
H εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ στο Πολυτεχνείο. Φωτό: Λένα Βερδέ
Με τα συνθήματα «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί» και «Πες το δυνατά, πες το καθαρά, σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά» έκλεισε η μαζική εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ την Κυριακή 15 Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο, στο πλαίσιο του τριημέρου εορτασμού της εξέγερσης.
Την συζήτηση συντόνισε η Μαριάνα Σπυριδάκη, φοιτήτρια Φιλοσοφικής Αθήνας και άνοιξαν ο Νίκος Μανιός, γενικός γραμματέας του ΣΦΕΑ 1967-1974, ο Κώστας Παπαδάκης, δικηγόρος της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, η Μαρία Χαρχαρίδου, νοσηλεύτρια και μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζόμενων Νοσοκομείου ΓΝΑ Γεννηματάς, ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, διευθυντής του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, ο Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας «Η Ενότητα», η Μελίνα Αλεξιάδου από το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας και ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας.
Οι ομιλίες τους δημιούργησαν ένα πολύ αγωνιστικό κλίμα που εκφράστηκε και στη συζήτηση που ακολούθησε με παρεμβάσεις αγωνιστών/ριών από πολλούς χώρους.
Το λόγο πήραν η Σοφία Σισμάνη, εκπαιδευτικός, μέλος του ΣΕΠΕ «Η Αθηνά», η Δέσποινα Ζούλια, μέλος ΔΣ του ΠΑΣΥΜΗΤΕ, ο Δημήτρης Ζώτος, δικηγόρος της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της ΧΑ και της οικογένειας του Σαχζάτ Λουκμάν, ο Θάνος, μαθητής στο 1ο ΕΠΑΛ Ηλιούπολης, η Ίρις Αρβανίτη, φοιτήτρια στη Φιλοσοφική Αθήνας, ο Λεωνίδας Κοντουδάκης, αυτόπτης μάρτυρας στη δολοφονία του Λαμπράκη και η Μήτση Μπαμπάκου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός.
Όλοι/ες κάλεσαν στην πορεία του Πολυτεχνείου, στην Γενική Απεργία στις 25 Νοέμβρη και στο κεντρικό αντιφασιστικό συλλητήριο στις 12 Δεκέμβρη. Δημοσιεύουμε εδώ αποσπάσματα από τις εισηγήσεις.
Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου είναι ένα έθιμο εντονότατα πολιτικό και δεν πρέπει ποτέ να ξεφύγει από τα χέρια μας. Είναι κάτι που το απεχθάνονται, το εχθρεύονται, το μισούν όλοι οι ταξικοί μας αντίπαλοι. Και δεν είναι λίγοι. Ούτε ενός χρώματος. Εμείς που ανήκουμε στη μαχόμενη Αριστερά, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα και να είμαστε σε εγρήγορση να υπάρχει κάθε χρόνο εκδήλωση για το Πολυτεχνείο.
Τί είναι αυτό που ξεσηκώνει τον κόσμο και έρχεται εδώ; Ο άνθρωπος διαπλάθεται μέσα από την ανάμνηση των γεγονότων, μέσα από την ιστορία του. Μας διαμορφώνει η ιστορία και η συνολική κοινωνική δράση. Γι' αυτό έχει αξία να τιμούμε το Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο έχει να μας πει πάρα πολλά.
Το πρώτο που έρχεται σχεδόν πάντα στο μυαλό μου είναι η εμπειρία μου από αυτόν τον χώρο, τις ημέρες του Πολυτεχνείου. Επειδή ήμουν άρτι αποφυλακισθείς από το “κολλέγιο του Κορυδαλλού”, πάντα δίπλα μου, σε απόσταση τριών με πέντε μέτρων, ήταν δύο ή τρεις νεαροί γεροδεμένοι και χαρούμενοι, οι οποίοι άμα μίλαγα με κάποιον, τον έπαιρναν από πίσω.
