Η Άποψή μας
Πανδημία, κρίση και επαναστατική προοπτική

Διαδηλωτές στη Μιννεάπολη πανηγυρίζουν καθώς το αστυνομικό τμήμα καίγεται.

H μεταφορά χιλιάδων Αφρικανών σκλάβων στην Αμερική έδωσε τη δυνατότητα στον καπιταλισμό να αναπτυχθεί διεθνώς. Αυτές είναι οι αιτίες του ρατσισμού, ο ρατσισμός δεν είναι ιδέες των φτωχών. Το συμφέρον της κυρίαρχης τάξης είναι οι διαιρέσεις μεταξύ των φτωχών για να μπορέσει να εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη.

 Η μάχη οργανώνεται, όχι μόνο στη Μινεάπολη, αλλά και σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας που είναι ξεσηκωμένες για χαρτιά στους μετανάστες και στους πρόσφυγες, αλλά και εδώ, με τις εξορμήσεις σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη την Ελλάδα, για να σταματήσουμε, όχι μόνο τις εξώσεις, αλλά όλη τη ρατσιστική εξόρμηση και να φέρουμε όλο τον κόσμο στις πόλεις. Για να έχουμε όλοι και όλες τις δουλειές μας που θα τις ξαναποκτήσουμε ρίχνοντας αυτήν την κυβέρνηση με όλη την εργατική τάξη να παλεύει ενωμένη. 

Ο Μητσοτάκης δικαίως τρέμει ότι μπορεί να έχει μπροστά του ένα νέο 2010-2012. Τότε η κυρίαρχη τάξη, η κυβέρνηση του ΓΑΠ και το κόμμα της ΝΔ με τους συμμάχους του βρέθηκαν αντιμέτωποι με τεράστιες γενικές απεργίες ενάντια στο πρώτο μνημόνιο, που συνέχισαν για να σταματήσουν και το δεύτερο μνημόνιο. 

Ανατροπές

Δεν ήταν μόνο μάχες ενάντια στην οικονομική κρίση, έγιναν ανατροπές κυβερνήσεων. Έπεσε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έγινε η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ -ΛΑΟΣ που έπεσε κι εκείνη με τα μεγάλα συλλαλητήρια το 2012. Έτσι αναγκάστηκαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να αλλάξουν συνέταιρο στην κυβέρνηση και να πάνε από τον Καρατζαφέρη στον Κουβέλη, σαν τζούρα αριστεράς, αλλά ούτε αυτό δεν τους έσωσε από την εργατική οργή. Έτσι άνοιξε ένας δρόμος για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, για τη στροφή στις αριστερές ιδέες, για το μεγαλύτερο δυνάμωμα της επαναστατικής αριστεράς σε πείσμα των συμβιβασμών του Τσίπρα και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις 7 Ιούλη ο Μητσοτάκης και η ΝΔ συμπληρώνουν ένα χρόνο από τη νίκη τους, αλλά ουσιαστικά η ήττα τους έρχεται. Ιδεολογικά δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν κανένα από τα επιχειρήματά τους. Είδαμε μέσα στο τελευταίο δίμηνο να βγαίνει ο ένας εργατικός χώρος μετά τον άλλο. Εκεί που προσπάθησαν να πουν ότι τα νοσοκομεία τα έχουμε “στα πούπουλα”, βγήκαν σε κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι της Υγείας και έγιναν το παράδειγμα σε όλη την εργατική τάξη. Αμέσως μετά βγήκαν οι εργαζόμενοι στα σουπερμάρκετ, στον επισιτισμό, οι εκπαιδευτικοί, οι καλλιτέχνες. 

