Μαζί με τη μαθητική και φοιτητική νεολαία βρέθηκαν και πάλι οι εκπαιδευτικοί με τα συνδικάτα τους CGT, UNSA, CFDT και SUD. Στους δρόμους ήταν και οι νοσηλευτές με τις μπλε μπλούζες τους ζητώντας αυξήσεις στους μισθούς και στα επιδόματα αλλά και για να παράσχουν βοήθεια στα θύματα της αστυνομικής βίας. 

Σωματεία από διάφορους χώρους δουλειάς όπως οι τεχνικοί των λεωφορείων βρέθηκαν οργανωμένα στις διαδηλώσεις παρά την απουσία απεργιακού καλέσματος από τις συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες. Στην πραγματικότητα έχουν περάσει τρεις μέρες και ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε μια σαφή εικόνα της κινητοποίησης και των εργατικών χώρων που συμμετείχαν. Η εργατική τάξη ήταν μαζικά παρούσα αλλά κυρίως χωρίς τα μπλοκ της και τα πανό της”, μας είπε ο Ντενί.

Σε ανακοίνωση της η Α2C τονίζει πως “αυτή η εξέγερση έχει βαθιές ρίζες, οι οποίες πηγάζουν από τη βαθιά κρίση του καπιταλισμού. Είναι συνέχεια μιας σειράς εξεγέρσεων: των Κίτρινων Γιλέκων, των αγώνων για το ασφαλιστικό, της αντίστασης στην αστυνομική βία, της πάλης ενάντια στη σεξιστική βία, καθώς και της αντίστασης στον ρατσισμό. Έχει, ωστόσο, και άμεσες αφετηρίες· δεν θα είχε εκδηλωθεί χωρίς το κίνημα των μαθητών των λυκείων -το οποίο ενισχύθηκε τις τελευταίες ημέρες από τους φοιτητές- και το οποίο, μπλόκο το μπλόκο, ύψωσε ένα ταξικό οδόφραγμα. 

Από τη μία πλευρά βρίσκονται το κράτος, οι μπάτσοι και οι φασίστες· από την άλλη, εμείς -η τάξη μας: μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι. Αυτό που έκανε αυτή την εξέλιξη δυνατή ήταν η πολιτική που υιοθετήθηκε σε καθέναν από αυτά τα μπλόκα: μια στάση που συνδύαζε «κοινωνικά» αιτήματα -όπως λεφτά για την εκπαίδευση και καλύτερους μισθούς για τους εκπαιδευτικούς και τους διοικητικούς- με ευρύτερα πολιτικά αιτήματα, συμπεριλαμβανομένης της αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη και η σταθερή γραμμή ως προς την αναγκαιότητα να φράξουμε τον δρόμο στους φασίστες. Η 17η Οκτωβρίου αποτέλεσε σημείο καμπής προς μια πραγματική κινητοποίηση «όλων μαζί». Δεν πρόκειται πλέον απλώς για ένα μαθητικό κίνημα που θα έπρεπε να στηρίζουμε· πρόκειται για ένα κίνημα ολόκληρης της τάξης μας”.

“Πως γίνεται Γάλλοι να το κάνουν αυτό στη Γαλλία;” αναρωτήθηκε ο Μακρόν στο προεδρικό του διάγγελμα μια μέρα μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της 17ης Οκτώβρη προσπαθώντας να τις υποβαθμίσει και να μιλήσει μόνο για τα επεισόδια που ακολούθησαν. Την απάντηση, του την είχαν ήδη δώσει οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών: υπάρχουν δύο Γαλλίες και βρίσκονται σε σύγκρουση.

Από τη μία βρίσκεται η Γαλλία του Μακρόν και των 53 δισεκατομμυριούχων φίλων του που είδαν τον πλούτο τους να διπλασιάζεται κατά τη διάρκεια της θητείας του. Του πρωθυπουργού Λεκορνί και των πολεμοβιομηχάνων που έκλεισαν το 2025 με ρεκόρ τζίρου στα 586 δισεκατομμύρια. Του υπουργού Εσωτερικών Λοράν Νουνέζ και των ματατζήδων των CRS που τραυματίζουν, ακρωτηριάζουν και σκοτώνουν διαδηλωτές. Πλάι τους η φασίστρια Λεπέν που καταδικάστηκε πρόσφατα για απάτη τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ. Η Γαλλία όλων αυτών που ψωνίζουν στα καταστήματα της Gucci, της Prada κτλ και που οδύρονται σύσσωμοι γιατί σπάσαν οι βιτρίνες τους και κάηκε το δημαρχείο της Λιμόζ...

