Ανήμερα της επετείου της επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου, που σε όλα τα συστημικά ΜΜΕ η ισλαμοφοβία είχε την τιμητική της, το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, στα πλαίσια του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου, διοργάνωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της τρίτης έκδοσης του βιβλίου “Η πάλη ενάντια στην Ισλαμοφοβία - Ο Προφήτης και το Προλεταριάτο”.
Στην εκδήλωση που συντόνισε η Κατερίνα Θωίδου, πρώτη πήρε τον λόγο η Αρίμπα Νουρ, από την Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας, φοιτήτρια Φιλοσοφικής λέγοντας πως το βιβλίο την βόηθησε να απαντήσει στο ερώτημα με το οποίο είχε έρθει αντιμέτωπη ως μαθήτρια στην Ελλάδα “γιατί το αφήγημα πως στο Ισλάμ οι γυναίκες καταπιέζονται και θεωρούνται κατώτερες αναπαράγεται συνεχώς με τόση επιμονή και ποιους πραγματικά εξυπηρετεί αυτό;”.
“Η ισλαμοφοβία είναι μια από τις κυριότερες μορφές του ρατσισμού στην εποχή μας και εξυπηρετεί τέσσερις συγκεκριμένους σκοπούς”, ανέφερε. “Πρώτον, λειτουργεί ως το πιο ισχυρό ιδεολογικό προκάλλυμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Υπό το πρόσχημα της απελευθέρωσης των γυναικών, εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, ενώ εξυπηρετούσαν ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πετρελαϊκά συμφέροντα και βομβάρδισαν ένα σχολείο στο Ιράν, σκοτώνοντας 150 μαθήτριες. Υπό το πρόσχημα της αυτοάμυνας, διαπράττουν τη μεγαλύτερη γενοκτονία της εποχής μας στην Παλαιστίνη (...) Η Ισλαμοφοβία γίνεται εργαλείο κανονικοποίησης εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας”.
“Δεύτερον”, συνέχισε, “η Ισλαμοφοβία αποτελεί το εργαλείο της ακροδεξιάς αλλά και ευρύτερα της πολιτικής εξουσίας για την κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων. Σε περιόδους κρίσης, η κοινωνική δυσαρέσκεια εντείνεται εξαιτίας της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης, της διαφθοράς, της ανεργίας. Η πολιτική εξουσία επιχειρεί να μετατοπίσει την ευθύνη προς τον πιο αδύναμο και λιγότερο προστατευμένο κοινωνικό κρίκο”.
“Τρίτον”, τόνισε, “η Ισλαμοφοβία στοχεύει στη διάσπαση της εργατικής τάξης. (...) Ο μουσουλμάνος εργάτης, ο μετανάστης εργάτης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εργατικής τάξης. (...) Όταν μας πείθουν ότι ο ένας αποτελεί απειλή για τον άλλον, προσπαθούν να εμποδίσουν τη συλλογική δύναμη που μπορεί να κερδίσει καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας. Όταν η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ρατσιστική ρητορική, ανοίγει τον δρόμο για τη ρατσιστική και φασιστική βία”.
“Και αυτός είναι ο τέταρτος στόχος της ισλαμοφοβίας, η κανονικοποίηση της φασιστικής βίας”, συμπλήρωσε, θυμίζοντας τις πρόσφατες φασιστικές επιθέσεις σε Πατήσια, Βουλιαγμένη και Πειραιά. Έκλεισε, τονίζοντας πως το βιβλίο “μας θυμίζει ότι η μάχη ενάντια στην ισλαμοφοβία, δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τους μουσουλμάνους. Είναι μια μάχη για τη δικαιοσύνη, για την αλληλεγγύη και για την ειρήνη. Και απέναντι στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον ιμπεριαλισμό, η απάντησή μας είναι η κοινή δράση ντόπιων, μεταναστών, μουσουλμάνων, χριστιανών”.
Στη συνέχεια ο Γιώργος Τσιάρας, δημοσιογράφος της Εφημερίδας των Συντακτών, ξεκινώντας από τα πρόσφατα αποτελέσματα των κρατιδιακών εκλογών στη Γερμανία, και την επιτυχία του ακροδεξιού κόμματος ΑfD, τόνισε πως έχει σημασία η Αριστερά να σκύψει πάνω στις ευθύνες που έχει η ίδια διεθνώς και ιστορικά.
Αναφερόμενος στο κεφάλαιο του βιβλίου “Ο Προφήτης και το Προλεταριάτο” εξήγησε πως “ο ρατσισμός, από εκεί που στόχευε τελείως άλλες ομάδες, μειονότητες κτλ., στράφηκε ιδίως από τη δεκαετία του ‘80 και μετά, ενάντια στο Ισλάμ”. “Για μένα”, είπε, “είναι μια εντελώς κατευθυνόμενη κατάσταση. Δεν μπορεί να εξηγηθεί με πολιτισμικούς όρους όπως προσπαθούν διάφοροι και πιστεύω ότι σε μεγάλο βαθμό καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται από τα ΜΜΕ” αναφέροντας τα παραδείγματα της γερμανικής Μπιλντ και της Αυστριακής Κρόνε που “δαιμονοποιούν το Ισλάμ”.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ΗΠΑ, όπως εξήγησε “δαιμονοποιούν μέχρι και σήμερα τα μουσουλμανικά κράτη, με τελευταίο παράδειγμα το Ιράν, ένα λαό 90 εκατομμύριων ανθρώπων, με καταπληκτικό πολιτισμό. Θα έπρεπε εμείς να θυμόμαστε αυτή τη σπουδαία, παράλληλη με τον δικό μας, πολιτισμική ανάπτυξη του Ιράν”. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί το Ιράν ως ένα “βάρβαρο κράτος”, “σπόνσορας της τρομοκρατίας” κτλ. δεν μπορεί σύμφωνα με τον Τσιάρα “να κρύψει το βαθιά αντιαποικιοκρατικό χαρακτήρα της σύγκρουσης, κάτι το οποίο ισχύει και για ακόμα πιο σκληρές περιπτώσεις, όπως είναι το Αφγανιστάν και η Υεμένη”.
«Σκοτεινή Ήπειρος»
Μίλησε για την Ευρώπη ως “μία σκοτεινή Ήπειρο, με δημογραφικό πρόβλημα, που καλλιεργεί συνεχώς πολέμους στο εξωτερικό, κλέβει πόρους, προκαλεί οικολογικές καταστροφές παντού, και ωθεί τους απελπισμένους να σκυλοπνίγονται, να περνάνε με κάθε τρόπο τα τείχη ώστε να βρουν μια δουλειά να ζήσουν, και εδώ τους κυνηγά και τους λέει να γυρίσουν πίσω”. Απέναντι σε αυτή την εικόνα, πρόσθεσε, “είναι ένα καλό πρότυπο να δούμε και τι γίνεται στην Αμερική, όπου βλέπουμε πρόσωπα όπως ο Μαμντάνι, ή ο Ελ Σαγέντ στο Ντιτρόιτ, να βγαίνουν μπροστά, να κερδίζουν και την ψήφο λευκών χριστιανών, όχι μόνο των δικών τους ανθρώπων, και κυρίως να εκφράζουν με επιτυχία όχι μόνο την αγανάκτηση της εργατικής τάξης που νιώθει προδομένη και παρατημένη από τους πολιτικούς, αλλά και την ελπίδα για κάτι καλύτερο”. “Είναι για μένα πολύ αισιόδοξο και πολύ ελπιδοφόρο” είπε τελειώνοντας “και θα ήθελα να δω τέτοιου είδους προσεγγίσεις στην πολιτική και στα μέρη μας”.
Ο Πάνος Γκαργκάνας, εκ των συγγραφέων του βιβλίου, ξεκίνησε αναφερόμενος στη Συμφωνία της Μέκκας ανάμεσα σε Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν που “προσπαθούν να καλύψουν τα κενά της αμερικάνικης επέμβασης κατά του Ιράν”, όπως είπε, και η οποία “εν ριπή οφθαλμού βαφτίστηκε Ισλαμικό ΝΑΤΟ”.
“Δεν είναι Ισλαμικό ΝΑΤΟ με κανέναν τρόπο”, συνέχισε, “είναι όλοι σύμμαχοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. (...) Αλλά η προπαγάνδα έτρεξε να πει ότι είναι Ισλαμική Συμμαχία και επομένως είναι εχθρική και άρα δικαιολογείται η συνεργασία της κυβένησης με το Ισραήλ”. Πρόκειται, όπως εξήγησε για μια τεράστια επίθεση ενάντια στους “εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν διαδηλώσει υπέρ της Παλαιστίνης” καθώς “μας λένε είναι ότι δεν μπορείτε να τα κάνετε αυτά διότι ενισχύεται το Ισλαμικό ΝΑΤΟ που είναι κίνδυνος για το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο.