Τεράστιες αλλαγές μέσα σε ένα δίμηνο. Η μία είναι το δυνάμωμα των συνδικάτων. Ο κόσμος ανακαλύπτει ξανά την οργάνωση σε συνδικάτα, στους εργάτες της Τέχνης και παντού. Η Εργατική Αλληλεγγύη είναι μια πολύτιμη εφημερίδα όχι μόνο γιατί πάει κάθε βδομάδα στους εργατικούς χώρους, αλλά γιατί μέσα από συνεντεύξεις από τον κόσμο που αγωνίζεται, έχει αυτό το σφυγμό και τη σχέση με την τάξη. Η αντίληψη “ο καθένας μόνος του” έχει γυρίσει μπούμερανγκ για την κυρίαρχη τάξη, ο κόσμος αποζητάει το όλοι μαζί, όλοι οργανωμένοι. 

Κι αυτό σήμανε τεράστια αλλαγή στις ιδέες, σπάει το “απολιτίκ”. Ανοίγει η πολιτική συζήτηση παντού για τα πάντα, για τις αιτίες της πανδημίας, για τους πρόσφυγες, για το παρακάτω. Κόσμος βρίσκεται έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μαζί με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, δεν ξεχνάμε ότι η τελευταία διαδήλωση όταν ξεκίναγε η καραντίνα ήταν στη Μυτιλήνη και εδώ που βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στους φασίστες και υπέρ των προσφύγων. Κόσμος που ψάχνει αριστερά, γράφεται συνδρομητής στην Εργατική Αλληλεγγύη δίνοντας συνδρομή μέσα στην περίοδο του κορονοϊού όπου χιλιάδες έμειναν χωρίς μηνιάτικο. 

Είναι περίοδος ανάπτυξης των αγώνων, της συλλογικότητας, της οργάνωσης, της προοπτικής. Δεν είναι αισιοδοξία των επαναστατών, είναι η πραγματικότητα. Το ημερολόγιο τις επόμενες μέρες είναι γεμάτο κινητοποιήσεις. Ξεκινάει με τις συγκεντρώσεις έξω από τα στρατόπεδα των προσφύγων, συνεχίζει με τους εκπαιδευτικούς ενάντια στο νομοσχέδιο της Κεραμέως, τους εργαζόμενους στον Τουρισμό-Επισιτισμό, τους συμβασιούχους ΟΑΕΔ στα νοσοκομεία την Πέμπτη, το συλλαλητήριο ενάντια στο νόμο του Χατζηδάκη την Παρασκευή και προχωράει δένοντας όλες τις μάχες με μια τεράστια καμπάνια που λέει “Στηρίξτε τους εργάτες της Υγείας” και όλες τις απεργίες. 

Η αναφορά στις εμπειρίες της δεκαετίας του 1930 παίζει τεράστιο ρόλο. Σε εκείνη την περίοδο, της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης αλλά και των μεγαλύτερων εργατικών αγώνων, μπήκε πολύ καθαρά το θέμα Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση. Στη Γαλλία μετά την άνοδο των Ναζί στη Γερμανία έμπαινε το ζήτημα να κερδίσουν και εκεί οι φασίστες, αλλά μπήκε μπροστά το ενωμένο αντιφασιστικό κίνημα και οι απεργίες για να φτάσουμε το 1936 στη νίκη του Λαϊκού Μέτωπου. Αλλά και στη Γαλλία και στην Ισπανία η εκλογική επιτυχία αποδείχθηκε πως δεν ήταν αρκετή. Άνοιξαν τεράστιες ταξικές συγκρούσεις που απαιτούσαν επαναστατική στρατηγική. Στην Ελλάδα του Μεταξά η λαϊκομετωπική στρατηγική πούλησε την απεργία του Μάη '36 και πήγε στο Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα. 

Απελευθέρωση

Στην Αμερική το '30 υπήρχε ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης στους μαύρους. Πρέπει να θυμηθούμε τον Τρότσκι για το πώς παλεύεις το ρατσισμό. Έλεγε ότι αυτή τη στιγμή είναι τεράστια η ανάγκη του κινήματος των μαύρων για την απελευθέρωσή τους και ταυτόχρονα είναι τεράστια ανάγκη αυτό το κίνημα να δεθεί με το κίνημα ενάντια στην εκμετάλλευση, να δεθεί με την εργατική τάξη για την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας. 