Γι’ αυτό και όταν με ρώτησαν συμφοιτητές μου της Ιατρικής «γιατί δεν ανεβαίνεις επάνω, στη συντονιστική;», απάντησα «πρώτον, εκεί είναι οι εκλεγμένοι, εμείς είμαστε κάτω εδώ, μαχόμενοι με τον κόσμο και δεύτερον, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάρουμε και τον χαφιέ επάνω και να κάτσει να καταγράφει».
Το Πολυτεχνείο ήταν ενωτικό. Είδα τότε με χαρά πάρα πολλούς φοιτητές της Ιατρικής Σχολής. Άλλοι με γνωρίζανε, άλλοι δεν με γνωρίζανε. Κουβαλάγανε φάρμακα. Με ρωτάγανε διάφορα. Και μάθαινα απ’ έξω τα νέα. Ότι η τάδε οργάνωση που έλεγε “να μην μπούμε μέσα” αποφάσισε να μπει και μετά και η άλλη και η άλλη. Και έγινε μια ενότητα στη δράση. Είναι πολύ σημαντικό αυτό.
Για μένα αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα του Πολυτεχνείου, ότι ενωμένοι οι αγωνιστές έχουν αποτέλεσμα. Η ενότητα των αγωνιστών έχει αποτέλεσμα. Αν εδώ μέσα ήταν τριάντα ή είκοσι ή δεκαπέντε πολιτικές παρατάξεις και τσακωνόντουσαν σιγά που θα νοιαζόταν η χούντα να φέρει τα τανκς. Οι εχθροί μας, η αστική τάξη ξέρει πολύ καλύτερα την αξία της ενότητας. Μόλις είδαν ότι όλοι αυτοί ομονοούν εδώ μέσα, που δεν ήταν δεδομένο, φέραν τα τανκς.
Θα ξεκινήσω με την ενημέρωση ότι η μήνυση για το πρόσφατο ναυάγιο της Χίου θα προχωρήσει. Σε αυτόν τον τόπο τιμής και αγώνα, είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπουμε τόσο πολύ κόσμο. Το θεωρώ ίσως το πιο σημαντικό της ημέρας. Παρόλες τις αντιδράσεις, παρόλες τις προσπάθειες να περιοριστεί η γιορτή και να κλείσει ο τόπος μνήμης, ο κόσμος που είναι εδώ σήμερα είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό γεγονός.
Το Πολυτεχνείο και η μνήμη του έχει την φοβερή δυνατότητα να διευρύνεται και να μπαίνουν όλο και περισσότερα θέματα. Ειπώθηκαν για την κατάσταση στην υγεία, το τι γίνεται στα σχολεία, στη δημόσια εκπαίδευση κτλ. Νομίζω ότι είναι η ώρα να το διευρύνουμε κι άλλο και να βάλουμε τα θέματα, προφανώς των προσφύγων και των μεταναστών που είναι ήδη μέσα, αλλά να τα συνδέσουμε και με πιο σύγχρονα θέματα, όπως την κλιματική αλλαγή και το δημογραφικό.
Αν παρακολουθήσετε τη ρητορική, που ξεκινάει από την ακροδεξιά αλλά αρχίζει και φασιστικοποιείται ο λόγος, στο ζήτημα της μετανάστευσης και του προσφυγικού είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό πως πράγματα τα οποία πριν δέκα χρόνια ήταν ανεπίτρεπτο να ακούγονται, τώρα ακούγονται κανονικά και δεν υπάρχει και καμία αντίδραση. Να πω την τελευταία δήλωση της Λατινοπούλου “όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες” χωρίς να κουνηθεί φύλλο.
