Τα στοιχεία της δικογραφίας για τους κατηγορούμενους δυο γιατρούς Ι. Γάκα και τον σύζυγό της Η. Θεοδωρόπουλο που έχουν διαρρεύσει στα ΜΜΕ αλλά και οι δηλώσεις του συνηγόρου της οικογένειας του Γ. Μαζωνάκη, αναδεικνύουν ξεκάθαρα την ευθύνη τους για τον θάνατό του καθώς και την απόπειρά τους να την καλύψουν.
Ο Μαζωνάκης πέθανε από ανακοπή καρδιάς την ώρα που βρισκόταν συνδεδεμένος με το μηχάνημα πλασμαφαίρεσης που λειτουργούσαν παράνομα στο ιδιωτικό τους ιατρείο στο Κολωνάκι. Όπως ανέφερε ανάμεσα σε άλλα σε ανακοίνωσή της η Α Νεφρολογική Κλινική του ΑΠΘ, με την πλασμαφαίρεση, «το πλάσμα απομακρύνεται και αντικαθίσταται με υγρό αναπλήρωσης, συνήθως φρέσκο κατεψυγμένο πλάσμα (fresh frozen plasma, FFP) ή διάλυμα αλβουμίνης… Η πλασμαφαίρεση είναι εξειδικευμένη θεραπευτική παρέμβαση για σοβαρά νοσήματα ΔΕΝ γίνεται σε εξωτερικά ιατρεία, κέντρα υγείας ή μικρά νοσοκομεία. Στην Ελλάδα, γίνεται αποκλειστικά σε οργανωμένα τριτοβάθμια νοσοκομεία…».
Οι δύο γιατροί καθυστέρησαν δραματικά να ειδοποιήσουν το ΕΚΑΒ, αγνόησαν ή δεν είδαν προειδοποιήσεις του μηχανηματος για πιθανή θρόμβωση, επιδίωξαν ανεπιτυχώς να κάνουν ανάνηψη χωρίς να έχουν στο ιατρείο τα απαραίτητα μέσα (ένας απινιδωτής μάλλον δεν λειτουργούσε) αλλά και με λάθος τρόπο, αναζητώντας στο ΑΙ(!) σχετικές πληροφορίες. Είπαν ψέματα για την ώρα άφιξης του Μαζωνάκη στο ιατρείο, ισχυρίστηκαν ότι η πλασμαφαίρεση δεν είχε ξεκινήσει, έσβησαν φωτογραφίες του τραγουδιστή που είχαν βγάλει την ώρα της διαδικασίας από τα κινητά τους, έσβησαν από τον υπολογιστή το ραντεβού και «καθάρισαν» τον χώρο.
Το πολυτελές ιατρείο στην οδό Καρνεάδου στο Κολωνάκι είχε όνομα που “φωνάζει”: The Stem Cell Clinic ενώ λειτουργούσε με άδεια απλού παθολογικού ιατρείου. Σύμφωνα με τις διαρροές, ο Θεοδωρόπουλος είχε πρόσφατα ιδρύσει εταιρία εισαγωγής μηχανημάτων πλασμαφαίρεσης, που έδρευε στο Κολωνάκι. Οι κατηγορούμενοι γιατροί υποστηρίζουν ότι είχαν γνωστοποιήσει τα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης στον Ιατρικό Σύλλογο και πως για το μεν πρώτο είχε γίνει αυτοψία το 2025 και για το δεύτερο η αυτοψία είχε κανονιστεί για τον Σεπτέμβριο του 2026. Σύμφωνα με τον ΙΣΑ σε προηγούμενους ελέγχους που είχαν γίνει στο ιατρείο δεν είχαν βρεθεί μηχανήματα πλασμαφαίρεσης.
