Η Άποψή μας
Να σπάσουμε τα δεσμά του καπιταλισμού

Φρίκη! Αυτή είναι η λέξη που έρχεται στη σκέψη όλων μέσα στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Φρίκη στα Γλυκά Νερά με τη δολοφονία της Καρολάιν, φρίκη με το βιασμό της καθαρίστριας στα Πετράλωνα, φρίκη με το πλήθος των προσφυγόπουλων που βρίσκουν υγρό θάνατο στα θαλάσσια σύνορα όπου περιπολεί η Φρόντεξ.

Οι αριθμοί των πνιγμένων προσφύγων που ανακοινώθηκαν με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα του Πρόσφυγα ήρθαν να συμπέσουν με την κατακραυγή για το «συνέδριο για την υπογεννητικότητα» που θέλει τις γυναίκες παιδομηχανές στην υπηρεσία του έθνους. Και δεν πρόκειται για απλή σύμπτωση.

Η αλήθεια είναι ότι ο καπιταλισμός από τη φύση του είναι ένα σύστημα άγριου ανταγωνισμού που οξύνει όλες τις μορφές καταπίεσης και αγριότητας που έχει γνωρίσει η ιστορία των ταξικών κοινωνιών. Η ίδια η παραγωγική διαδικασία με την οποία οι άνθρωποι βρίσκουν δουλειά και μπορούν να επιβιώσουν αυτοί και τα παιδιά τους, στηρίζεται στην ανταγωνιστική συσσώρευση κεφαλαίων που υπακούουν στη λογική του «ο θάνατος σου η ζωή μου».

Αυτή η αγριότητα μεταφέρεται σε όλους τους θεσμούς και σε όλα τα επίπεδα αυτής της κοινωνίας: έθνος ενάντια σε έθνος, θρησκεία ενάντια σε θρησκεία, λευκοί εναντίον μαύρων, άνδρες εναντίον γυναικών… Κάθε καταπιεστική διάκριση, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ο σοβινισμός, μετατρέπεται σε θεσμοθετημένο μηχανισμό στην υπηρεσία του κέρδους.

Εργατική τάξη

Αλλά, όπως τόνισε ο Μαρξ, όσους διαχωρισμούς κι αν χαράξει το σύστημα, δεν μπορεί να αναιρέσει ότι τα κέρδη βγαίνουν από την εκμετάλλευση όλων των εργατών και των εργατριών μαζί. Η εργατική τάξη δεν είναι ένα πεδίο αντιμαχόμενων μερίδων, είναι ο ιστορικός νεκροθάφτης του καπιταλισμού. 

Γι’ αυτό, στις εξελίξεις αυτών των ημερών υπάρχει άλλη μια σύμπτωση που δεν είναι τυχαία. Η φρίκη και η κατακραυγή για τα σεξιστικά και τα ρατσιστικά εγκλήματα παίρνει δύναμη από τις απανωτές πανεργατικές απεργίες ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη. Στους χώρους δουλειάς, στα νοσοκομεία, στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων, στα λιμάνια και στα πλοία, εκεί όπου όλοι και όλες μαζί ξεσηκωνόμαστε καθώς ο Χατζηδάκης θέλει να σπάσει κάθε συλλογικότητα και να αφήσει τον καθένα και την καθεμιά στο έλεος κάθε πλούσιου εκβιαστή, εκεί η οργή μας μετατρέπεται σε συλλογική δύναμη.

Όσο περισσότερο ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του προσπαθούν να μας διασπάσουν και να μας εξατομικοποιήσουν, τόσο πιο αποφασιστικά πάμε να μπούμε στη σύγκρουση εναντίον τους. Και τόσο πιο ξεκάθαρα πρέπει να βλέπουμε ότι η γενίκευση της ενότητας και της συλλογικότητας βρίσκεται στον αντικαπιταλισμό, στην πάλη για να σπάσουμε τα δεσμά αυτού του βρόμικου συστήματος.