Άρα το πώς θα συνδέσουμε -που ήδη συνδέονται- όλα αυτά τα σύγχρονα ζητήματα και θα τα μεταφέρουμε σε ένα πεδίο παραγωγής λόγου πολιτικής για να πείσουμε και όλα τα παιδιά τα οποία θα μείνουν για να παλέψουν μετά από μας, νομίζω ότι είναι το πιο σημαντικό. Το Πολυτεχνείο έχει αυτή τη μαγική δυνατότητα να διευρύνει το πεδίο και θα πρέπει να συμβάλουμε όλοι μας με τον τρόπο μας, από τη θέση μας και με το λόγο μας.
Το Πολυτεχνείο, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης και τις επόμενες δεκαετίες φαινόταν ως μία μνήμη του φασισμού, την οποία τη συζητούσαμε αφηγηματικά, χωρίς να θεωρούμε ότι υπάρχει κίνδυνος επανεμφάνισης. Τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Με τη Χρυσή Αυγή δώσαμε τη μάχη μέσα και έξω από τα δικαστήρια νικηφόρα και καταφέραμε να πετύχουμε την καταδίκη όχι μόνο αυτών που έβγαλαν μαχαίρια και ρόπαλα, αλλά και αυτών που τους δημιούργησαν και τους καθοδήγησαν. Αυτή η εμπειρία πρέπει να αποτελέσει οδηγό για το σήμερα.
Σήμερα τα μαχαίρια και τα ρόπαλα βγαίνουν ξανά. Δεν έχουμε τάγματα εφόδου, γιατί τάγματα εφόδου είχαμε όταν νομιμοποιήθηκε η Χρυσή Αυγή και μπήκε στη Βουλή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εφησυχάζουμε και υποτιμάμε τον κίνδυνο. Οφείλουμε να τον αντιμετωπίσουμε και ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας, ο οποίος απειλεί να νομιμοποιήσει και να παράσχει ασυλία σε αυτούς που βγαίνουν μέχρι στιγμής διάσπαρτα με μαχαίρια και ρόπαλα, είναι η πολιτική νομιμοποίηση και η επανεμφάνιση του Κασιδιάρη, στον οποίο από ό,τι φαίνεται κάποιοι επενδύουν.
Ο Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε έχοντας διανύσει 7 από τα 13 χρόνια της ποινής του, χωρίς να δοθεί εξήγηση ποτέ από το αρμόδιο υπουργείο σε ποιον ευεργετικό υπολογισμό εντάχθηκε, με τι τυπικά προσόντα και με τι εργασία μέσα στη φυλακή, ώστε στα μισά χρόνια να θεωρηθεί πλήρης η έκτιση της ποινής του, πράγμα το οποίο σε άλλους κρατούμενους δεν συμβαίνει.
Πλουσιοπάροχη δημοσιότητα
Αντιμετωπίστηκε με μία πλουσιοπάροχη δημοσιότητα και ήδη εγκαθίσταται και στο δημοσκοπικό χάρτη, όταν ακόμα και το κόμμα του Σαμαρά, του οποίου τη νομιμότητα κανείς δεν πρόκειται να αμφισβητήσει, δεν μπαίνει στις δημοσκοπήσεις. Κάποιοι συνεπώς παίζουν γύρω από τον Κασιδιάρη, αλλά δεν είναι τωρινό το φαινόμενο.
Θα ήθελα να θυμίσω ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι εκείνη που τον έχει συντηρήσει πολιτικά, επιτρέποντάς του το 2023 να συμμετάσχει ως υποψήφιος δήμαρχος στις δημοτικές εκλογές του Δήμου Αθήνας. Μπορεί να απέτυχε διότι πήρε τις μισές ψήφους του 2019 και το ένα τρίτο των ψήφων του 2014, αλλά προβλήθηκε. Και προβλήθηκε επίσης και όταν έκανε διαγγέλματα μέσα από τις φυλακές του Δομοκού, για τα οποία ούτε πειθαρχική ποινή του επιβλήθηκε ούτε καμία ανάλογη τροπολογία θεσπίστηκε για να τον περιορίσει.
