Τα περισσότερα ΜΜΕ, εδώ και διεθνώς, βιάστηκαν να συνοψίσουν το αποτέλεσμα των ισραηλινών εκλογών της 27ης Οκτωβρίου σε μια φράση: παρά τα προγνωστικά, το Λικούντ του Νετανιάχου βγήκε πρώτο κόμμα. Η αλήθεια είναι ότι ο επιστήθιος φίλος του Τραμπ και του Μητσοτάκη, που λίγες μέρες πριν από την κάλπη είχε πάρει ξανά δημόσια τη στήριξη του Λευκού Οίκου, δέχτηκε ένα ηχηρό χαστούκι.
Οι αριθμοί δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Το Λικούντ, που είχε στο μεταξύ απορροφήσει και τη Νέα Ελπίδα του Γκιντεόν Σάαρ, έπεσε από τις 36 στις 27 έδρες, χάνοντας το ένα τέταρτο της δύναμής του. Ο συνασπισμός της ακροδεξιάς και των θρησκευτικών κομμάτων που κυβερνά από το 2022 έπεσε από τις 68 στις 53 έδρες και βρίσκεται πλέον οκτώ έδρες μακριά από την πλειοψηφία των 61 στην Κνεσέτ. Η κυβέρνηση των εγκληματιών πολέμου είχε πίσω της τρία χρόνια γενοκτονίας και λιμοκτονίας στη Γάζα, πολέμους στον Λίβανο, τη Συρία, την Υεμένη και το Ιράν, και δολοφονίες εκατοντάδων ηγετικών στελεχών της αντίστασης. Παρ' όλα αυτά δεν κατάφερε να μετατρέψει την «ολική νίκη» που υποσχόταν σε εκλογικό θρίαμβο, ούτε καν μέσα σε μια κοινωνία που στη συντριπτική της πλειοψηφία στήριξε τη σφαγή.
Ο πραγματικός νικητής αυτών των εκλογών είναι οι Παλαιστίνιοι του 1948, εκείνοι που το ισραηλινό κράτος επιμένει να αποκαλεί «Άραβες του Ισραήλ». Είναι οι απόγονοι των περίπου 150.000 ανθρώπων που κατάφεραν να μείνουν στη γη τους όταν το σιωνιστικό κίνημα ξερίζωσε 750.000 στη Νάκμπα, και σήμερα αποτελούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού. Η συμμετοχή τους στην κάλπη εκτινάχθηκε στο 80%, από 53% το 2022, και ξεπέρασε ακόμα και το ρεκόρ του 1999. Αυτό έγινε παρά την τρομοκρατία, τις διώξεις, τις προσπάθειες αποκλεισμού των κομμάτων τους από τις εκλογές και την ανοιχτή ρατσιστική εκστρατεία για την απονομιμοποίηση της ψήφου τους. Τα κόμματα που εκπροσωπούν την παλαιστινιακή μειονότητα, η Ενιαία Λίστα και το Ρα'αμ (Ενωμένη Αραβική Λίστα), σχεδόν διπλασίασαν τη δύναμή τους, από 10 σε 19 έδρες, με 11 και 8 έδρες αντίστοιχα. Αυτές οι 19 έδρες στέρησαν από τον Νετανιάχου την πλειοψηφία.
Το ίδιο το καθεστώς κατάλαβε πολύ καλά τι σήμαινε αυτή η κινητοποίηση. Την ημέρα των εκλογών ο Νετανιάχου καλούσε τους δεξιούς ψηφοφόρους να τρέξουν στις κάλπες, προειδοποιώντας ότι η υψηλή αραβική συμμετοχή μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα. Όταν άρχισαν να βγαίνουν τα αποτελέσματα, το Λικούντ έφτασε να δηλώνει ότι οι εκλογές «κλάπηκαν» από τα αραβικά κόμματα. Στο κράτος που αυτοπροβάλλεται ως η «μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», η ψήφος του ενός πέμπτου του πληθυσμού λογαριάζεται ως κλοπή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η σιωνιστική αντιπολίτευση εκπροσωπούσε κάτι διαφορετικό. Ο βασικός αντίπαλος του Νετανιάχου, ο πρώην αρχηγός του στρατού Γκαντί Άιζενκοτ, έστησε όλη την εκστρατεία του κόμματός του, του Γιασάρ, πάνω στην υπόσχεση ότι μπορεί να είναι σκληρότερος από τον ίδιο. Το Λικούντ γέμισε τους δρόμους με το σύνθημα «ή Δεξιά ή Παλαιστίνη». Ο Άιζενκοτ αποδέχτηκε το δίλημμα και απάντησε με το «Βενιαμίν σημαίνει Παλαιστίνη». Δήλωσε στο Channel 13 ότι είναι αντίθετος στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους και τάχθηκε ανοιχτά υπέρ των εποικισμών. Κατηγόρησε επίσης τον Νετανιάχου ότι μπλόκαρε επί 17 χρόνια το σχέδιο εποικισμού Ε1 ανατολικά της Ιερουσαλήμ, ένα σχέδιο που κόβει στα δύο τη Δυτική Όχθη.
Ο Άιζενκοτ για τη Γάζα
Για τη Γάζα, ο Άιζενκοτ υποσχέθηκε, μιλώντας στα σύνορα της Λωρίδας, ότι μέσα σε 18 μήνες η Χαμάς δεν θα κυβερνά εκεί, είτε μέσω του σχεδίου Τραμπ είτε με στρατιωτική δράση. Σε ραδιοφωνική συνέντευξη εξήγησε τι εννοεί: αν η Χαμάς δεν αφοπλιστεί, ο στρατός θα καταλάβει και το 40% της Λωρίδας που δεν ελέγχει ακόμα. Στην ίδια συνέντευξη θυμήθηκε με υπερηφάνεια τη θητεία του ως αρχηγός του στρατού την εποχή της Μεγάλης Πορείας της Επιστροφής. Μίλησε για 30.000 τραυματίες και 400 νεκρούς Παλαιστίνιους διαδηλωτές και καυχήθηκε ότι άλλαξε ο ίδιος τους κανόνες εμπλοκής, ώστε να πυροβολείται όποιος πλησίαζε τον φράχτη.
Με την ίδια λογική αντιμετώπισε και τα κόμματα των Παλαιστινίων. Έθεσε για κάθε κυβερνητικό εταίρο όρους φτιαγμένους για να τα αποκλείουν και δήλωσε ότι μια τέτοια συνεργασία είναι αντίθετη στις αρχές του. Και τα δύο σιωνιστικά στρατόπεδα έχουν δεσμευτεί να μη στηριχτούν στους βουλευτές που εκπροσωπούν το ένα πέμπτο του πληθυσμού. Η ισότιμη συμμετοχή των Παλαιστινίων στην εξουσία είναι ασυμβίβαστη με την ίδια τη φύση ενός κράτους που χτίστηκε πάνω στον ξεριζωμό τους και λειτουργεί ως στρατιωτική βάση του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή.
Το αδιέξοδο στην Κνεσέτ είναι η πολιτική έκφραση μιας βαθύτερης κρίσης. Οι πόλεμοι του Νετανιάχου, με αμερικάνικα και ευρωπαϊκά όπλα, ισοπέδωσαν πόλεις και χωριά αλλά δεν λύγισαν τους λαούς της περιοχής. Γέννησαν ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης χωρίς προηγούμενο και απομόνωσαν το σιωνιστικό κράτος όσο ποτέ άλλοτε, και τώρα αυτή η αποτυχία επιστρέφει στο εσωτερικό του. Καμιά αλλαγή όμως δεν πρόκειται να έρθει μέσα από τους θεσμούς του κράτους της κατοχής, όπου ο Άιζενκοτ είναι εξίσου σφαγέας με τον Νετανιάχου. Η μόνη λύση είναι η διάλυση του σιωνιστικού κράτους-τρομοκράτη και μια ελεύθερη Παλαιστίνη από το ποτάμι ως τη θάλασσα. Η δύναμη που μπορεί να την επιβάλει είναι η αντίσταση στην Παλαιστίνη και σε όλη τη Δυτική Ασία, μαζί με το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα που ξεσηκώνεται στο πλευρό της.
Για εμάς εδώ, η κρίση του Νετανιάχου είναι και κρίση των συμμάχων του. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δέσει τη χώρα σε στρατηγική συμμαχία με αυτό το κράτος, με στρατιωτικές και εξοπλιστικές συμφωνίες που βαθαίνουν χρόνο με τον χρόνο. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έχει κάθε λόγο να ανεβάσει την πίεση για να σπάσουν αυτοί οι δεσμοί, τώρα που το καθεστώς της κατοχής δείχνει πιο αδύναμο από ποτέ.