Η Άποψή μας
Παγκόσμια έκρηξη ενάντια στο σύστημα - Καλύτερα από τον Μάη ‘68

Ώστιν, Τέξας 7 Ιούνη

Η έκρηξη οργής που σαρώνει τις ΗΠΑ αυτές τις μέρες είναι η καλύτερη απόδειξη ότι οι εξεγέρσεις επιστρέφουν. Ένα μήνυμα που μας είχαν στείλει ήδη την περασμένη χρονιά οι μαζικές εργατικές εκρήξεις σε μια σειρά από χώρες, τώρα φτάνει στην καρδιά του καπιταλισμού.

Ας θυμηθούμε τις εικόνες που είχαν έρθει από τη Χιλή και τον Λίβανο, από το Εκουαδόρ και το Χονγκ Κονγκ, από το Σουδάν, την Αλγερία, το Ιράκ, την Ινδία. Από τη μια πρωτεύουσα στην άλλη, μήνα τον μήνα εκατομμύρια διαδηλωτές πλημμύριζαν τις πλατείες κάνοντας καθεστώτα και κυβερνήσεις να τρίζουν. 

Η πανδημία του κορονοϊού μπορεί να φρενάρησε αυτό το κύμα με την καραντίνα, αλλά δεν το σταμάτησε. Αντίθετα, το συμπύκνωσε. Δίπλα στην οργή για τη φτώχεια, τις διακρίσεις και την καταστολή προστέθηκε η φρίκη για τους χιλιάδες θανάτους στα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού. Οι μπάτσοι που δολοφόνησαν τον Τζορτζ Φλόιντ πυροδότησαν αυτό το εκρηκτικό μείγμα και η έκρηξη στις ΗΠΑ αντηχεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

Χιλιάδες νέοι (κυρίως, αλλά όχι μόνο) διαδηλωτές βγαίνουν στους δρόμους για συμπαράσταση στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στην Αθήνα. Και ακόμη περισσότεροι είναι αυτοί που πολιτικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται, κερδίζονται στην ιδέα ότι δεν πρέπει να αφήσουμε πια να καταστρέφουν τις ζωές μας τα συμφέροντα που υπηρετούν οι κάθε λογής Τραμπ που μας κυβερνάνε.

Γι' αυτό ακριβώς είναι πλατιά απλωμένη η αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο “Μάη του '68”.  Ακόμα και τα κυρίαρχα ΜΜΕ κάνουν τέτοιες αναφορές. Φροντίζουν, όμως, να υπογραμμίζουν ότι οι διαδηλωτές πρέπει να είναι “προσεκτικοί”, γιατί μπορεί ο Τραμπ να ενεργοποιήσει συντηρητικά αντανακλαστικά και να βγει νικητής, όπως ο Νίξον τότε στην Αμερική ή ο Ντε Γκολ στη Γαλλία.

Ιστορικός ρόλος

Πρόκειται για τη λάθος ανάγνωση της ιστορίας. Τα κινήματα του Μάη έπαιξαν πολύ μεγαλύτερο ιστορικό ρόλο από τις πρόσκαιρες εκλογικές επιτυχίες του Νίξον (που κατάληξε στο σκάνδαλο Γουότεργκέιτ) ή του Ντε Γκολ. Στην Πορτογαλία, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, εκείνο το κύμα γκρέμισε δικτατορίες. Και σήμερα μπορεί να πάει πολύ πιο μακριά.

Για να εξασφαλίσουμε, όμως, ότι οι δυνατότητες για να πάμε καλύτερα από τότε θα γίνουν πράξη, χρειάζεται να κινηθούμε γρήγορα σε δυο κατευθύνσεις. 

Η πρώτη είναι η σύνδεση του νέου κινήματος με την απεργιακή δύναμη της εργατικής τάξης. Η δύναμη του κόσμου που διαδηλώνει την οργή του στους δρόμους πολλαπλασιάζεται όταν δένεται με απεργίες που παραλύουν το αντίπαλο στρατόπεδο. Το ξέρουμε από την ιστορία. Άλλωστε, τα σημάδια γι' αυτό υπάρχουν ήδη αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ, είτε με τους οδηγούς λεωφορείων που αρνούνται να μεταφέρουν συλληφθέντες για λογαριασμό της αστυνομίας, είτε με τις νοσοκόμες που ξεσηκώνουν τον κόσμο με το σύνθημα “πολεμήσαμε τον κορονοϊό, τώρα πολεμάμε την αστυνομική κτηνωδία”.

Εδώ, η σύνδεση είναι πολύ πιο άμεση, καθώς απεργούν οι εκπαιδευτικοί την Τρίτη 9 Ιούνη, ξεσηκώνονται οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό την Τετάρτη και ετοιμάζονται τα Νοσοκομεία την Τρίτη 16 Ιούνη. Οι διαδηλωτές που πήγαν στην αμερικάνικη πρεσβεία για συμπαράσταση στο κίνημα στην Αμερική μαζί με τους διαδηλωτές που συμπαραστέκονται στους πρόσφυγες ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις εδώ και μαζί με τους απεργούς είναι μια δύναμη που κάνει τον Μητσοτάκη να τρέμει.

Όσο κι αν τέτοιες συνδέσεις αναβλύζουν αυθόρμητα σε στιγμές που ένα νέο κίνημα φουντώνει, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι στις πολιτικές αναμετρήσεις που ανοίγονται μπροστά μας είναι απαραίτητη μια δυνατή επαναστατική αριστερά. Ξέρουμε από την ιστορική εμπειρία, όχι μόνο του Μάη του ‘68 αλλά και όλων των μεγάλων κινημάτων, ότι η τελική έκβαση των αγώνων κρίνεται από τις μεγάλες στρατηγικές επιλογές. Πάμε για μερεμέτια ή για να αλλάξουμε το σύστημα; 

Όσο περισσότεροι και περισσότερες είμαστε ξεκάθαροι και οργανωμένοι πάνω σε αυτή την επιλογή, τόσο μεγαλώνουμε την προοπτική ότι αυτή τη φορά πραγματικά θα πάμε καλύτερα!

ΧΙΛΗ Οκτώβρης 2019

 

ΛΙΒΑΝΟΣ Νοέμβρης 2019

 

ΓΑΛΛΙΑ Ιούνης 2020