Σήμερα βλέπουμε ότι υποστηρίζεται ή φαίνεται να υποστηρίζεται από διάφορους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και επενδύει στην παρουσία των φασιστών στη νεολαία και στα σχολεία, οι οποίοι προσπαθούν να διεισδύσουν εμφανίζοντας δύο ψεύτικες ταυτότητες.
Η μία ψεύτικη ταυτότητα είναι η ταυτότητα του αντισυστημισμού, όπου εκμεταλλευόμενοι τα αδιέξοδα της νεολαίας και την κρίση της Αριστεράς, επιδιώκουν να αποτελέσουν την έκφραση μιας διάθεσης αδιεξόδου και διάθεσης ανάγκης πάλης ενάντια στο σύστημα. Όμως οι φασίστες είναι εκείνοι οι οποίοι χτυπάνε με ανελέητη λύσσα τα θύματα του συστήματος και όχι τις πολιτικές του, τις οποίες ενισχύουν και το έκανε και η Χρυσή Αυγή όσο ήταν στη Βουλή.
Η δεύτερη ταυτότητα είναι η ψεύτικη ταυτότητα του πατριωτισμού, όπου εκμεταλλεύονται την αγάπη όλων για τον τόπο μας, επενδύοντάς την σε εθνικισμό, σε μίσος για τον τόπο του γείτονα και κρατάνε την ελληνική σημαία μαγαρίζοντάς τη στα χέρια τους, αυτήν που κρατούσαν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου ματωμένη σε κάθε πορεία.
Ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να είναι ενωτικός. Θα προσυπογράψω όσα είπε ο Νίκος Μανιός, τονίζοντας ότι έχουμε ανάγκη τον πλατύ αγώνα, όπως και την περίοδο της δικτατορίας, συσπειρώνοντας όλες τις δυνάμεις, γιατί δεν περισσεύει κανένας ενάντια στην αναβίωση της φασιστικής απειλής.
Είναι πολύ μεγάλη η χαρά μου σήμερα, στην επέτειο μιας τόσο σημαντικής μέρας, που οι φοιτητές από το Πολυτεχνείο ξεσηκώθηκαν και δείξανε το δρόμο του αγώνα. Τριάντα χρόνια που είμαι εδώ, κάθε χρόνο όταν βλέπω μικρά παιδάκια πάνω τους ώμους των μαμάδων και των μπαμπάδων τους με λουλούδια, σκέφτομαι ότι είναι πολύ μεγάλη γιορτή.
Από την άλλη σκέφτομαι ότι κι εμείς στο Πακιστάν το ’47 ελευθερωθήκαμε. Κι όμως, πριν ένα χρόνο, σκοτώθηκαν χίλια άτομα σε δύο ώρες. Μπορεί το Πακιστάν να θεωρείται μία ελεύθερη χώρα, αλλά να το ξέρετε, δεν υπάρχει δικαίωμα για να είναι κάποιος όρθιος και να μπορέσει να κάνει διαμαρτυρία. Χιλιάδες ακόμα ανθρώπους έχει αρπάξει το κράτος και δεν ξέρει κανείς πού είναι.
Είμαστε πολύ τυχεροί εδώ που υπάρχει αντιρατσιστικό κίνημα. Όταν το 2008-9 ακούσαμε για πρώτη φορά για Χρυσή Αυγή, ρόπαλα, μαχαίρια, αυτά κτλ, είχαμε τόσο μεγάλο τρόμο και φόβο που σκεφτόμασταν ότι δεν υπάρχει καμιά δύναμη που θα μας σώσει. Αλλά ευτυχώς υπήρχατε εσείς, υπήρχε κίνημα, η ΚΕΕΡΦΑ, το ΣΕΚ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ.
Όλοι μαζί με θάρρος σηκωθήκαμε και είπαμε όχι ρατσισμό, όχι φασισμό. Όλοι αυτοί οι φασίστες που λέγανε “είμαστε κοινοβούλιο και πολιτικό κόμμα” πήγαν φυλακή. Εκεί είναι η θέση τους, να παραμείνουν στη φυλακή. Μόλις βγήκε ο Κασιδιάρης, οι γειτονιές μας έχουν πολύ μεγάλη ανησυχία και σκέφτονται πώς μπορούν να τους διώξουν ξανά, πώς μπορούν να κλείσουν τα γραφεία τους.
Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το 2023 και το ναυάγιο της Πύλου. Ακόμα μάς ρωτάνε οι συγγενείς των θυμάτων, μαμάδες, μπαμπάδες, μικρά παιδιά, πότε θα έχουμε δικαιοσύνη. Όταν το κράτος είναι γεμάτο με ρατσιστές και φασίστες όπως ο Πλεύρης, τότε έχουμε μεγάλα εμπόδια για δικαιοσύνη. Γι’ αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό να είμαστε όρθιοι μέχρι να τους διώξουμε, μέχρι να μην έχουμε πια ρατσισμό και φασισμό. Το κίνημα θα νικήσει.
Ένα από τα κεντρικά συνθήματα της εξέγερσης του ‘73 ήταν το "Απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη". Το Πολυτεχνείο ήταν κομμάτι μιας ολόκληρης εξέγερσης διεθνώς, του Μάη του '68, ενός κινήματος που τροφοδοτήθηκε από την ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Σήμερα είμαστε σε ανάλογες συνθήκες, ήττας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του Τραμπ και ξεσηκωμού ενάντια στην πολεμοκαπηλεία. Ολόκληρη η Ευρώπη συγκλονίζεται από μαχητικές απεργίες και κινητοποιήσεις των εργατών και της νεολαίας. Μιλάμε για ένα νέο Μάη, με έναν κόσμο που λέει “λεφτά για την Παιδεία και όχι για τους πολέμους” και πολεμάει τον ρατσισμό και τον φασισμό.
Πατάμε στη νίκη, ότι τσακίσαμε τη Χρυσή Αυγή με ένα δυνατό εργατικό κίνημα που με τις απεργίες του και με τη δράση των συνδικάτων ήταν η πιο ισχυρή ασπίδα αλληλεγγύης στους μετανάστες απέναντι στα πογκρόμ. Αυτή ήταν η δύναμη που κατάφερε να σταματήσει τις επιθέσεις των νεοναζί στις γειτονιές.
Είναι μεγάλη παρακαταθήκη ότι πήγαμε στη δίκη με αυτό το δυνατό κίνημα και επιβάλλαμε τη διάλυση της Χρυσής Αυγής. Έχουμε να δώσουμε ξανά αυτή τη μάχη για να μην μπορέσει ο Κασιδιάρης και η “Συμμαχία των Ελλήνων”, το νέο κέλυφος το οποίο χτίσανε, να παίξει τον ίδιο ρόλο. Και ξεκινάει από αύριο το πρωί στην ΕΡΤ με τη στάση εργασίας του ΠΑΣΥΜΗΤΕ την ώρα που θα παίζεται η εκπομπή του Σιαδήμα.
Θυμόμαστε ότι η ΠΟΣΠΕΡΤ έδωσε έναν ανάλογο αγώνα και εμπόδισε το να ανοίγουνε μικρόφωνα στον Μιχαλολιάκο. Θα συνεχίσουμε να κρατάμε αυτό το ανάχωμα και χαιρετίζουμε τη μάχη που δίνουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και θα είμαστε μαζί τους.
Έχουμε να δώσουμε τη μάχη μέσα στα σχολεία με μια τεράστια παρακαταθήκη από τη δεκαετία του '90, όταν χάραξαν σβάστικα το κεφάλι μαθήτριας στο ΕΠΛ Αμπελοκήπων. Την επόμενη μέρα δέκα χιλιάδες μαθητές με τους εκπαιδευτικούς τους διαδήλωσαν. Κρατάμε τη δύναμη του κινήματος που άνοιξε τα σχολεία στα προσφυγόπουλα και πέταγε έξω τους Λαγούς και τους Κασιδιάρηδες που πηγαίνανε να τα εμποδίσουν το 2016.
12 Δεκέμβρη - Μέρα αντιφασιστικού συλλαλητηρίου
Η 12 Δεκέμβρη είναι η μέρα αντιφασιστικού συλλαλητηρίου για να μην ανοίξουν γραφεία γραφεία του Κασιδιάρη δίπλα στο ΑΤ Ομόνοιας. Διότι τα γραφεία που επιχείρησε να ανοίξει στην Κλεισθένους έκλεισαν. Ήταν αρκετό το να βγούμε να φωνάξουμε για ένα μήνα ότι δεν μπορούν να υπάρχουν γραφεία των νεοναζί πίσω από το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας. Και βγήκαν και κάτοικοι που μένουν μέσα στην πολυκατοικία και είπαν πετάξτε τους έξω.
Το ίδιο θα κάνουμε σε κάθε απόπειρα να στήσουν ορμητήρια τρομοκρατίας σε βάρος των μεταναστών. Τα μαγαζιά των μεταναστών κάνουν την Αθήνα πολυπολιτισμική, της δίνουν το χρώμα που αντιστοιχεί στους κατοίκους αυτής της πόλης. Δεν θα τους αφήσουμε ξανά να έχουν γραφεία ορμητήρια για να κάνουν τα πογκρόμ που έκαναν το 2011.
Δεν θα αφήσουμε τον Χρυσοχοΐδη να κάνει πράξη τις απειλές του ότι θα πετάξει τους μετανάστες έξω από τα σπίτια τους. Είναι ένα γάντι το οποίο έχει ρίξει η κυβέρνηση των δολοφόνων των Τεμπών, της Πύλου και της Γάζας και η 12 Δεκέμβρη χρειάζεται να είναι ο πρώτος μαζικός ενωτικός σταθμός αυτού του κινήματος.
Για να κλείσουν τα γραφεία, για αλληλεγγύη στους μετανάστες, για ανοιχτά σύνορα, για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι της Πύλου -δεν θα τους αφήσουμε αυτή τη δίκη να την παραπέμπουν στις καλένδες. 21 αξιωματικοί του Λιμενικού συμμετείχαν σε αυτή τη μαζική δολοφονία και είναι ακόμα στα πόστα τους. Είναι πρόκληση και σκάνδαλο.
Πάμε στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου με το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό κίνημα, με όλη την εργατική τάξη που αψήφησε τις γελοιότητες του Χατζηγεωργίου, αυτού του πρύτανη που είναι τσιράκι του Άδωνι, του Πλεύρη και του Μητσοτάκη. Πάμε να οργανώσουμε τη γενική απεργία στις 25 Νοέμβρη σε κάθε εργατικό χώρο, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολείο για να μη χωράνε πουθενά οι φασίστες και οι νεοναζί.
Η παράδοση του Πολυτεχνείου είναι αντιφασιστική, είναι αντιρατσιστική, είναι η δύναμη για να ξεριζώσουμε το ίδιο το σύστημα που γεννάει τους φασίστες. Η παράδοση της ανατροπής και της επανάστασης. Με αυτές τις σημαίες βαδίζουμε. Θα τους τσακίσουμε. Έχουμε τη δύναμη με την ενότητά μας.
Η αφορμή συγκρότησης του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας ήταν οι περσινές εκδηλώσεις μνήμης της 17ης Νοέμβρη στα σχολεία, μετά από δημοσιεύματα στο σάιτ του Εθνικού Μετώπου που καλούσαν τα παιδιά να σπάσουν την “αντεθνική προπαγάνδα” του Πολυτεχνείου και τις εκδηλώσεις. Καταγράψαμε κάποιες καταλήψεις σε σχολεία της Αττικής κατά βάση, στα οποία παιδιά είχαν πανό με φασιστικά σύμβολα και έλεγαν ότι και έκαναν κατάληψη για να μη γίνει γιορτή.
Αυτό μας κινητοποίησε. Μας έκανε να οργανωθούμε και να καλέσουμε τους συναδέλφους και τους γονείς των μαθητών μας να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο. Η Χρυσή Αυγή και όλα της τα στελέχη μέσα από τη φυλακή κάνανε βίντεο τα οποία ο αλγόριθμος, τούς τα έκανε viral. Η νέα γενιά, που χρησιμοποιεί αυτή την τεχνολογία, δεν ξέρει ακόμα πολλά πράγματα και είναι χρέος μας, και των καθηγητών και των γονέων τους, να της εξηγήσουμε, μέσα από τις εκδηλώσεις αλλά και παρεμβάσεις στα μαθήματα μέσα στις τάξεις, τι έγινε στο Πολυτεχνείο και τι σημαίνει ο φασισμός, όχι μόνο τότε αλλά και τώρα.
Στο κέντρο της Αθήνας υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά μεταναστών, τα οποία είναι μαθητές και τα οποία νιώθουν τον φασισμό στο πετσί τους. Είμαστε εκεί για αυτά τα παιδιά μαζί με ένα πλατύ μέτωπο. Η τελευταία επίθεση που έγινε, η οποία ήταν άκρως ανησυχητική και για την οποία η αστυνομία δεν έχει δώσει ακόμα καμία απάντηση, ούτε και προβεί σε απαραίτητες ενέργειες, είναι σε σχολείο του Μεταξουργείου, σε νυχτερινό ΕΠΑΛ, στο οποίο το μεγαλύτερο ποσοστό των μαθητών είναι μετανάστες, με ένα μεγάλο ποσοστό να είναι και Αιγύπτιοι.
Σε αυτό το σχολείο μαθητής βγαίνοντας έξω από το σχολείο του επιτέθηκε μία ομάδα και μαχαιρώθηκε στην πλάτη. Τρύπησε πνεύμονα. Ευτυχώς το παιδί είναι καλά. Τα κίνητρα θεωρούμε ότι είναι ρατσιστικά, γιατί το παιδί στην κατάθεσή του είπε ότι δεν γνώριζε κανέναν από αυτούς που του επιτέθηκαν και δεν είχε προηγούμενα με κανέναν. Και αυτή τη στιγμή το παιδί, αν και αναρρώνει, φοβάται να πάει στο σχολείο.
Δίμηνο αντιφασιστικής μνήμης
Όταν βγήκε ο Κασιδιάρης από τη φυλακή, τα παιδιά στο κέντρο των Αθηνών λέγανε μεταξύ τους τι θα κάνουμε, θα μπορούμε να ερχόμαστε; Δεν μπορούμε να το αφήσουμε. Ζητάμε και την υποστήριξη της ΟΛΜΕ, η οποία μετά από πιέσεις έχει κηρύξει δίμηνο αντιφασιστικής μνήμης και οργάνωσης δράσεων. Θέλουμε να καλύψει και νομική υποστήριξη καθηγητών οι οποίοι μπορεί να αντιμετωπίσουν πρόβλημα κάνοντας αυτές τις δράσεις.
