Η λέξη «σταθερότητα» έχει γίνει λέξη κλειδί για την προεκλογική εκστρατεία του Μητσοτάκη. Ξανά και ξανά, είτε ο ίδιος είτε οι υπουργοί του επιμένουν να ζωγραφίζουν μια εικόνα ότι λίγο ως πολύ χωρίς τον Μητσοτάκη χανόμαστε. «Μητσοτάκης ή χάος»…

Ακόμα, όμως, και μέσα στην κυβερνητική προπαγάνδα υπάρχει η έμμεση ομολογία ότι η σταθερότητά τους αποσταθεροποιείται. Παλιότερα, ισχυρίζονταν ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα, ότι η οικονομία προχωράει, η «διεθνής θέση της χώρας» αναβαθμίζεται, η «καθημερινότητα του πολίτη» βελτιώνεται. Τώρα, όλα τριγύρω είναι σκοτεινά, οι κίνδυνοι μάς ζώνουν και ο Μητσοτάκης είναι η «σταθερή» προστασία από τα χειρότερα. Χωρίς κυβέρνηση Μητσοτάκη μια νέα κρίση χρέους καραδοκεί και ο Ερντογάν το ίδιο. 

Η πραγματικότητα είναι ότι η αποσταθεροποίηση είναι συστημική και οι διαχειριστές του συστήματος την εντείνουν με τις πολιτικές τους σε όλους τους τομείς.

Αυτό είναι ολοφάνερο στο μέτωπο του πολέμου. Ο Τραμπ είναι αυτός που θα τέλειωνε τον πόλεμο στην Ουκρανία συναντώντας τον Πούτιν και θα έκανε τη Μέση Ανατολή «ριβιέρα» τσακίζοντας «μέσα σε 12 μέρες» το Ιράν που βρίσκεται πίσω από όλους τους «τρομοκράτες». Τώρα χρειάζεται αεροπλανοφόρα και στα Στενά του Ορμούζ και στην Υεμένη. Και ο Μητσοτάκης προχωράει από τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο στα δισεκατομμύρια για το «θόλο» του Νετανιάχου.

Κρίση χρέους

Τα ίδια ισχύουν για την οικονομία. Η πολιτική με τα ματωμένα πλεονάσματα του προϋπολογισμού που ξεπληρώνουν το χρέος ακόμα και πρόωρα, υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε σαν «ασπίδα του Αχιλλέα» απέναντι σε μια νέα κρίση χρέους. Στην πραγματικότητα, μια νέα κρίση χρέους απειλεί ξανά την καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού με τις φούσκες στα χρηματιστήρια και με την άνοδο των επιτοκίων να αποσταθεροποιεί το αμερικανικό δημόσιο χρέος.

Όσο για την «καθημερινότητα του πολίτη», αυτή βρίσκεται στη σκιά των κυβερνητικών εγκλημάτων. Αν δεν σκοτωθείς σε εργατικό «ατύχημα», υπάρχουν πάντα οι μπάτσοι για μια φονική καταδίωξη και βέβαια οι κομπογιαννίτες φίλοι των Πατούληδων, των Πλεύρηδων και των Γεωργιάδηδων.

Ο ίδιος ο καπιταλισμός μέσα στην κρίση του είναι καταστροφικός και αυτοί που προσπαθούν να τον «σταθεροποιήσουν» μόνο χειρότερες καταστροφές ετοιμάζουν. Το καθοριστικό ζήτημα σε αυτές τις συνθήκες είναι να αναδείξουμε την εργατική τάξη σαν τη δύναμη που μπορεί να δώσει διέξοδο με την ανατροπή και των Μητσοτάκηδων και του συστήματος που υπηρετούν.

Είναι μύθος ότι η εργατική τάξη «βρίσκεται στον καναπέ». Ο Σεπτέμβρης ξεκίνησε με χιλιάδες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης να πολιορκούν τον Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Δυο βδομάδες μετά, ήρθαν τα μαζικά αντιφασιστικά συλλαλητήρια στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα να υπογραμμίσουν ότι η μαζική οργή στρέφεται προς τα αριστερά, κόντρα σε όλες τις μεθοδεύσεις που κάνουν πλάτες στους φασίστες.

Αυτή τη δυναμική έρχονται να ενισχύσουν οι απεργιακές μάχες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Οι δάσκαλοι ανοίγουν το δρόμο με τις συνελεύσεις τους που προχωρούν για απεργία την επόμενη βδομάδα. Δίπλα τους όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο που ετοιμάζουν 48ωρη απεργία μετά από δυο βδομάδες. 

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να δυναμώσουμε την Αριστερά που επιμένει αντικαπιταλιστικά. Το μήνυμα από το Βερολίνο είναι ενδεικτικό. Το αίτημα για να μπουν κάτω από δημόσιο έλεγχο διακόσιες χιλιάδες κατοικίες που βρίσκονται στα χέρια κερδοσκόπων ξεσήκωσε τον κόσμο και έφερε τη νίκη στις εκλογές. Δεν είναι ώρα για δεξιές προσαρμογές και ταλαντεύσεις από τις ηγεσίες της Αριστεράς. Δεν είναι ώρα για φρένο, είναι ώρα για γκάζι. 

Προχωράμε να κλιμακώσουμε τους αγώνες και απεργιακά και αντιφασιστικά και αντιπολεμικά. Να οργανώσουμε έναν Οκτώβρη με διεθνή συλλαλητήρια στο πλευρό της Παλαιστίνης στις 10 του μήνα και με απεργιακό ξεσηκωμό στις 14-15 να απλώνεται από τα σχολεία σε όλο το δημόσιο. Και με κάθε βήμα κλιμάκωσης των αγώνων, να δυναμώνουμε την επαναστατική Αριστερά που βάζει στόχο την ανατροπή της βάρβαρης «σταθερότητάς» τους.