Αλλά η Γάκα, ήδη από το 2023, σε συνέδριο με τίτλο Wellness Tourism in Greece που είχε διοργανωθεί από το «Ινστιτούτο Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής (ΙΚΠΙ), υπό την αιγίδα των Υπουργείων Υγείας και Τουρισμού σε συνεργασία με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος, παρουσίασε δημοσίως το μηχάνημα πλασμαφαίρεσης που, όπως δήλωσε, διέθετε ήδη στο ιατρείο της. Στο ίδιο συνέδριο παρεβρίσκονταν ή πήραν και τον λόγο ο τότε υπουργός Υγείας Πλεύρης, ο τότε υπουργός Τουρισμού Κικίλιας και ο τότε και νυν πρόεδρος του ΙΣΑ Πατούλης.
Ο τελευταίος δεν ήξερε τότε αυτό που ξέρει σήμερα, δηλαδή, ότι τέτοιου είδους σοβαρές ιατρικές πράξεις, που συνιστώνται σε συγκεκριμένα νοσήματα, δεν μπορεί να γίνονται εκτός νοσοκομείου;
Ο θάνατος του Μαζωνάκη δεν αφορά μόνο δυο απατεώνες γιατρούς του Κολωνακίου. Αφορά συνολικά την κυβέρνηση του Κολωνακίου, που συνειδητά και με συγκεκριμένες ενέργειες σχεδιάζει σπρώχνει στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της Υγείας -και συγκεκριμένα του αίματος/πλάσματος. Τα ουκ ολίγα «ιατρεία» και «κλινικές» κάθε είδους κομπογιαννίτη δεν ξεφυτρώνουν από μόνα τους.
Στο ίδιο συνέδριο το 2023, όπου ομιλήτρια ήταν η Γάκα, ο Κικίλιας «έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο νομοσχέδιο, που προετοιμάζεται από τα υπουργεία Υγείας–Τουρισμού και Ανάπτυξης, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής (σ.σ. περιφερειάρχης μέχρι το 2023 ήταν ο Πατούλης). Όπως είπε, θα προβλέπει τη δυνατότητα να λειτουργούν πιστοποιημένες -από το Υπουργείο Υγείας- κλινικές, που θα παρέχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες, όπως η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και η αιμοκάθαρση, αλλά και υπηρεσίες ευεξίας μέσα σε μεγάλα τουριστικά θέρετρα». Eνώ ο Πλεύρης μίλησε «για την αναγκαιότητα να διερευνήσουμε τις ανάγκες σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο και να δημιουργήσουμε τις ανάλογες υπηρεσίες». (ρεπορτάζ: mononews).
Πώς θα γίνονταν όλα αυτά τα «θαυμαστά»; «Για τον Τομέα του Ιατρικού Τουρισμού Υγείας υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια που ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο ευρώ, που μπορούν να διατεθούν από τον Αναπτυξιακό Νόμο, από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (Σχέδιο Ελλάδα 2.0) και από το ΕΣΠΑ 2021-27» ανέφερε στο συνέδριο, ο τότε γ.γ Δημοσίων Επενδύσεων και συνεργασιών του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων.
