Η μαζική έκρηξη οργής στους δρόμους της Γαλλίας επιμένει, φουντώνει και σπέρνει πανικό στους καπιταλιστές και στις κυβερνήσεις τους σε όλη την Ευρώπη και όλο τον κόσμο.
Το Σάββατο, το Παρίσι και άλλες πόλεις κάηκαν από τις συγκρούσεις εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών με την αστυνομία. Ακόμα και κυβερνητικοί εκπρόσωποι ομολογούν ότι η αστυνομία, παρά την αγριότητα της καταστολής, δυσκολευόταν να ελέγξει την κατάσταση γιατί δείχνει σημάδια εξάντλησης των δυνάμεών της και των αποθεμάτων της σε δακρυγόνα!
Ταυτόχρονα, όμως, ξεκινάει μια εκστρατεία συκοφάντησης του κινήματος με αιχμή τις καταγγελίες για βανδαλισμούς. Σπασμένες βιτρίνες, λεηλασίες καταστημάτων, καμένα κτίρια… Ο Μακρόν έτρεξε με ένα διάγγελμα να προσπαθήσει να διαχωρίσει τις «θεμιτές» διαδηλώσεις από τους «βάνδαλους».
Πρόκειται για το άκρον άωτο της υποκρισίας. «Βάνδαλοι» δεν είναι οι πιτσιρικάδες που μπουκάρουν στα Louis Vuitton, είναι οι υπουργοί που αφήνουν σχολεία με βουλωμένες τουαλέτες, χωρίς θέρμανση και χωρίς εκπαιδευτικούς. Είναι οι κερδοσκόποι των χρηματαγορών που απειλούν με κρίση χρέους αν κάποια κυβέρνηση υποχωρήσει σε αιτήματα των διαδηλωτών. Μια άρχουσα τάξη που έχει πίσω της τη σφαγή χιλιάδων μετά την καταστολή της Παρισινής Κομμούνας το 1871, χύνει κροκοδείλια δάκρυα επειδή κάηκε το ιστορικό δημαρχείο της Λιμόζ που είχε χτιστεί το 1883. Οι απόγονοι των δολοφόνων που έπνιξαν Αλγερίνους διαδηλωτές στον Σηκουάνα το 1961, τώρα καταγγέλλουν τα παιδιά των μεταναστών για «τυφλή βία».
Θεωρίες συνομωσίας
Δυστυχώς, αυτή η εκστρατεία δεν περιορίζεται εκεί. Τμήματα της ρεφορμιστικής Αριστεράς υιοθετούν θεωρίες συνομωσίας που αποδίδουν τις λεηλασίες και τους εμπρησμούς σε «προβοκάτορες» που έσπειρε η αστυνομία ανάμεσα στους διαδηλωτές. Πόσες χιλιάδες προβοκάτορες έχει στη διάθεσή της η γαλλική αστυνομία για να τους απλώσει σε οκτακόσιες χιλιάδες διαδηλωτές σε τόσες πόλεις της Γαλλίας; Και μάλιστα την ώρα που εξαντλεί τις δυνάμεις των ένστολων αστυνομικών.
Αν τμήματα της φτωχής νεολαίας καταφεύγουν σε τέτοιες μορφές διαμαρτυρίας, η ευθύνη ανήκει σε εκείνες τις ηγεσίες που τα έχουν εγκαταλείψει. Ηγεσίες που έχουν πάει τόσο δεξιά ώστε τμήματα της οργισμένης νεολαίας να κινούνται σαν τους Λουδίτες, που έσπαγαν μηχανές την εποχή που η Αριστερά ήταν ακόμα ανύπαρκτη.
Έχουμε ανάγκη μια Αριστερά επαναστατική, που να λέει ότι η λύση είναι να απαλλοτριώσουμε τους καπιταλιστές, να βάλουμε την οικονομία κάτω από εργατικό έλεγχο και όχι απλά να λεηλατήσουμε τις βιτρίνες για μια μέρα. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες είναι έτοιμοι/ες/α να ανταποκριθούν σε αυτήν την προοπτική. Πρωτοπόροι διαδηλωτές που φωνάζουν «Γάζα, το Παρίσι είναι μαζί σου» στο πλευρό της Παλαιστίνης και απομονώνουν τους φασίστες της Λεπέν δείχνοντας ότι είναι τσιράκια της αστυνομίας και συνένοχοι του Νετανιάχου.
Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά παντού. Ταυτόχρονα με τους διαδηλωτές της Γαλλίας κινητοποιούνται απεργοί και διαδηλωτές στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Αλβανία, στην Τυνησία, στην Ινδία, στις ΗΠΑ. Εννέα εκατομμύρια διαδηλωτές συμμετείχαν στη μέρα δράσης “No Kings” στις ΗΠΑ ενάντια στον Τραμπ το Σαββατοκύριακο.
Δεν είναι ώρα για δικαιολογίες ότι τάχα «εδώ ο κόσμος είναι στον καναπέ». Η ίδια οργή και η ίδια ριζοσπαστικοποίηση βράζει και εδώ ενάντια σε μια κυβέρνηση που καμάρωνε και καμαρώνει για τις φιλίες της με τον Μακρόν και με τον Τραμπ. Μια κυβέρνηση που τώρα τρέχει να κρύψει τις αγκαλιές των υπουργών της με την Γκιλφόιλ και τρέμει στην προοπτική ότι θα κάνει εκλογές την ίδια ώρα με τη Γαλλία.
Προχωράμε με ορμή και έμπνευση από το διεθνή ξεσηκωμό να κλιμακώσουμε τους αγώνες εδώ. Η απεργία την Τετάρτη 21 Οκτώβρη είναι μια καλή αφετηρία. Με δυνατή επαναστατική Αριστερά μπροστά μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι βαδίζουμε για ένα νέο, νικηφόρο Μάη του ‘68 από το Παρίσι ως την Αθήνα.