Σε απεργία διαρκείας βρίσκονται από τις 11 Μαίου, 5.000 εκπαιδευτικοί που εργάζονται σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων στα Κρατικά Ινστιτούτα Επιμόρφωσης, στα προαιρετικά ολοήμερα και τα Μουσικά Σχολεία. Ζητούν την κατάργηση του καθεστώτος αγοράς υπηρεσιών με το οποίο εργάζονται σήμερα και την επαναφορά τους στο καθεστώς μισθωτής εργασίας που εργάζονταν προηγούμενα.
Η επιβολή του καθεστώτος αγοράς υπηρεσιών ήταν ένα από τα μέτρα που η κυβέρνηση Αναστασιάδη - Συναγερμού πήρε το 2013 για να φορτώσει την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων.
Ο Υπουργός Παιδείας Πρόδρομος Προδρόμου δήλωσε προκλητικά πως ήξεραν το καθεστώς πρόσληψης τους γι’ αυτό και δεν δικαιούνται να αντιδρούν. Όμως το 2013 και η κυβέρνηση ήξερε ότι εργάζονταν με το καθεστώς μισθωτής εργασίας και όμως εκβιαστικά και ετσιθελικά το άλλαξε με το καθεστώς αγοράς υπηρεσιών. Tο δέχτηκαν τότε κάποιοι κάτω από τον εκβιασμό της κρίσης και της ανάγκης για δουλειά. Τα επόμενα χρόνια η κυβέρνηση το ξεχείλωσε και οι επηρεαζόμενοι έγιναν χιλιάδες.
Ο τελικός της στόχος είναι να επιβάλει γενικά αυτό το καθεστώς εργασίας συνολικότερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στους ημικρατικούς οργανισμούς και στις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης. Δηλαδή την κατάργησς των συλλογικών συμβάσεων, τη κατάργηση της μονιμότητας και να εφαρμοστεί παντού το καθεστώς αγοράς υπηρεσιών και τα προσωπικά συμβόλαια.
Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που εργάζονται με το καθεστώς αγοράς υπηρεσιών δεν δικαιούνται επίδομα ανεργίας τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι και χρειάζεται να περιμένουν 5 μήνες για να πληρωθούν. Δεν έχουν 13ο μισθό και είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν οι ίδιοι ολόκληρη την εισφορά στις κοινωνικές ασφαλίσεις (χωρίς την αντίστοιχη εισφορά του εργοδότη τους), όπως και την εισφορά στο ΓΕΣΥ. Ακόμα χειρότερα πληρώνουν και ΦΠΑ γιατί τάχα πουλούν υπηρεσίες. Ουσιαστικά είναι εργαζόμενοι των 500 ευρώ και στην πλειοψηφία τους είναι νέοι και κυρίως γυναίκες.
Παρά το ότι προσέφυγαν στο Διοικητικό Δικαστήριο και δικαιώθηκαν, η κυβέρνηση Αναστασιάδη συνεχίζει να αρνείται να αποκαταστήσει το καθεστώς μισθωτής εργασίας όπως ίσχυε πριν.
Οργή και αγανάκτηση
Είναι γεμάτοι οργή και αγανάκτηση και αυτή είναι που τροφοδοτεί τις κινητοποιήσεις τους που είναι μαζικές και δυναμικές. Η πρώτη πορεία που έκαναν ήταν την περίοδο της απαγόρευσης συγκεντρώσεων και έκαναν πορεία με τα αυτοκίνητα.
Ακολούθησαν και άλλες κινητοποιήσεις με αποκορύφωμα την πορεία στο προεδρικό που οργάνωσαν την περασμένη Παρασκευή 21 Μαΐου. Ένα ανθρώπινο ποτάμι πλημμύρισε τον δρόμο προς το Προεδρικό με εκατοντάδες εκπαιδευτικούς με τύμπανα, ντέφια και χτυπώντας με ξύλινα κουτάλια κουβάδες τηγάνια και κατσαρόλες που έδιναν το ρυθμό. Χόρευαν και τραγουδούσαν: «είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς». Μαζί και τα παιδιά τους. Μαζί τους και δεκάδες εργαζόμενοι από τις εργατικές ομοσπονδίες της ΠΕΟ και της ΣΕΚ συμπαραστάτες στον δίκαιο αγώνα τους, όπως εργαζόμενοι στα λεωφορεία, τα ξενοδοχεία και άλλους κλάδους. Δεν σταμάτησαν λεπτό τα συνθήματα και τα τραγούδια. «ο,ο,ο ε,ε,ε δεν θα σταματήσουμε ποτέ υπουργέ υπουργέ» και «αγώνας, - αγώνας διαρκείας - είναι η απάντηση στον υπουργό Παιδείας».
Τη συμπαράσταση τους στους απεργούς έχουν εκφράσει τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, Δημοτικής, Μέσης και Τεχνικής εκπαίδευσης όπως και οι οργανωμένοι μαθητές. Για να κερδίσουν όμως, χρειάζεται αυτή η συμπαράσταση να μετατραπεί σε ένα κίνημα έμπρακτης αλληλεγγύης. Χρειάζεται τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών να καλέσουν σε απεργία συμπαράστασης και μαζικές κινητοποιήσεις για να πιέσουν την κυβέρνηση. Κάτι που έκαναν και το καλοκαίρι του 2018 κατεβάζοντας στο δρόμο 14 χιλιάδες εκπαιδευτικούς, στη μεγαλύτερη πορεία εργαζομένων τα τελευταία χρόνια, για να υπερασπιστούν το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και την προσπάθεια του Αναστασιάδη να ξεπουλήσει στους ιδιώτες τα δημόσια σχολεία.
Μια τέτοια απάντηση χρειάζεται και τώρα. Οι απεργοί εκπαιδευτικοί είναι το ανάχωμα πάνω στο οποίο προσκρούει η προσπάθεια του Αναστασιάδη και των καπιταλιστών να επιβάλουν το καθεστώς μίσθωσης υπηρεσιών σε όλο το φάσμα των εργατικών σχέσεων. Είναι μια μάχη που τη δίνουν για λογαριασμό ολόκληρης της εργατικής τάξης και ολόκληρη η εργατική τάξη θα πρέπει να είναι μαζί τους.
Ντίνος Αγιομαμίτης