Αυτή η συζήτηση ξαναρχίζει στην Αμερική και σε όλη την Ευρώπη, μέσα από το αντιρατσιστικό κίνημα, το κίνημα των γυναικών ενάντια στο σεξισμό, τα κινήματα ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή. Η έκρηξη αυτών των κινημάτων μας γεμίζει ενθουσιασμό αλλά ταυτόχρονα ξέρουμε ότι η νίκη τους, η απελευθέρωση μπορεί να έρθει σαν κομμάτι της απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας και της δυνατότητας για μια νέα κοινωνία, με βάση τον εργατικό έλεγχο και την εργατική εξουσία. 

Πέρα από τον Τρότσκι, έχουμε να θυμηθούμε τον Γκράμσι και τον Παντελή Πουλιόπουλο, θρέμματα της Ρώσικης Επανάστασης και της Τρίτης Διεθνούς που δημιουργήθηκε αμέσως μετά και η οποία έβαζε τρία βασικά σημεία. 

Πρώτο, το ξεκαθάρισμα για το στρατηγικό, ότι δηλαδή η ρώσικη επανάσταση δεν ήταν μια εξαίρεση, άνοιγε το δρόμο για όλους παντού. Δεύτερο, γιατί χρειαζόμαστε το ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης και όχι τα λαϊκά μέτωπα με τους “προοδευτικούς” αστούς που πάντα μένουν πιστοί στη δική τους τάξη. Και τρίτο την αναγκαιότητα των πρωτοπόρων εργατών να έχουν το δικό τους επαναστατικό κόμμα. Ο Γκράμσι παρ' ότι ήταν κλεισμένος στη φυλακή έγραψε τα φοβερά Τετράδια της Φυλακής όπου εξηγούσε ότι μπορεί η εργατική τάξη να αποκτήσει ξανά την ηγεμονία οργανώνοντας τις καθημερινές μάχες και ταυτόχρονα κερδίζοντας τους αγωνιστές στην επαναστατική προοπτική. Για να γίνουν αυτά χρειάζεται επαναστατικό κόμμα. Και οι τρεις επαναστάτες τόνιζαν την ανάγκη επαναστατικού κόμματος. 

Σήμερα ο Μητσοτάκης έχει παραπάνω λόγους να φοβηθεί γιατί υπάρχει επαναστατική αριστερά.  Όχι ότι οι ρεφορμιστές έχουν χαθεί. Ήταν φοβερό ότι μόλις έκανε τη δήλωση η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το πακέτο στήριξης, βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ να πει ότι είναι θετικό. Αύριο μπροστά στο νέο μνημόνιο που ακολουθεί, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί να απολογείται για το ποιο είναι το θετικό. Ακόμα πιο προβληματική είναι η κριτική στην κυβέρνηση από το ΣΥΡΙΖΑ ότι έπρεπε να είναι πιο επιθετική απέναντι στην Τουρκία, λες κι ο εθνικισμός είναι εργατική υπόθεση. 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, χρειάζεται όχι απλά να έχουμε αναφορά στις επαναστατικές παραδόσεις, αλλά να αναζητούμε διαρκώς πώς τις μετατρέπεις σε πράξη σήμερα. Απέναντι στην τωρινή κυβέρνηση, το θέμα δεν είναι να προτείνεις μια άλλη κυβέρνηση, αλλά μια γνήσια εναλλακτική, την οργάνωση των αγώνων, τη δύναμη της τάξης μας και της δικής της προοπτικής. Το ΣΕΚ είναι περήφανο αυτούς τους μήνες, και όλο το προηγούμενο διάστημα, για το ρόλο που έπαιξε, για τις πρωτοβουλίες που πήρε και βρέθηκε στο δρόμο παρά τους περιορισμούς της καραντίνας, να στηρίζει κάθε βήμα της τάξης, να ξεκαθαρίζει τα ζητήματα της προοπτικής, να συνδέει τη θεωρία και την πράξη. 

Το κείμενο αυτό στηρίζεται στην εισήγηση της Μαρίας Στύλλου στις συζητήσεις της 30 Μάρτη.