Προσχέδιο νόμου
Ένα χρόνο αργότερα, τον Μάιο του 2024, όταν υπουργός Υγείας είναι πλέον ο Γεωργιάδης, το in.gr (Άννα Παπαδομαρκάκη) έφερε στη δημοσιότητα προσχέδιο νόμου «που επιτρέπει ιδιωτικά κέντρα συλλογής πλάσματος αίματος και δημιουργία Ανεξάρτητης Αρχής Αίματος». Όπως ανέφερε:
«Εμπορική δραστηριότητα με το πλάσμα των δωρητών αίματος και πλάσματος σκοπεύει να επιτρέψει η κυβέρνηση, σύμφωνα με σχέδιο νόμου... Για το λόγο αυτό, προβλέπει οι δωρητές πλάσματος να παίρνουν κι αυτοί “το κατιτίς τους”… Μάλιστα, η αποζημίωση αυτή, θα είναι ακατάσχετη και αφορολόγητη... Αφορμή για την επιχειρηματικότητα με το πλάσμα του αίματος, και την επ’΄αμοιβή δωρεά πλάσματος, παίρνει η κυβέρνηση από τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό που εγκρίθηκε στα τέλη Απριλίου για τις “ουσίες ανθρώπινης προέλευσης”». Αλλά «…το προσχέδιο νόμου ασχολείται μόνο με την ρύθμιση της εμπορικής δραστηριότητας των επιχειρήσεων που θα παράγουν φάρμακα με πρώτη ύλη το πλάσμα που θα συλλέγεται από τους Έλληνες δωρητές. Μάλιστα, για τη διευκόλυνση της νέας δραστηριότητας, προβλέπει και τη δημιουργία Ανεξάρτητης Αρχής Αίματος, αφαιρώντας τις αρμοδιότητες από το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ)... Τώρα δίνεται η δυνατότητα σε ΟΤΑ και Εκκλησία, σε ΝΠΙΔ καθώς και σε ΜΚΟ μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, να ιδρύουν ιδιωτικά κέντρα συλλογής αίματος προς μετάγγιση ή και κλασματοποίηση, καθώς και κέντρα συλλογής πλάσματος προς κλασματοποίηση...».
«Το προσχέδιο του υπουργείου Υγείας για τη συλλογή και επεξεργασία πλάσματος από τον ιδιωτικό τομέα, έρχεται ως συνέχεια των δηλώσεων του κ. Γεωργιάδη στο πρόσφατο Διεθνές Συνέδριο της PTTA (Plasma Protein Therapeutics Association, δηλαδή της Ένωσης των Φαρμακοβιομηχανιών που παρασκευάζουν φάρμακα από το πλάσμα)» έγραφε στην Εποχή η Χάρις Ματσούκα στις 2/6/24. «Οι δηλώσεις του υπουργού ήταν οι παρακάτω: “Θέλω να σας στείλω ένα ξεκάθαρο μήνυμα: “η κυβέρνηση μας, μία κυβέρνηση φιλική στην επιχειρηματικότητα, μία μεταρρυθμιστική κυβέρνηση, είναι απόλυτα πρόθυμη να αλλάξει τη νομοθεσία προς μία κατεύθυνση που θα επιτρέψει στο πεδίο συλλογής πλάσματος να αναπτυχθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται… Θα χρησιμοποιήσουμε όλων των ειδών τα εργαλεία που άλλες χώρες έχουν χρησιμοποιήσει για να το επιτύχουν…”.
Η συλλογή, έλεγχος και επεξεργασία του αίματος και του πλάσματος στη χώρα μας, αλλά και στη μεγάλη πλειονότητα των χωρών της ΕΕ, βρίσκονται υπό τον έλεγχο του δημόσιου τομέα και συγκεκριμένα των Υπηρεσιών Αιμοδοσίας, των Κέντρων Αίματος και της Εθνικής Αρμόδιας Αρχής του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας (Ε.ΚΕ.Α.). Η νέα νομοθετική ρύθμιση μάς γυρίζει δεκαετίες πίσω στην αλήστου μνήμης εποχή της αμειβόμενης αιμοδοσίας και των ιδιωτικών “τραπεζών” αίματος, που έκλεισαν δια νόμου το 1979» σημείωνε τότε η συντάκτρια.
Η δημοσίευση των σχεδιασμών της κυβέρνησης προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των συλλόγων των πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία, εργαζομένων στην Υγεία και άλλων. Το νομοσχέδιο δεν κατέβηκε προς ψήφιση αλλά οι σχεδιασμοί παρέμειναν.
«Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η ελληνική συζήτηση για το πλάσμα πυροδοτήθηκε εκ νέου μετά το Διεθνές Συνέδριο Πλάσματος (IPPC 2025) στη Βαρσοβία - μια διοργάνωση της PPTA, δηλαδή του λόμπι των μεγαλύτερων πολυεθνικών που εμπορεύονται φάρμακα από πλάσμα... Εκεί ακούστηκε απολύτως καθαρά: “Χρειαζόμαστε περισσότερη πρώτη ύλη από την Ευρώπη”» έγραφε η Δήμητρα Βήνη, Διευθύντρια και επιστημονικά υπεύθυνη της Μονάδας Μεσογειακής Αναιμίας, Γ.Ν. Νίκαιας τον Νοέμβριο του 2025. (πηγή: 902). «Ακολούθησε ο Σύλλογος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ), που στις 7 Νοεμβρίου 2025, πρότεινε: περισσότερη συλλογή πλάσματος,“ενθαρρυντικά μέτρα” για δότες και άνοιγμα στην παρουσία ιδιωτικών κέντρων».
Το 2026 η κυβέρνηση, προχώρησε σε μια ακόμη σχετιζόμενη επίθεση, στο ΕΚΕΑ. Όπως έγραφε στην Εργατική Αλληλεγγύη, η Κατερίνα Θωίδου, εργαζόμενη τότε στο ΕΚΕΑ: «Το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, ο αρμόδιος δημόσιος φορέας που εποπτεύει όλη τη διαδικασία της αιμοδοσίας στην Ελλάδα, κινδυνεύει το επόμενο διάστημα να μην μπορεί να εκτελεί τα καθήκοντά του, καθώς το υπουργείο Υγείας φαίνεται να διακόπτει την ψηφιακή διασύνδεσή του με τα πληροφοριακά συστήματα των Αιμοδοσιών των Νοσοκομείων, για χάρη των συμφερόντων των ιδιωτικών εταιρειών πληροφορικής… Γνωρίζουμε εδώ και καιρό από δημοσιεύματα ότι στο υπουργείο Υγείας υπάρχει έτοιμο νομοσχέδιο που προβλέπει την εμπορευματοποίηση του αίματος/πλάσματος, την επ’ αμοιβή συλλογή αίματος και την χρήση του ως πρώτη ύλη από την φαρμακοβιομηχανία, προκειμένου να αυξήσει την κερδοφορία της. Και ο δημόσιος έλεγχος που ασκεί το ΕΚΕΑ στην αλυσίδα της αιμοδοσίας μπαίνει εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια...».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξηγήσει κανείς τον θάνατο του Γ. Μαζωνάκη ως το άμεσο αποτέλεσμα μιας πολιτικής ιδιωτικοποιήσεων και εμπορευματοποίησης που βάζει τα κέρδη πάνω από την την Υγεία για την οποία την ευθύνη φέρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα συμφέροντα που αυτή εξυπηρετεί. Τις ίδιες μέρες, άλλος ένας άνθρωπος, μια γυναίκα, έχασε τη ζωή της σε μια παραλία στην Αίγινα, επειδή λόγω των περικοπών και ελλείψεων προσωπικού το ασθενοφόρο από το υποστελεχωμένο Κέντρο Υγείας έφτασε 55 λεπτά αργότερα.
Καπιταλιστές και Υγεία–Κυριολεκτικά βρυκόλακες
«Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία, που σαν βρικόλακας, ζει μόνο ρουφώντας ζωντανή εργασία, και ζει τόσο περισσότερο, όσο περισσότερη ζωντανή εργασία ρουφάει…Το βαμπίρ δεν θα σταματήσει όσο υπάρχει ένας μυς, ένα νεύρο, μια σταγόνα αίμα που μπορεί να εκμεταλλευτεί»*.
Αυτά έγραφε ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο. Όπως αποδεικνύεται ενάμιση αιώνα μετά, η μεταφορά δεν αφορά μόνο την εργασία αλλά κυριολεκτικά το ίδιο το αίμα των εργαζομένων, που ο σύγχρονος καπιταλισμός μετατρέπει σε εμπόρευμα.