Την προηγούμενη βδομάδα στην Θεσσαλονίκη διευθυντές από σχολεία καλέσανε συναδέλφους οι οποίοι είναι υπεύθυνοι των εκδηλώσεων μνήμης, να μην γίνονται αναφορές στα κείμενα που θα ακουστούν την Τρίτη για τη χούντα. Η ΕΛΜΕ απάντησε αλλά θέλει ακόμα πιο μαζική απάντηση και πίεση. Μπορούμε μέσα από τη δράση μας να τα καταφέρουμε. Η δια ζώσης μάχη είναι αυτή που μπορεί να κερδηθεί από εμάς. Όλοι μαζί να καταφέρουμε να κάνουμε τα σχολεία μας χώρους στους οποίους θα υπάρχει ανοχή στη διαφορετικότητα και όλοι θα νιώθουν το σχολείο σαν έναν χώρο που τους χωράει όλους.
Οι υγειονομικοί από το νοσοκομείο Γεννηματάς συνδεόμαστε αυτές τις μέρες με τους συναδέλφους μας το '73, που τότε στο Ρυθμιστικό και νυν Γεννηματάς υποδέχτηκαν, περιέθαλψαν, φυγάδευσαν και βοήθησαν όσο μπορούσαν τους τραυματίες του Πολυτεχνείου κάτω από τις απειλές της τότε διοίκησης, των ασφαλιτών που έδερναν ανηλέητα τους τραυματίες μέσα στα επείγοντα και τον κάθε λογής εγκάθετο της δικτατορίας.
Το σύνθημα "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" είναι απόλυτα επίκαιρο σήμερα και απλώς μπορούμε να προσθέσουμε αιτήματα όπως υγεία, κατοικία, περιβάλλον και τόσα άλλα. Και είναι σύνθημα που αναδεικνύεται από την Ισπανία μέχρι τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αλβανία και όλη την Ευρώπη.
Γνωρίζουμε ότι ο φασισμός καραδοκεί. Γνωρίζουμε ότι η άρχουσα τάξη δεν έχει κανένα πρόβλημα να τον προωθήσει ως έσχατη λύση για να ελέγξει το εργατικό και φοιτητικό νεολαιίστικο κίνημα με τις διεκδικήσεις του. Γι' αυτό το λόγο προετοιμάζει το έδαφος πολύ συστηματικά, με τον επίσημο ρατσιστικό λόγο και τις επίσημες ρατσιστικές πολιτικές που εφαρμόζει ο Πλεύρης με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Έκθεση της Οξφόρδης
Αυτές οι πολιτικές κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Πρόσφατη έκθεση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, καταγράφει 112 θανάτους προσφύγων και μεταναστών σε κέντρα κράτησης και αστυνομικά τμήματα -27 από αυτούς στα καμπς και 84 στα αστυνομικά τμήματα.
Οι ερευνητές συνδέουν τους θανάτους με την ανεπαρκή ή ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ συνολικά 44 από τους 112 θανάτους αφορούν σε αυτοκτονίες και τουλάχιστον 34 θάνατοι δεν είχαν καταγραφεί στα επίσημα κρατικά αρχεία. Αυτό μας θυμίζει και τις καταγραφές στο Πολυτεχνείο, που φυσικά δεν έχουν καταγράψει όλους τους τραυματίες και τους νεκρούς.
Ως υγειονομικό κίνημα, μέσα στους αγώνες μας και στις διεκδικήσεις μας πρέπει να είναι, μαζί με τη διάσωση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ, το να επιβάλλουμε και την απρόσκοπτη πρόσβαση των προσφύγων και μεταναστών στις υπηρεσίες υγείας. Έχοντας μακρά παράδοση ως υγειονομικοί και εφόσον είμαστε μέρος του αντιφασιστικού, αντιρατσιστικού, αντιπολεμικού και αντικυβερνητικού κινήματος, θα συνεχίσουμε να δίνουμε αυτές τις μάχες με δύναμη και αυτοπεποίθηση.
Παλεύουμε για λευτεριά στην Παλαιστίνη, για χρήματα για τις ανάγκες μας και όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς. Παλεύουμε για ανοιχτά σύνορα, παλεύουμε για όλα όσα μας ανήκουν και θα τα κερδίσουμε.
Μαρία Χαρχαρίδου

