Στην κοινή διακήρυξη της άτυπης τριμερούς συνάντησης Μητσοτάκη-Σίσι-Χριστοδουλίδη στην Αίγυπτο την περασμένη εβδομάδα (προηγήθηκε συνάντηση Μητσοτάκη Σίσι) οι τρεις αρχηγοί κρατών: «Επαναβεβαίωσαν» τη «συλλογική τους βούληση» για «την προάσπιση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην περιοχή, καθώς και για την επίλυση των διαφορών και των κρίσεων με πολιτικά και διπλωματικά μέσα, και απορρίπτοντας «οποιεσδήποτε ενέργειες που θα ενίσχυαν την ένταση και που θα υπονόμευαν την περιφερειακή σταθερότητα ή που θα απειλούσαν την ειρήνη και την ασφάλεια της περιοχής».
Οι «χαμηλοί τόνοι» αφορούν βέβαια τον Τραμπ μετά το στραπάτσο του πολέμου με το Ιράν. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε ο πρόεδρος των ΗΠΑ πηγαίνοντας προς τις ενδιάμεσες κάλπες του Νοεμβρίου, θα ήταν επιπλέον εντάσεις και «θερμά επεισόδια» ανάμεσα στις συμμάχους χώρες των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αλλά, η κρίση της αμερικανικής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή βαθαίνει τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις περιφερειακές δυνάμεις που τρέχουν να καλύψουν το κενό με δικές τους πρωτοβουλίες, ποντάροντας στα ανταλλάγματα που μπορούν να κερδίσουν από τις ΗΠΑ εις βάρος των συμμάχων-ανταγωνιστών τους στην περιοχή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο -όπως και η «Συμφωνία της Μέκκας» ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν- πρέπει να ιδωθεί και η επαναβεβαίωση της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου την περασμένη εβδομάδα στο Ελ Αλαμέιν.
Υπουργοί της κυβέρνησης, φιλοκυβερνητικά μέσα και κάθε λογής ακροδεξιοί μπορεί να παίζουν τα χαρτιά της πολεμοκαπηλείας και της ισλαμοφοβίας με την προπαγάνδα περί «ισλαμικού ΝΑΤΟ» και της «ανάγκης» ενός «αντι-ισλαμικού τόξου» της Ελλάδας με το Ισραήλ και την Ινδία, αλλά όπως δήλωσε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, που σε λίγες μέρες αναμένεται να επισκεφθεί τη Σαουδική Αραβία: «Η εξωτερική πολιτική είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ αυτό. Δεν σημαίνει ότι, επειδή η συμφωνία της Μέκκας μπορεί να έφερε πιο κοντά, ενδεχομένως, τη Σαουδική Αραβία με την Τουρκία, ότι αυτόματα εμείς παίρνουμε αποστάσεις... Η πρόσφατη τριμερής συνάντηση στο Κάιρο επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα ασκεί ενεργητική εξωτερική πολιτική».
Όπως και με τη Σαουδική Αραβία έτσι και με την Αίγυπτο, με την τριμερή συνάντηση, ο Μητσοτάκης έτρεξε να δηλώσει το «παρών» στους ανταγωνισμούς για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, «διεκδικώντας» να κρατήσει τον Σίσι μακριά από την «αγκαλιά» του Ερντογάν.
Στην κοινή τους δήλωση οι αρχηγοί κρατών Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου επαναβεβαίωσαν την «προσήλωσή» τους «στην περαιτέρω ανάπτυξή του Μηχανισμού Τριμερούς Συνεργασίας» που θεσμοθετήθηκε στο Κάιρο τον Νοέμβριο του 2014 -και την οποία ακολούθησε η ανακήρυξη κοινών ΑΟΖ και επιχειρηματικών σχεδίων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ανακήρυξη κοινών ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης με το τουρκολιβυκό σύμφωνο σποτέλεσε στη συνέχεια βασικό παράγοντα παγώματος των σχέσεων Αιγύπτου-Τουρκίας, που ήταν ήδη ψυχρές καθώς ο Σίσι είναι ο δικτάτορας που ανάτρεψε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο.
Αυτό άλλαξε την τελευταία τριετία με την επαναπροσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας και τον Σίσι να παίζει σε διπλό ταμπλό:
Στην αρχή του 2026, η επαναπροσέγγιση Αιγύπτου-Τουρκίας συνοδεύτηκε από την υπογραφή 18 συμφωνιών που καλύπτουν τους τομείς της άμυνας, του τουρισμού, της υγείας και της γεωργίας με το διμερές εμπόριο ανάμεσα στις δύο χώρες να έχει φτάσει τα 9 δισ. με στόχο τα 15 δις. δολάρια τα επόμενα χρόνια.
Τώρα, η επαναβεβαίωση της συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, συνοδεύτηκε στην κοινή τους διακήρυξη από «την προσδοκία τους να συνεχίσουν την ανάπτυξη έργων ηλεκτρικής διασύνδεσης, συμπεριλαμβανομένου του έργου διασύνδεσης GREGY» και να ενισχύσουν «τη συνεργασία τους στον τομέα του φυσικού αερίου σχετικά με τη σύνδεση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Κύπρου με τις υποδομές και τις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου της Αιγύπτου», δυσαρεστώντας την Τουρκία.
Στη Λιβύη, όπου Αίγυπτος και Τουρκία είχαν βρεθεί την προηγούμενη δεκαετία αντιμέτωπες να υποστηρίζουν έμπρακτα στον εμφύλιο πόλεμο τις αντιμαχόμενες αυτόκλητες «κυβερνήσεις» (με τον Μητσοτάκη να υποστηρίζει ενεργά μαζί με τον Σίσι αυτήν του Χαφτάρ) υπάρχει στροφή: Ελλάδα, Κύπρος και Αίγυπτος, τώρα «υπογραμμίζουν τη στήριξή τους στην κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική ενότητα της Λιβύης» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην κοινή διακήρυξη!
Με την κυβέρνηση της Τρίπολης που υποστηριζόταν από την Τουρκία, να έχει το πάνω χέρι και τον «δικό» τους Χαφτάρ να έχει ρίξει επίσης τις γέφυρες με την Τουρκία, ο Μητσοτάκης και ο Σίσι, τρέχουν να μπουν στα νέα «ειρηνευτικά» σχέδια που διαμορφώνονται υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, με στόχο την εξασφάλιση των συμφερόντων τους στην Ανατολική Μεσόγειο.
Πρόκληση
Είναι πρόκληση, οι ελληνικές κυβερνήσεις που την τελευταία δεκαετία εκπαίδευαν τις δυνάμεις του Χαφτάρ και έστελναν έλληνες στρατιώτες να πεθάνουν στη Λιβύη να μιλάνε μαζί με την αιμοσταγή δικτατορία του Σίσι, για «εθνική ενότητα» στη Λιβύη, της οποίας ο λαός πληρώνει το μάρμαρο όλων αυτών των σχεδιασμών που γίνονται στην πλάτη του.
Ή να «υπογραμμίζουν» στην κοινή τους διακήρυξη «τη σημασία του σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας των Κρατών» στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να καταγγέλλουν το κράτος του Ισραήλ, που έχει εισβάλει σε Συρία και Λίβανο και συνεχίζει την εθνοκάθαρση/γενοκτονία στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Τα περί «αταλάντευτης στήριξης στα νόμιμα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού, στη λύση Δύο Κρατών, στην ίδρυση κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους» αλλά και οι «ανησυχίες» για την «ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα» και η «απόρριψη οποιασδήποτε προσπάθειας διαχωρισμού Δυτικής Όχθης και Γάζας», που αναφέρονται στην διακήρυξη, ήρθαν σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης εσωτερικής δυσαρέσκειας πάνω στις κυβερνήσεις. Αλλά είναι κούφια λόγια χωρίς πρακτικό αντίκρισμα. Και σε κάθε περίπτωση στόχο έχουν να στηρίξουν το «ολοκληρωμένο Σχέδιο του Προέδρου Donald Trump για την Γάζα», όπως αναφέρουν.
Εξίσου υποκριτική είναι και η «σταθερή στήριξη στην εδαφική ακεραιότητα» και «η παύση όλων των επιθέσεων κατά του Λιβάνου» μιας και συνοδεύονται από την έκκληση στήριξης των «Ενόπλων Δυνάμεων του Λιβάνου, έτσι ώστε να είναι σε θέση να αναλάβουν τις ευθύνες τους επεκτείνοντας την πλήρη εξουσία και κυριαρχία του Κράτους σε ολόκληρη του την επικράτεια». Δηλαδή ανοίγοντας το δρόμο για ένα νέο εμφύλιο στη χώρα εναντίον της Χεζμπολάχ.
Φυσικά από τη διακήρυξη δεν θα μπορούσε να λείπει η συνέχιση της συνεργασίας για «να περιοριστούν οι παράνομες μεταναστευτικές ροές από τη Ανατολική Λιβύη προς την πατρίδα μου» όπως είπε ο Μητσοτάκης που συνεχάρη τον Σίσι «για την αποφασιστικότητα που δείχνει η Αίγυπτος για τη διαχείριση και αντιμετώπιση του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης». Οι δεκάδες, μπορεί και εκατοντάδες, νεκροί Αιγύπτιοι του ναυαγίου της Πύλου, οι «εννιά της Πύλου» που άδικα, όπως αποδείχθηκε, κατηγορήθηκαν από τον ίδιο τον Μητσοτάκη ως «διακινητές», ο παράνομος, απάνθρωπος εγκλεισμός Αιγυπτίων στη Σιντική, δεν κάνουν το αυτί του Σίσι να ιδρώσει. Όπως άλλωστε και οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί και φυλακισμένοι της στυγερής δικτατορίας του.
Η εργατική τάξη και η νεολαία δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από τις συμμαχίες του Μητσοτάκη είτε με το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ, είτε με τα βάρβαρα καθεστώτα του Σίσι στην Αίγυπτο και των σαουδαράβων πριγκήπων στην αραβική χερσόνησο. Δεν έχουν να κερδίσουν τίποτε από τον εξοπλιστικό πυρετό και τον ανταγωνισμό με την Τουρκία για τις ΑΟΖ και τα «εθνικά δίκαια» και «κυριαρχικά δικαιώματα» του ελληνικού καπιταλισμού που θέλουν να απλωθούν από την Ανατολική Μεσόγειο ως την Ερυθρά.