Συνέχισε λέγοντας πως το βιβλίο μας δίνει τα επιχειρήματα για να απαντήσουμε στα “ψέματα αυτής της εκστρατείας που ζωγραφίζει το Ισλάμ με μελανά χρώματα”. “Η προσπάθεια να εμφανίσουν το Ισλάμ σκοταδιστικό αντιφάσκει με την ίδια την ιστορία”, εξήγησε. “Σε περιόδους που η χριστιανική εκκλησία ήταν σκοταδιστική, όταν σκότωναν τον Γαλιλαίο και έριχναν κόσμο στην πυρά, στις μουσουλμανικές χώρες υπήρχε μια ολόκληρη επιστημονική αναγέννηση (...), το Ισλάμ λειτουργούσε σαν γέφυρα ανάμεσα στις κατακτήσεις της επιστήμης των ελληνιστικών χρόνων και την αναγέννηση που ήρθε αργότερα στην Ευρώπη”.
Θύμισε πως “...τεχνητή νοημοσύνη χωρίς τα μαθηματικά και την άλγεβρα δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Και την άλγεβρα την χρωστάμε εκεί που σηματοδοτεί το πρόθεμα αλ, στις μουσουλμανικές χώρες. Είναι πολύ σημαντικό κρατούμενο να σπάσουμε τα στερεότυπα ότι το Ισλάμ είναι σκοταδιστικό και η χριστιανική Δύση είναι προοδευτική”.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σημασία “να μην αντιμετωπίζουμε τους λαούς αυτών των χωρών σαν να είναι ενιαίοι” καθώς οι εργάτες “σε όλες αυτές τις χώρες, δίνουν καθημερινά αγώνες και έχουν μια τεράστια ιστορία πίσω τους. “Το ότι όσοι είναι μουσουλμάνοι είναι καθυστερημένοι,”, υποστήριξε “διαψεύδεται από τους αγώνες που έχουν δώσει αυτοί οι λαοί”. Αναφερόμενος “μόνο στον προηγούμενο αιώνα”, θύμισε τις “εξεγέρσεις στη Συρία και την Παλαιστίνη το 1936, στο Ιράκ και στην Αίγυπτο αργότερα. Ένας ατέλειωτος κατάλογος που φτάνει μέχρι το 2011 που όλοι μιλούσαν για την Αραβική Άνοιξη και την παρομοίαζαν με την περίοδο που πέρασε η Ευρώπη το 1848”.
Τέλος, θύμισε πως η λαθεμένη στάση των ρεφορμιστικών κομμάτων ιστορικά έπαιξε καθοριστικό ρόλο “για να υπάρξουν οργανώσεις που αναφέρονται στο Ισλάμ” καθώς ο κόσμος αυτών των χωρών “δεν μπορούσε να ελπίζει στην Αριστερά”. “Όμως”, τόνισε “αν γυρίσουμε στη Ρωσική Επανάσταση, στην επαναστατική παράδοση της Αριστεράς, βρίσκουμε το αντίθετο. Βρίσκουμε τους Μπολσεβίκους μετά τη νίκη της επανάστασης να οργανώνουν στο Μπακού τη συνάντηση των λαών της Ανατολής, με μουσουλμανικούς πληθυσμούς μέσα στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό είναι το αντίδοτο, το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους οι οποίοι ακουμπούσαν πάνω στη θρησκεία για να αντιμετωπίσουν τα δεινά της ζωής, όπως συμβαίνει με όλες τις θρησκείες. Δεν ξεχνάμε ότι ο Μαρξ είπε ότι η θρησκεία είναι 'το όπιο' αλλά ταυτόχρονα είναι και 'η ανάσα' για τον καταπιεσμένο. Αυτό τον ρόλο παίζει πάντοτε. Οι Μπολσεβίκοι το αντιμετώπισαν έτσι και βοήθησαν ολόκληρα κομμάτια κόσμου να στραφούνε προς την Αριστερά και την επανάσταση”.
“Με αυτή την παράδοση ουσιαστικά μπορούμε να παλέψουμε”, είπε κλείνοντας “και γι' αυτό πιστεύω ότι το βιβλίο που την τονίζει είναι ένα όπλο το οποίο πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε πάρα πολύ στις μάχες που έχουμε μπροστά μας”.
Στη συνέχεια της εκδήλωσης, όσοι και όσες πήραν τον λόγο από το κοινό, τόνισαν το πόσο λανθασμένα δαιμονοποιείται το Ισλάμ αλλά και πόσο χυδαία εργαλειοποιείται από την ελληνική κυβέρνηση για να δικαιολογούνται οι μαζικές δολοφονίες προσφύγων στη Μεσόγειο καθώς και τον ιδιαίτερο ρόλο που παίζει η ισλαμοφοβία στην άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Παράλληλα τόνισαν την ανάγκη η Αριστερά να συνδέσει άμεσα τους εργατικούς αγώνες σήμερα με τα αιτήματα του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος.