Το βιβλίο «Ημερολόγιο Γάζας - Ιατρική εν μέσω γενοκτονίας» παρουσιάστηκε την Πέμπτη 4/6 από τις εκδόσεις Τόπος και το antapocrisis.gr στο Θέατρο Άλφα. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική καταγραφή των όσων έζησε στη Γάζα ο γιατρός Χρίστος Γεωργάλας, καθηγητής Χειρουργικής Κεφαλής και Τραχήλου, ο οποίος εργάστηκε εθελοντικά για έναν μήνα την άνοιξη του 2025, στο νοσοκομείο Νάσερ της Χαν Γιούνις. Για το βιβλίο μίλησαν ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης, ο παλαιστίνιος δημοσιογράφος Νασίμ Αλατράς κι ο ίδιος ο συγγραφέας ενώ αποσπάσματα διάβασαν ο Αιμίλιος Χειλάκης και η Μάρθα Φριτζήλα.
Παρακάτω είναι μερικά σημεία από τα όσα είπε ο Χρίστος Γεωργάλας στην εκδήλωση.
Η ιστορία δεν είναι το βιβλίο, αλλά η Παλαιστίνη, οι άνθρωποί της, ο αγώνας για την ελευθερία. Ο αγώνας μιας χούφτας ξυπόλυτων, ρακένδυτων, αλλά εξαιρετικά μορφωμένων ανθρώπων, απέναντι στην ισχυρότερη μηχανή θανάτου που έχει γνωρίσει ο κόσμος μας: Το Ισραήλ μαζί με την Αμερική και τις ευρωπαϊκές χώρες που συνεργάζονται και το στηρίζουν.
Φτάνοντας στη Γάζα η πρώτη αίσθηση είναι ότι οι άνθρωποι είναι στους δρόμους, ότι με κάποιον τρόπο οι άνθρωποι είναι ζωντανοί, είναι παντού. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη θάλασσα, συζητάνε, αγκαλιάζονται, περπατάνε.
Όλοι με ρωτάνε τι είδες στη Γάζα. Δεν έχω δει πολλά διαφορετικά πράγματα από αυτά που οποιοσδήποτε παρακολουθεί λίγο τις ειδήσεις μπορεί να δει. Με φωτογραφικούς όρους, όταν είσαι εκεί η διαφορά είναι στον φακό. Από τον τηλεφακό περνάς στον ευρυγώνιο. Δηλαδή, υπάρχουν οι νεκροί, υπάρχουν τα τραυματισμένα παιδιά, υπάρχει ο θάνατος, αλλά αν ανοίξεις την εικόνα λίγο πιο πέρα, θα δεις τους ανθρώπους που ακόμα χαμογελάνε, που διαβάζουν, που δουλεύουν. Τους ανθρώπους που είναι ζωντανοί. Και αυτοί είναι περισσότεροι. Βλέπεις ότι η ζωή πραγματικά παίρνει την εκδίκησή της. Αισθάνεσαι ότι η Γάζα είναι πιο ζωντανή από το Ισραήλ.
Οι άνθρωποι προσπαθούν να ψαρέψουν. Το Ισραήλ πριν τη γενοκτονία είχε απαγορεύσει στους Παλαιστίνιους να μπαίνουν στη θάλασσα και να ψαρεύουν πέρα από τα 500 μέτρα. Στη διάρκεια της γενοκτονίας, αυτό περιορίστηκε στα 50 ή 100 μέτρα, ενώ τους τελευταίους μήνες, τους απαγόρευσαν ακόμα και να μπαίνουν στο νερό. Το να μπεις και να κολυμπήσεις μπορεί να σημάνει τη δολοφονία σου. Εκείνες τις μέρες ακόμα, ο κόσμος μπορούσε να μπαίνει στη θάλασσα. Ήταν μια πολύ οικεία, πολύ δική μας εικόνα.
Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο μας, είχε ήδη χτυπηθεί ο χειρουργικός τομέας στο δεύτερο όροφο, δύο μήνες πριν πάμε. Μείναμε στον τέταρτο όροφο. Εκεί τον Ιούνιο βρίσκονταν οι δημοσιογράφοι που εκτελέστηκαν από τον ισραηλινό στρατό -οι περισσότεροι θα είχατε δει τις εικόνες.
Η πρώτη εικόνα στο νοσοκομείο ήταν τα ενδοσκόπια που τα χρησιμοποιούσαν με πολύ ευρηματικό τρόπο, ενώ δεν υπήρχε μικροσκόπιο, η χτυπημένη χειρουργική κάμερα, οι ισραηλινοί βανδαλισμοί στους τοίχους και οι πρώτοι ασθενείς. Ένα αγόρι 8-9 χρονών με τη σφαίρα να έχει προχωρήσει και να έχει διαπεράσει την εγκεφαλική ουσία κι ένα κορίτσι με κατεστραμμένο μάτι.
Από τον τέταρτο όροφο του νοσοκομείου έβλεπες απέναντι την κατεστραμμένη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού. Ακριβώς απ’ έξω ένα μεγάλο χωράφι με φρεσκοσκαμμένο χώμα είναι ομαδικός τάφος. Το Ισραήλ όταν είχε καταλάβει τον νοσοκομείο Νάσερ για τρεις μήνες την προηγούμενη χρονιά, από τον Φλεβάρη μέχρι τον Μάρτη του 2024, φεύγοντας είχε αφήσει ομαδικούς τάφους, με περισσότερους από 200 Παλαιστίνιους θαμμένους, ανάμεσα τους παιδιά και υγειονομικούς. Πολλοί από τους οποίους βρεθήκαν με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη. Αυτό έχει καταγραφεί και είναι από τα στοιχεία που έχουν περάσει στην καταγγελία στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο σχετικά με την γενοκτονία.
Χτύπημα
Το νοσοκομείο χτυπήθηκε ξανά στις 13 Μαΐου. Κοιμόμασταν και με ξύπνησαν ξαφνικά οι συνάδελφοί μου ότι έχουν χτυπήσει τον από κάτω όροφο στις 4 το πρωί. Κατεβαίνοντας είδαμε ότι έχουν μόλις χτυπήσει τη μονάδα εγκαυμάτων, όπου δολοφόνησαν δύο ασθενείς, τραυμάτισαν τις νοσηλεύτριες και τα αίματα ήταν ακόμα στο πάτωμα. Έναν όροφο από πάνω, εμείς δεν είχαμε καταλάβει τίποτα. Το λέω αυτό γιατί οι ισραηλινοί έχουν τη δυνατότητα αν θέλουν να στοχεύσουν έναν όροφο, ένα θάλαμο, ακόμα και ένα κρεβάτι, χωρίς κανείς να ακούσει τι συμβαίνει έναν όροφο από πάνω και παρόλα αυτά επιλέγουν να ισοπεδώνουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα.
Προφανώς βέβαια στην Μονάδα Εγκαυμάτων δεν υπήρχαν “τρομοκράτες”, όπως δεν υπήρξαν και ποτέ. Η μόνη φορά που έχω δει, στη διάρκεια του πολέμου, τη χρήση της λευκής μπλούζας από ενόπλους, είναι στο βίντεο που είχε ανεβάσει το IDF, όταν είχε κάνει την επιδρομή στη Ναμπλούς, όπου οι ισραηλινοί είχαν χρησιμοποιήσει ασθενοφόρα και είχαν ντυθεί σαν γιατροί για να εκτελέσουν και να συλλάβουν κάποιους νοσηλευόμενους. Γενικά, νομίζω, είναι ένας καλός κανόνας πως οτιδήποτε καταγγέλει το Ισραήλ ουσιαστικά είναι μια ομολογία ενοχής. Από τη χρήση των νοσοκομειακών σαν ασπίδα, μέχρι τη χρήση των παιδιών σαν ασπίδα, που επίσης είναι κάτι που έχει κάνει συστηματικά το Ισραήλ κι έχουν καταδικαστεί στρατιώτες για αυτό. Υπάρχουν φωτογραφίες με δεμένα παλαιστινιακά παιδιά πάνω στα τανκς, ενώ στην διάρκεια της γενοκτονίας της Γάζας, μια από τις συνηθισμένες τεχνικές είναι να κατεβάζουν παιδιά με κάμερα στο κεφάλι σε τούνελ που υποψιάζονται ότι μπορεί να κρύβονται μαχητές της Χαμάς, χωρίς να κινδυνεύσουν Ισραηλινοί στρατιώτες.
Το δεύτερο χτύπημα στο νοσοκομείο έγινε στις 18 ή 19 Μαΐου. Δεν υπήρξαν νεκροί, χτυπήθηκε το φαρμακείο του νοσοκομείου, αλλά αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι ότι λίγες ώρες μετά οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να το ξαναχτίζουν.
Γενικά οι οδηγίες ήταν να μείνουμε μέσα στο νοσοκομείο για την ασφάλειά μας παρότι οι παλαιστίνιοι συνάδελφοί μας μπαινόβγαιναν κανονικά. Όταν βγήκα λοιπόν μαζί τους για πρώτη φορά στη Χαν Γιούνις αντικρίσαμε σπίτια που γκρεμίστηκαν με τους ανθρώπους μέσα, οικογένειες ολόκληρες. Δρόμοι ολόκληροι που έχουν ισοπεδωθεί με έναν συστηματικό τρόπο. Η εύλογη ερώτηση σε αυτές τις εικόνες είναι, μα καλά οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν τρομάξει, δεν έχουν παραδώσει τα όπλα, δεν έχουν παραδώσει τα πάντα; Η αλήθεια είναι ότι όχι. Κι όχι γιατί είναι υπεράνθρωποι ή γιατί έχουν διαφορετικό DNA από τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά γιατί αυτό που βλέπουμε τώρα είναι κάτι που γίνεται με διαφορετικούς ρυθμούς εδώ και σχεδόν 100 χρόνια. Οι ταχύτητες έχουν αλλάξει. Το σιωνιστικό πρότζεκτ δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη γενοκτονία. Μπορεί να αλλάζουν οι ταχύτητες αλλά η ουσία παραμένει σταθερή. Αυτό λοιπόν οι Παλαιστίνιοι το ξέρουν, το ξέρουν οι γονείς τους, το ξέρουν οι παππούδες τους και ξέρουν ότι είναι μαραθώνιος.
Πιστεύω πραγματικά ότι για τη γενιά μας αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη ήταν ότι ήταν για τη γενιά του 1930 ο ισπανικός εμφύλιος. Τότε η ήττα των δημοκρατικών άνοιξε σε μεγάλο βαθμό το δρόμο για το φασισμό σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή η Γάζα και ο αγώνας των Παλαιστινιών είναι η καρδιά του κόσμου που θα έρθει. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας και με τον ίδιο τρόπο που οι εθελοντές διεθνιστές πήγαιναν να υπερασπιστούν τη δημοκρατία απέναντι στους φασίστες στην Ισπανία του ’36. Η ελπίδα όλου του κόσμου αναπνέει δίπλα στους αγωνιζόμενους Παλαιστίνιους. Το τι θα γίνει και πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα εκεί, θα κρίνει το τι θα συμβεί και σε εμάς.