε το καμπανάκι. Όταν ξεκίνησε η Επιχείρηση Metro Surge τα συνδικάτα στις Δίδυμες Πόλεις είπαν ότι πρέπει να το κάνουμε αυτό το χειμώνα.
Ύστερα ήρθε η δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από το ICE. Τότε όλοι πλέον ξέραμε ότι είχε έρθει η ώρα. Μια σειρά σωματεία πήγαν στους εργατικούς χώρους και καλέσαν για μια μέρα Χωρίς Δουλειά, Χωρίς Σχολείο, Χωρίς Ψώνια. Ουσιαστικά, καλούσαμε μια μαζική απεργία στις Δίδυμες Πόλεις.
Υπήρχε φόβος γιατί σύμφωνα με το αμερικάνικο εργατικό δίκαιο είναι παράνομο να καλείς απεργία ενώ υπάρχει ενεργή σύμβαση εργασίας. Αλλά όσοι ήδη είχαμε αρχίσει να μιλάμε για αυτό στα μέλη μας νιώθαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Τα μέλη των σωματείων ήδη δραστηριοποιούνταν στο κίνημα και αυτό μας έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση να προχωρήσουμε στην απεργία.
Έτσι λοιπόν, στις 23 Ιανουαρίου, οι σύντροφοι/ισσές μας οργάνωσαν το μαχητικό αποκλεισμό των εγκαταστάσεων του ICE. Εργατικά συνδικάτα και θρησκευτικές οργανώσεις οργάνωσαν καθιστική διαμαρτυρία ώστε να αποκλειστεί το αεροδρόμιο. Σε θερμοκρασίες ακραίου ψύχους 100.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στη Μινεάπολη. Υπολογίζουμε ότι 300.000 συμμετείχαν στην απεργία.
Το σωματείο μας περιλαμβάνει εργάτες τηλεπικοινωνιών, τεχνικούς, εργαζόμενους σε call centers όπως εγώ, εργαζόμενους στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, πωλητές κ.α. Το 80% των μελών μας δεν πήγε για δουλειά εκείνη την ημέρα.
Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Οι CEO όλων των μεγάλων επιχειρήσεων της Μινεσότα έστειλαν επιστολή στον Τραμπ που του ζητούσε να υποχωρήσει. Πολύ σύντομα ο επικεφαλής της Επιχείρησης Metro Surge, ένας ναζιστής εν ονόματι Μποβίνο, αποσύρθηκε. Το ίδιο και η Κρίστι Νόεμ, επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας. Η Επιχείρηση ουσιαστικά διεκόπη.
Την επόμενη μέρα το ICE δολοφόνησε έναν συνδικαλιστή νοσηλευτή και μέλος των Δικτύων Άμεσης Αντίδρασης, τον Άλεξ Πρέττι. Η κοινότητα βγήκε να αντιμετωπίσει τον ICE κατά χιλιάδες. Εκατοντάδες δακρυγόνα, κρότου λάμψης και πλαστικές σφαίρες έπεσαν εναντίον μας. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι η αστυνομία της Μινεάπολης, ελεγχόμενη από το Δημοκρατικό Κόμμα, προστάτεψε το ICE, επιτέθηκε στον κόσμο κι άνοιξε διάδρομο για να δραπετεύσουν οι άντρες του.
Ακόμα μαθαίνουμε και βγάζουμε συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία. Ένα από αυτά συνοψίζεται στο σύνθημα «Δεν υπάρχουν σωτήρες», αλλά δεν πειράζει, γιατί εμείς οι ίδιοι είμαστε ό,τι έχουμε ανάγκη. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον πολιτικό ή κόμμα εξουσίας. Χρειάζεται να χτίσουμε τη δική μας οργάνωση της εργατικής τάξης. Ήταν οι νοσοκόμες, όπως η σύζυγός μου, που μίλαγαν άνθρωπο τον άνθρωπο στο νοσοκομείο για το τι θα κάνουν άμα έρθει το ICE. Ήταν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία που οργάνωσαν την αλληλοβοήθεια για τις οικογένειες των μαθητών/ριών τους. Ήταν οι συνάδελφοι στο call center που δουλεύω, που ενημέρωναν τον κόσμο και βοήθαγαν στην οργάνωση. Ήταν η αυτοοργάνωση της κοινότητας και τα εργατικά σωματεία, ριζωμένα στους χώρους δουλειάς που έβγαλαν τον κόσμο στους δρόμους και οδήγησαν τον Τραμπ και το ΙCE στην ήττα.