Σίγουρα σ’ άλλους ουρανούς τραγουδάς και ξεδιπλώνεις με χιούμορ και με τρέλα τη σοφία σου.

Αντικομφορμιστής, αντιφασίστας, πολύπλευρη καλλιτεχνική φυσιογνωμία, άφησε αποτύπωμα με σειρές, ταινίες, θεατρικά και τη ρεμπετοπαράστασή του, τους Κυνικούς, όπου έπαιζε, τραγουδούσε, έγραφε στίχους και σχολίαζε με την κομπανία του βαθιά στοχαστικά και πολιτικά.

Έπαιξε στο Μάθε παιδί μου γράμματα, στο Ρεμπέτικο, στο Εν Πλω και στο Κάμπινγκ. Έπαιξε και σκηνοθέτησε τους Ιππείς της Πύλου. Κύκνειο άσμα του η Γκέμα του Λιαντίνη, όταν διαισθανόταν ότι πλησιάζει το επέκεινα. 

Αποφάσισε να γυρίσει πίσω στα μέρη του, πήρε τον εγκαταλειμμένο σταθμό τρένου στην Κυπαρισσία και έφτιαξε το Τρενοτεχνείο, ένα πολιτιστικό στολίδι για ολόκληρη την Πελοπόννησο, πρότυπο χώρο εκδηλώσεων και συναυλιών.

Έλεγε: «Νομίζεις δεν μπορώ να παίξω στην τηλεόραση; Απλά δεν μπορώ, όχι πια, αυτή τη σχέση εκμετάλλευσης που αντιμετωπίζει τον καλλιτέχνη σαν κομμάτι κρέας ενώ ταυτόχρονα περιορίζει την δημιουργικότητα του».

Είχε το καταφύγιό του στο Μερολίθι, μια βραχώδη ακτή των Φιλιατρών, όπου έγραφε τραγούδια, ποιήματα, θεατρικά. Μάζευε τις ελιές του, καλλιεργούσε τα’ αμπέλια του και έβγαζε κρασί. Αγαπούσε τα ζώα. Έσωσε μια σκυλίτσα απ’ τον πάτο ενός πηγαδιού  και την είχε Αρχόντισσα μαζί με τα’ άλλα του σκυλιά. Και την ώρα της δύσης περπατούσε ξυπόλυτος απ’ το Μερολίθι στο λιμανάκι του Πάπα, μες απ’ τις καλαμιές και τα’ αγκάθια για να πάρει τη δύναμη της γης την ώρα που ο ήλιος βουτούσε στη θάλασσα.

Είχε παράπονο πως η συντεταγμένη πολιτεία δεν αγκαλιάζει τον καλλιτέχνη, να τον στηρίξει στη δημιουργία, ότι δεν ενδιαφέρεται για την Τέχνη και την Παιδεία, και συμπλήρωνε: «Αφού δεν ενδιαφέρονται για την υγεία, την τροφή και τη στέγη, πώς να ενδιαφέρονται για την πνευματική τροφή;»

Πίστευε στους ανθρώπους και σε αυτά που μπορούσαν να πετύχουν από τα κάτω, συνειδητά. Στήριξε την τοπική ΑΝΤΑΡΣΥΑ και βοήθησε στο να έχουμε εκλεγμένη αιρετή από την αντικαπιταλιστική αριστερά στο τοπικό διαμέρισμα των Φιλιατρών. 

Ο Νίκος φώτιζε με την παρουσία του κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας, με ότι καταπιανόταν. Ήταν λαμπερή αχτίδα που με αφετηρία τα μικρά άγρια μέρη μας εκεί στον Κυπαρισσιακό κόλπο εκτόξευε, με το μοναδικό του στυλ, ενέργεια ελευθερίας και αυθεντικότητας. 

Παρά την τόσο σημαντική του παρουσία για τόσες δεκαετίες  στα καλλιτεχνικά πράγματα της περιοχής μας, η σταθερά αντικομφορμιστική του στάση ενόχλησε πολλές φορές τα συντηρητικά στοιχεία της Μεσσηνίας, την εκκλησία και τους πατριδοκάπηλους. 

Σαν συγχωριανοί του, συνοδοιπόροι του, φίλοι του αποχαιρετάμε τον Νίκο Καλογερόπουλο με βαθιά θλίψη και με τα λόγια που βάζει στο στόμα της πρωταγωνίστριάς του στους Ιππείς της Πύλου: «Δεν χωρίζουμε τους ανθρώπους σε έλληνες και βάρβαρους, κριτήριο της αξίας είναι, όχι η φυλετικότητα, αλλά η αρετή». 

Θάλεια Γεωργοπούλου