Η Χαλέο είναι φοιτήτρια Καλών Τεχνών στη Μαδρίτη και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των μεγάλων κινητοποιήσεων για τη στέγαση που έχουν ξεσπάσει στην πρωτεύουσα του ισπανικού κράτους.
Μίλησε στον Στέλιο Μιχαηλίδη και την Εργατική Αλληλεγγύη
Τι πυροδότησε το κίνημα και πώς έχει ξεδιπλωθεί μέχρι τώρα;
Το όνομα της Μαρικάρμεν έχει ήδη γίνει γνωστό σε όλους. Μια 87χρονη γυναίκα εκδιώχθηκε από την αστυνομία από το διαμέρισμα όπου ζούσε εδώ και 71 χρόνια. Ο λόγος; Η κερδοσκοπία στον τομέα των ακινήτων. Η υπεύθυνη εταιρεία ακινήτων, η Urbagesa, αρνήθηκε να δεχτεί διαπραγματεύσεις με τον δικηγόρο της Μαρικάρμεν ή με το Sindicato de Inquilinas (συνδικάτο ενοικιαστών)· δεν δέχτηκαν καν την πλήρη εξόφληση του ενοικίου. Με απλά λόγια, το «αρπακτικό» επενδυτικό ταμείο δεν ήθελε η Μαρικάρμεν να ζει στο ίδιο της το σπίτι, και οι θεσμοί συνέβαλαν στο να γίνουν πραγματικότητα οι επιθυμίες της Urbagesa.
Η ευαισθησία της υπόθεσης, σε συνδυασμό με τη διαδεδομένη δυσαρέσκεια που συσσωρεύεται μεταξύ της εργατικής τάξης και της αριστερής νεολαίας – οι οποίοι βλέπουν τις πόλεις τους να μετατρέπονται σε τουριστικά αξιοθέατα, ενώ γίνονται τουλάχιστον 44 εξώσεις την ημέρα– δεν μπορούσε παρά να κορυφωθεί σε αυτή την αντιπαράθεση με τις αρχές και σε αυτή την επίδειξη δύναμης.
Από τον καταυλισμό της Πουέρτα ντελ Σολ, έχουμε αναγάγει τη Μαρικάρμεν σε μάρτυρα, σε σύμβολο, και θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος του αγώνα της: του αγώνα για το δικαίωμα σε αξιοπρεπή στέγαση και για τον τερματισμό της κερδοσκοπίας. Θέλουμε σπίτια για τους κατοίκους, όχι για τον τουρισμό!
Ποια είναι το υπόβαθρο για το ξέσπασμα αυτού του κινήματος και ποιες είναι οι διεκδικήσεις του;
Στην Ισπανία, η τάξη μας αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλές κρίσεις. Τα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης μας απειλούνται συνεχώς από περιφερειακές πολιτικές που ανοίγουν τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση, με τη συνενοχή της εθνικής κυβέρνησης.
Είχαμε ήδη βαρεθεί να βλέπουμε την εκπαίδευση να τίθεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου και την υγειονομική περίθαλψη να μετατρέπεται σε επιχείρηση, αλλά το τελευταίο πράγμα που ήμασταν διατεθειμένοι να ανεχτούμε ήταν να μην έχουμε καν ένα μέρος για να ζήσουμε.
Οι πόλεις δεν σχεδιάζονται πλέον για τους ανθρώπους που ζουν σε αυτές, αλλά για όσους έχουν χρήματα. Δεν υπάρχουν πλέον τοπικά καταστήματα, μόνο πολυεθνικές αλυσίδες ή επιχειρήσεις προσανατολισμένες στον τουρισμό. Θέλουμε πόλεις χτισμένες για τον λαό μας, για τους γείτονές μας, όχι για εκατομμυριούχους και τουρίστες! Γι’ αυτό το θέμα της στέγασης είναι πλέον το μοναδικό θέμα συζήτησης. Γι’ αυτό δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε.
Πώς αντέδρασε η κυβέρνηση και ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα των διαδηλώσεων;
Η ισπανική κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αφού αυτή την Παρασκευή φάνηκαν οι δυσκολίες της να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Μετά τις διαδηλώσεις, και ιδίως τον καταυλισμό στην Πουέρτα ντελ Σολ, καθώς και τις διαπραγματεύσεις με το συνδικάτο, ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεζ (PSOE) εξέδωσε δύο διατάγματα με στόχο την άμβλυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ ενοικιαστών και ιδιοκτητών, τα οποία περιλάμβαναν νέες παρατάσεις, προθεσμίες προειδοποίησης και μέτρα προστασίας.
Και τα δύο απορρίφθηκαν, επιδεινώνοντας τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευση και οδηγώντας σε μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Στη Μαδρίτη, περίπου 12.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους.
Το έργο του Συνδικάτου των Ενοικιαστών στον αγώνα για τη στέγαση είναι υποδειγματικό. Υπάρχουν πολλοί νέοι που έχουν στερηθεί τη δυνατότητα να οραματιστούν ένα αξιοπρεπές μέλλον και για τους οποίους η συνδικαλιστική οργάνωση είναι πλέον το μόνο που τους απομένει.
Το σχέδιο του Συνδικάτου είναι να καλέσει σε μια γενική απεργία. Σήμερα, κατασκηνώνουμε στην πλατεία επειδή έχουμε ήδη αποδείξει ότι μπορούμε να κινητοποιήσουμε χιλιάδες ανθρώπους, και επειδή ήρθε η ώρα να θέσουμε τα οργανωτικά θεμέλια για τον σχεδιασμό μιας απεργίας που θα μας επιτρέψει να ζούμε με ειρήνη και αξιοπρέπεια. Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να βάλουμε τέλος στην εμπορευματοποίηση της στέγασης. Έχουμε τα κλειδιά για όλα τα σπίτια τους! Ίσως το επόμενο βήμα είναι να σταματήσουμε να πληρώνουμε…
Πώς σχολιάζεις το γεγονός ότι το ζήτημα της στέγασης κινητοποιεί τον κόσμο διεθνώς, από τη Μαδρίτη και την Αθήνα μέχρι τη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο;
Ως κομμουνίστρια και αντιφασίστρια φοιτήτρια, χαίρομαι που ακούω ότι αυτά τα προβλήματα αποκτούν διεθνή διάσταση. Η τάξη μας είναι η ίδια στη Μαδρίτη όπως και στην Αθήνα, στη Νέα Υόρκη όπως και στο Βερολίνο, και το γεγονός ότι αναγνωρίζουμε ότι αντιμετωπίζουμε το ίδιο σύστημα και τα ίδια προβλήματα μου δίνει ελπίδα για αλλαγή.
Μόνο μέσω της οργάνωσης μπορούμε να καταφέρουμε στρατηγικά πλήγματα στα προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός.
Από εδώ, λοιπόν, στέλνω την πλήρη αλληλεγγύη και υποστήριξή μου στις διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο.
Η στέγαση είναι δικαίωμα, και πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ώστε να μην υπάρχουν ούτε άνθρωποι χωρίς σπίτι ούτε σπίτια χωρίς ανθρώπους!
Κανείς από εμάς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να είμαστε όλοι ελεύθεροι!