Απέναντί τους στέκεται η Γαλλία των λυκειόπαιδων που βλέπουν τα δημόσια σχολεία τους να καταρρέουν μαζί με την ελπίδα τους για σπουδές και φοράνε τα Κίτρινα Γιλέκα των γονιών τους. Οι φοιτητές που βλέπουν το κόστος των σπουδών τους και των ενοικίων τους να εκτοξεύονται.

Τα “αποβράσματα” δεν ξεχνούν

Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι εργάτες που δουλεύουν σε όλο και αθλιότερες συνθήκες για να μην τους φτάνουν τα λεφτά για καύσιμα και για να βγει ο μήνας. Τα παιδιά των μεταναστών στις φτωχογειτονιές που κάθε τρεις και λίγο δολοφονούνται από την αστυνομία ενώ ακούνε τους υπουργούς να τους αποκαλούν “αποβράσματα” και “τρομοκράτες” και δεν ξεχνούν. Θυμούνται, ανήμερα της μαύρης επετείου της σφαγής από τον γαλλικό στρατό στις 17 Οκτώβρη του 1961, πως είναι “τα παιδιά των Αλγερινών που δεν πνίξατε στον Σικουάνα” όπως έγραφε χαρακτηριστικά η πικέτα μιας νεαρής μαθήτριας.

Αυτή η οργισμένη Γαλλία των από κάτω που ξεσηκώνει μία μία τις χώρες στη Ευρώπη δεν απολογείται στον Μακρόν και στις υποκριτικές του θρηνωδίες για τα σπασμένα τζάμια και τους τραυματίες αστυνομικούς. Η αστυνομία άλλωστε ήταν αυτή που με ενέδρες, συλλήψεις και επιθέσεις, -σύμφωνα με εκατοντάδες μαρτυρίες- δεν περίμενε καν να ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις αλλά χτυπούσε στο ψαχνό από νωρίς για να εμποδίσει τον κόσμο να μαζευτεί στα σημεία προσυγκέντρωσης, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά. Το σήμα είχε δώσει η κυβέρνηση δύο μέρες πριν αποφασίζοντας να ξαναεπιτρέψει τη χρήση κρότου-λάμψης παρά τους δύο μέχρι τώρα ακρωτηριασμούς παιδιών.

Νέες πανεθνικές κινητοποιήσεις στις 24/10

Γι'αυτό και τα οδοφράγματα έγιναν υπόθεση χιλιάδων ανθρώπων πίσω από τους οποίους στέκονταν χειροκροτώντας μαζικά δεκάδες χιλιάδες άλλοι διαδηλωτές. Γι' αυτό και δύο μέρες μετά, παρά τη λυσσασμένη προπαγάνδα τη Δευτέρα 19 Οκτώβρη αγνοώντας τις σχολικές διακοπές και τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας, οι κινητοποιήσεις έξω απ'τα σχολεία συνεχίζονταν, το Μουσείο του Λούβρου βρισκόταν αποκλεισμένο από τους φοιτητές της Σχολής του Λούβρου ενάντια στην κυβέρνηση και την αστυνομική βία ενώ τα Κίτρινα Γιλέκα καλούν και πάλι σε πανεθνικές κινητοποιήσεις το Σάββατο 24 Οκτώβρη.

Στην πραγματικότητα αυτό το κίνημα έχει σπρώξει τον Μακρόν στην μεγαλύτερη πολιτική του κρίση απ'όταν ανέβηκε στην εξουσία το 2017. Απέναντι σε αυτή την κρίση τους η απάντηση του κινήματος, τονίζει η Α2C πρέπει να είναι “η γενίκευση των παραδειγμάτων που μας επιτρέπουν να θέσουμε τις βάσεις για μια εναλλακτική εξουσία, η οποία θα διεκδικεί ότι η κοινωνία είμαστε εμείς. Εμείς που παράγουμε τα πάντα, τα αγαθά και τις υπηρεσίες, που μεταφέρουμε, που διδάσκουμε και εκπαιδεύουμε, που φροντίζουμε τους ανθρώπους και τους περιθάλπτουμε. Σε εμάς ανήκει η απόφαση για το τι, το γιατί και το πώς. Όλοι μαζί.

