Τρεις βδομάδες μέχρι τη γενική απεργία, 40 μέρες μέχρι τις εκλογές, και στο μέσο μιας απεργίας διαρκείας των εκπαιδευτικών στη Μαδρίτη, στο ισπανικό κράτος ξεδιπλώνονται όλα τα μέτωπα μαζί.
Το Λαϊκό Κόμμα (PP), αδελφό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, πέταξε και την τελευταία μάσκα και προχωράει σε ανοιχτή συμμαχία με τους φασίστες του Βοξ. Μοιράζουν μεταξύ τους τις λίστες για τη Γερουσία ώστε να μην κατέβουν ανταγωνιστικά στις περιφέρειες της χώρας. Δηλώνουν έτοιμοι να ανταμείψουν τους φασίστες με περισσότερους γερουσιαστές από αυτούς που θα τους αντιστοιχούσαν, ώστε μαζί να ελέγξουν τα τρία πέμπτα της Γερουσίας. Πρόκειται για υψηλό στόχο, που αν τον πιάσουν απειλούν να διορίσουν δικούς τους σε όλα τα Ανώτατα Δικαστήρια και σε άλλους “ανεξάρτητους” οργανισμους. Ταυτόχρονα, θέλουν να αλλάξουν το Σύνταγμα προς το χειρότερο και να περιορίσουν τις εξουσίες των Αυτόνομων Περιφερειών, ιδιαίτερα των πιο “ενοχλητικών”.
Είναι άλλη μία ένδειξη της πόλωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Από τη μια μεριά βρίσκεται ένα κίνημα που μετά από χρόνια της κεντροαριστεράς στην εξουσία, έδειξε ότι είναι ικανό να σπάσει τα όρια. Να ξανακερδίσει την αυτοπεποίθηση των δρόμων, να κοντράρει τη Δεξιά και το κράτος, χωρίς τους επικίνδυνους αυτοπεριορισμούς που επέβαλε η κυβερνητική λογική της Αριστεράς τα τελευταία χρόνια.
Το κίνημα κατάφερε να αλλάξει την ατζέντα που άπλωσαν οι φασίστες το καλοκαίρι μέσα από τη ρατσιστική τους καμπάνια για τη Θέουτα. Κατάφερε να φέρει τη στέγη σαν πρώτο ζήτημα στο προσκήνιο, να μετατρέψει το κέντρο της Μαδρίτης από λούνα-παρκ της ακροδεξιάς κυβερνήτριας Αγιούσο σε διαρκή κατάληψη, κέντρο αγώνα και σύνδεσης όλων των μαχών. Ανάγκασε την ηγεσία των δυο μεγάλων συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών να κηρύξουν γενική απεργία μετά από 14 ολόκληρα χρόνια, για τις 11 Νοέμβρη. Μπόλιασε τις κινητοποιήσεις για τη στέγη με τη μαχητικότητα και τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη. Μετέτρεψε τις απειλές και τις προβοκάτσιες των φασιστών σε ευκαιρία. Κάθε φασιστική πρόκληση στη Σολ μετατρέπεται σε πολλαπλάσια αντιφασιστική διαδήλωση. Οι κατασκηνωτές για τη στέγη υπερασπίζονται τον εαυτό τους με το σύνθημα “Οι αντιφασίστες είναι εδώ”.
Από την άλλη, ένα οργισμένο αντιδραστικό συνονθύλευμα που λέει ανοιχτά ότι στόχος του είναι να τα σταματήσει όλα αυτά. “Μετά τις 29 Νοέμβρη, θα μπει τάξη στη Μαδρίτη”, λέει η ακροδεξιά πρωθυπουργός της, Αγιούσο. Στρατιωτικοί και χωροφύλακες συμμετέχουν στις φιέστες των φασιστών και φωνάζουν “Φάτε τους Κόκκινους”.
Στη μέση, ο Σάντσεθ και οι υπουργοί του που θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την έκρηξη του κινήματος σαν ύστατη ευκαιρία να ξανακερδίσουν τις εκλογές, επιχειρώντας να πείσουν ξανά ότι η μόνη ελπίδα είναι οι κάλπες. Όμως, το κίνημα είναι πολύ πιο προχωρημένο από την εποχή των “Αγανακτισμένων” του 2011. Η Πλάθα ντελ Σολ δεν έβαλε σύνθημά της την ανανέωση της πολιτικής, αλλά τη γενική απεργία και τα κατάφερε. Στο κέντρο της αυτοοργάνωσης δεν είναι οι “ανοιχτές συνελεύσεις” των ενεργών πολιτών, αλλά οι εργατικοί χώροι που βρίσκονται σε αγώνες και απεργίες και γίνονται παράδειγμα για όλους.