Δεν χρειάζεται να παραθέσουμε εδώ τους λόγους για τους οποίους το αίμα σώζει ζωές. Το ίδιο κάνει και το πλάσμα αίματος και άλλες σχετιζόμενα παράγωγα. Όπως σημειώνει η Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία:
«Η πλασμαφαίρεση γίνεται με ειδικά μηχανήματα σε νοσοκομειακό περιβάλλον, από εξειδικευμένο προσωπικό για να αντιμετωπιστούν αυτοάνοσα νοσήματα… Δυστυχώς, στην Ιατρική παραφιλολογία που έχει διογκωθεί στις μέρες μας, η πλασμαφαίρεση διαφημίζεται γενικά σαν μηχανισμός “αποτοξίνωσης”, “ευεξίας” και “μακροζωϊας”. Καμία από αυτές τις αξιώσεις δεν είναι τεκμηριωμένη με κλινικές μελέτες…».
Παγκόσμια βιομηχανία
Η «ιατρική παραφιλολογία» έχει από πίσω της μια ολόκληρη παγκόσμια βιομηχανία που αφορά το πλάσμα και κερδοσκοπεί από αυτό. Το 2023, μόνο οι ΗΠΑ εξήγαγαν συνολικά παράγωγα αίματος αξίας 37 δις δολαρίων, περίπου το 2% των συνολικών εξαγωγών εκείνης της χρονιάς. Στα σύνορα με το Μεξικό, φτωχοί μεξικανοί κάνουν μονοήμερες επισκέψεις στις ΗΠΑ προκειμένου να πάρουν τα 120 δολάρια που κοστολογείται η κάθε δόση πλάσματος.
Η παγκόσμια αξία μόνο της αγοράς πλάσματος το 2024 υπολογίστηκε περίπου στα 35,8 δις δολάρια και προβλέπεται να φτάσει τα 80 δις το 2034. Οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Ουγγαρία, η Αυστρία και η Τσεχία είναι οι χώρες που παρέχουν παγκόσμια το 80% του πλάσματος. Είναι επίσης εκείνες οι χώρες που έχουν νομιμοποιήσει την πληρωμή των δοτών πλάσματος το οποίο πληρώνουν και εκμεταλλεύονται εμπορικά εγχώριες αλλά και ξένες εταιρίες. Στις ΗΠΑ, οι δότες μπορούν να δίνουν πλάσμα δύο φορές την εβδομάδα με σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία τους.
Όπως γράφει η Δήμητρα Βήνη: «Οι πολυεθνικές χρειάζονται περισσότερο πλάσμα για να παράγουν περισσότερο προϊόν. Και για να εξασφαλίσουν σταθερή τροφοδοσία, προωθούν διεθνώς ένα μοντέλο όπου η συλλογή γίνεται από ιδιωτικά κέντρα με συστηματικούς, συχνά αμειβόμενους, δότες...
Στις ΗΠΑ: το 70% του παγκόσμιου πλάσματος προέρχεται από πληρωμένους δότες... Οι κοινωνιολόγοι το περιγράφουν ως bioeconomy of the poor - μια “βιο-οικονομία της φτώχειας”...
Η ιδέα των ιδιωτικών κέντρων δεν είναι απλώς ένα “νέο μοντέλο”. Είναι ένα νέο οικοσύστημα, με λογική αγοράς, όχι υγείας… Σε αυτό το σημείο έχει φτάσει ο καπιταλισμός, το αίμα να πουλιέται και να αγοράζεται για να βγει κέρδος!
Η πραγματική ερώτηση είναι: Θα παραμείνει η αιμοδοσία στην Ελλάδα δημόσια, ηθική και εθελοντική; Ή θα μετατραπεί το σώμα σε πρώτη ύλη μιας ιδιωτικής αγοράς;»