Για να γίνει αυτό, η απεργία είναι αναγκαία: όχι μια παθητική απεργία ή μια απεργία που χρησιμεύει μόνο για να κατεβαίνουμε σε διαδηλώσεις, αφήνοντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να διαπραγματεύονται. Αλλά μια απεργία που μας επιτρέπει να καταλαμβάνουμε ενεργά τους χώρους, να δημιουργούμε συνελεύσεις εργαζομένων, συνελεύσεις μαθητών και μαθητριών λυκείου, φοιτητών και φοιτητριών. Μια απεργία που επιτρέπει στη συνέχεια τον συντονισμό αυτών των συνελεύσεων, τόσο σε γεωγραφικό όσο και σε διακλαδικό επίπεδο, καθώς και τη σύνδεσή τους με τις οργανώσεις της γειτονιάς. Απέναντι στο μέτωπο όσων υπερασπίζονται το σύστημα, ας οικοδομήσουμε το μέτωπο της τάξης μας. Με απεργίες και καταλήψεις!”.

Κόντρα στον φασισμό

Το πραγματικό τους πρόσωπο έδειξαν στις 17 Οκτώβρη και οι φασίστες. Διάφορες φασιστικές ομάδες πέταξαν τον αντισυστημικό τους μανδύα και βγήκαν στους δρόμους της Ρουέν, της Νίκαιας και της Λιόν, ως μπράβοι του κράτους, χτυπώντας διαδηλωτές προτού τελικά τραπούν σε φυγή από μαθητές και φοιτητές.

Όπως επισημαίνει η ανακοίνωση της A2C “το να μην προχωρήσει το κίνημα παραπέρα θα το καταδίκαζε να υποστεί την αντίδραση μιας φοβισμένης αστικής τάξης, την κατασταλτική της δύναμη και την ενίσχυση του φασιστικού κινδύνου. Απ' τις 18 Οκτώβρη, η Εθνική Συσπείρωση προσπαθεί να παρουσιαστεί ως «ανάχωμα απέναντι στο χάος» και εγγυητής της «δημοκρατικής τάξης» και μπορεί το επόμενο διάστημα να επιχειρήσει να οργανώσει τους μικρούς εμπόρους και τους αστυνομικούς”. Χαρακτηριστικά, την Δευτέρα περίπου 100 φασίστες βάδιζαν με τις πλάτες των μπάτσων στους δρόμους της Λιόν αγνοώντας την απαγόρευση κυκλοφορίας.

Απέναντι σε αυτόν τον κίνδυνο οι Πορείες Αλληλεγγύης έχουν πάρει από τον Ιούνιο την πρωτοβουλία να καλέσουν για έναν μαζικό αποκλεισμό του συνεδρίου της Εθνικής Συσπείρωσης στις 24 Οκτώβρη στην πόλη της Ορλεάνης. Στην κινητοποίηση καλούν πλέον συνδικάτα, αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές οργανώσεις, και οργανώσεις όλης της Αριστεράς από τους αναρχικούς ώς την Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν.

“Οι Πορείες Αλληλεγγύης έχουν ήδη ναυλώσει 15 λεωφορεία από όλη τη χώρα. Τα συνδικάτα βάζουν τα δικά τους, αντίστοιχα κινούνται και οι άλλες οργανώσεις. Όλα αυτά όμως, μπροστά στην αντιφασιστική δυναμική που έδειξε το κίνημα δεν είναι τίποτα. Γι'αυτό ως Πορείες Αλληλεγγύης προσπαθήσαμε μοιράζοντας χιλιάδες προκηρύξεις να καλέσουμε τα λυκειόπαιδα στην Ορλεάνη” μας είπε ο Ντενί. “Είναι επείγον, η 17 Οκτώβρη να συνεχιστεί στις 24/10 στην Ορλεάνη, για να φωνάξουμε με κάθε τρόπο ότι ο δρόμος προς την εξουσία για τους φασίστες θα είναι κλειστός, γειτονιά τη γειτονιά, λύκειο το λύκειο και σχολή τη σχολή, χώρο εργασίας τον χώρο εργασίας, τις εβδομάδες και τους μήνες που έρχονται. Δεν θα αφήσουμε αυτή την εναλλακτική στην αστική τάξη!”.