Απεργία διαρκείας
Πρώτοι και πρώτες στη σειρά οι εκπαιδευτικοί στη Μαδρίτη που ξεκίνησαν απεργία διαρκείας την περασμένη βδομάδα και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Όλα τα συνδικάτα μαζί, ακόμη και κάποια από τα “επαγγελματικά” ενάντια στην, όχι μόνο προστάτιδα των πάσης προέλευσης φασιστών αλλά και ιέρεια των ιδιωτικοποιήσεων, Αγιούσο.
Οι απεργοί εκπαιδευτικοί απαιτούν μείωση των ορών στην αίθουσα σε 17 τη βδομάδα, μείωση μαθητών ανά τμήμα και περίπου 600 ευρώ αύξηση στους μισθούς. Τα συνδικάτα δίνουν 60-70% συμμετοχή στην απεργία τις πρώτες μέρες. Ο πρωθυπουργός της Αργεντινής, Μιλέι, είχε κανονίσει επίσκεψη στη Μαδρίτη αυτή τη βδομάδα να δει την ομόλογο και φίλη του, αλλά η Αγιούσο μάλλον θα αποφύγει να τον δει. Βρίσκεται κυνηγημένη από εκπαιδευτικούς, φοιτητές και μαθητές που τη δείχνουν σαν ισπανική εκδοχή του “ηλεκτρικού πριονιού”.
Η αστυνομία χτύπησε βάρβαρα δυο τουλάχιστον φορές τους απεργούς και τους συμπαραστάτες τους. Μία μέσα στο Πανεπιστήμιο με άγριο ξύλο ενάντια στους φοιτητές. Τα φιλικά προς την ακροδεξιά συνδικάτα της αστυνομίας λένε πως εξαπέλυσαν τέτοια βία στο Πανεπιστήμιο επειδή τους είχαν καλέσει “αγανακτισμένοι” φοιτητές που δεν μπορούσαν να πάνε στο μάθημά τους. Δυο μέρες αργότερα, το ξύλο έπεσε έξω από εκδήλωση όπου μιλούσε η Αγιούσο γιατί οι φωνές δεν την άφηναν ήρεμη. Το οξύμωρο της κατάστασης: η αστυνομία που δέρνει είναι η αστυνομία του Σάντσεθ, την οποία καταγγέλλουν οι αριστεροί υπουργοί της κυβέρνησης, και της δίνει συγχαρητήρια η Αγιούσο.
Η απάντηση των απεργών ήταν την επόμενη μέρα το πρωί να μπλοκάρουν στην Εθνική οδό-είσοδο στη Μαδρίτη, την ώρα της μέγιστης κίνησης. Η “τάξη” δεν επιστρέφει στη Μαδρίτη, αντίθετα η είδηση είναι πως η Αγιούσο ψάχνει εναλλακτικό γραφείο μακριά από την Πλάθα ντελ Σολ.
Το στοίχημα είναι πώς το κίνημα θα φτάσει ως τις 11 Νοέμβρη με αναμμένες όλες τις μηχανές. Οι εκπαιδευτικοί στη Μαδρίτη οργανώνουν συνελεύσεις στα σχολεία κάθε Τρίτη, μετά ανά γειτονιές και μια φορά τη βδομάδα ανοιχτή γενική συνέλευση στο Κέντρο της πόλης. Είναι απαραίτητα βήματα γιατί χρειάζονται οργάνωση του απεργιακού τους ταμείου και άπλωμα του αγώνα. Δεν θα δώσουν όμως όλη τη μάχη μόνοι τους για 40 μέρες. Πρέπει να γίνουν παράδειγμα για να βγουν κι άλλοι μαζικοί χώροι. Οι πλατείες σε όλη τη χώρα που παίρνουν το παράδειγμα της Σολ πρέπει με τη σειρά τους να δώσουν το μήνυμα της απεργίας στους εκπαιδευτικούς και άλλους κλάδους στην υπόλοιπη χώρα.
Ο Σάντσεθ και η κοινοβουλευτική Αριστερά (πλην Ποδέμος) σχημάτισαν συμμαχία για τη Γερουσία, ελπίζοντας να μπλοκάρουν το ακροδεξιό μπλοκ. Όμως χρησιμοποιούν την απειλή των φασιστών όχι για να ενισχύσουν το κίνημα, αλλά για να το τραβήξουν προς τις κάλπες. Το κίνημα όμως δεν πρέπει να κλείσει τον ορίζοντά του. Κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό ακόμη και όσον αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα.