Η Αριστερά
50 χρόνια ΣΕΚ: Έχουμε δώσει πολλούς αγώνες μαζί

Ο Γιάνης Δελατόλας με το πανό της UARF σε αντιρατσιστική διαδήλωση στη Νέα Υόρκη

Το ΣΕΚ είναι το παλαιότερο κόμμα της Αριστεράς στην Ελλάδα μετά το ΚΚΕ. Εγώ το γνώρισα το 1991. Δάσκαλος σε ένα σχολείο της Νίκαιας, είδα για πρώτη φορά την Εργατική Αλληλεγγύη. 

Η εθνικιστική υστερία του Μακεδονικού ήταν σε έξαρση. Αγόρασα το βιβλίο “Η κρίση στα Βαλκάνια, το Μακεδονικό και η εργατική τάξη” από τις εκδόσεις Εργατική Δημοκρατία της ΟΣΕ. Ξεδιάλυνα μερικά πράγματα για να ξέρω και τι θα πω στα παιδιά... Μέσα από την επαφή μου με το ΣΕΚ είδα πως έχει καθημερινή παρέμβαση. Όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της εργατικής τάξης έχουν φωνή μέσα από την Εργατική Αλληλεγγύη. Μαζί με το περιοδικό και τις εκδόσεις του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου -που κάνει πάντα επίκαιρες εκδόσεις- η ιστορία χρησιμοποιείται σαν πυξίδα για τους αγώνες του σήμερα… 

Πάντα είχε καλά αντανακλαστικά. Από τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία και την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, μέσα στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση με την Πρωτοβουλία Γένοβα. Το 2005 όταν είχαν γίνει οι απαγωγές των Πακιστανών η Εργατική Αλληλεγγύη είχε το ξεσκέπασμα της υπόθεσης σε πολλά πρωτοσέλιδα, είχαν το θάρρος να τα βάζουν με το βαθύ κράτος. Η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή το 2012 αλλά η ΚΕΕΡΦΑ υπήρχε από το 2009 γιατί το ΣΕΚ δεν υποτίμησε την απειλή… 

Και σήμερα όπως κοιτάει να κρατά το ηθικό της τάξης ψηλά με χειροπιαστά παραδείγματα, προσπαθεί να ενώνει την τάξη πέρα από εθνική καταγωγή, φυλή, χρώμα, χωρίς να ξεχνά το ζήτημα της αληθινής απελευθέρωσης των γυναικών. 

Σήμερα βάζει πολύ σωστά το σύνθημα να διώξουμε τον Μητσοτάκη, πράγμα που μπορεί να γίνει μόνο με άγριες απεργίες από πολλούς κλάδους. Οι εκπαιδευτικοί έδειξαν τη δύναμη της τάξης μας στην Κεραμέως και τον Μητσοτάκη. Τους έριξαν ένα συντριπτικό χαστούκι και με την απεργία-αποχή και από την ηλεκτρονική ψηφοφορία για τα υπηρεσιακά συμβούλια και από την διαδικασία της αξιολόγησης. Το ότι οδηγήθηκαν στα δικαστήρια είναι ομολογία της ήττας. 

Το ΣΕΚ όμως δρα και ενωτικά. Είχε πάρε την πρωτοβουλία να ενωθούν τα κομμάτια της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και είχε δημιουργηθεί η ΕΝΑΝΤΙΑ… Ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πράγμα που έδωσε ελπίδα σε πολύ κόσμο. 

Εύχομαι πάντα το ΣΕΚ να είναι δυνατό να παίρνει ενωτικές πρωτοβουλίες για να κερδίσουμε τις δύσκολες μάχες που έχουμε μπροστά μας. 

Νίκος Κοτρώτσιος, δάσκαλος, μέλος ΣΕΠΕ Αιγάλεω

Από την ομιλία του στην εκδήλωση του ΣΕΚ στο Περιστέρι 

Εγώ με το ΣΕΚ είχα σχέση από τη δεκαετία του '70, με την ΟΣΕ δηλαδή τότε, από μαθήτρια. Δεν ήμουν μέλος αλλά είχα επαφη μέσω της εφημεριδας. Οργανώθηκα το 1999, για να ενισχύσω μια δράση που πίστευα και πιστεύω οτι είναι ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε τον καπιταλισμό. Το να δουλευεις δηλαδή μέσα σε ένα κόμμα της επαναστατικής Αριστεράς. 

Το 1998 η Ολυμπιακή στην οποία δούλευα έγινε το πείραμα για τα όσα ακολούθησαν με τα μνημόνια. Μετά από πολλά χρόνια αποτυχημένης προσπάθειας κομματιάσματος, υποβάθμισης, ξεπουλήματος, έφτιαξαν τελικά έναν νόμο τον οποίο ονόμασαν "εξυγίανση". Ήταν η πρώτη φορά που καταργήθηκε το 8ωρο, τα πληρωμένα ρεπό, μειώθηκαν οι αποδοχές και η εταιρία έσπασε στα δύο. Δεν πουλήθηκε το 1998 αλλά ήταν η αρχή του τέλους. Τότε έγινε μια τεράστια απεργία και των δυο σωματείων, το Ιπτάμενων και το δικό μας η οποία παρα την τρομερή μαζικοτητα δεν κατάφερε να αποτρέψει το σπάσιμο γιατί ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας έκλεψε νύχτα τη σφραγίδα του σωματείου και την έβαλε στον νόμο της εξυγίανσης. Μαζευτήκαμε όλοι στη Συγγρου στην εταιρεία όταν το μάθαμε αυθόρμητα, απορώ πως δεν τον δείραμε. Ήταν η πρόβα τζενεράλε για τα μνημόνια. 

Το ΣΕΚ συμμετείχε και βοήθησε σημαντικά στον αγώνα της Ολυμπιακής. 50 χρόνια η αντοχή στο χρόνο από μόνη της αποδεικνύει ότι βρισκόμαστε σε έναν επαναστατικό δρόμο ο οποίος είναι και ο μόνος ρεαλιστικός. Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί τον αγώνα μέχρι το τέλος. Θέλω τέλος να πω συγχαρητήρια στα νέα παιδια που οργανώνονται στο ΣΕΚ, νιώθω μια υπερηφάνεια που συνεχίζουν το δικό μας αγώνα. Θα νικήσουμε. 

Ρούμπη Ασωνίτη, συνταξιούχος Ολυμπιακής

Η πενηντάχρονη παρουσία του ΣΕΚ στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες συγκροτεί ένα σημαντικό γεγονός με πολλαπλές διαστάσεις. 

Το ΣΕΚ αποτελεί πρωτοπορία της εργατικής τάξης και με την εναργή και συνεπή παρουσία του στους κοινωνικούς και πολιτικούς της αγώνες αποτελεί πολύτιμο εργαλείο και πολιτική της παρακαταθήκη. Το ΣΕΚ υπερασπίζεται τα δικαιώματα της εργατικής τάξης σε όλες της τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές της διαβαθμίσεις και έτσι υπερασπίζεται το κοινωνικό σύνολο. Η επαναστατική προοπτική για την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική χειραφέτηση των μισθωτών, της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας που παράγει τα κοινωνικά αγαθά και τον πλούτο, αναδεικνύεται με τρόπο κρίσιμο επιτακτικό ως η μοναδική εναλλακτική στην ζοφερή πραγματικότητα της ταξικής βίας, της αδυσώπητης εκμετάλλευσης και του περιβαλλοντικού ολέθρου που προκαλεί η τάξη των καπιταλιστικών και του κεφαλαίου. Η ενίσχυση και η ενδυνάμωση του ΣΕΚ από τους πρωτοπόρους κοινωνικούς αγωνιστές και την εργατική τάξη είναι ένα κρίσιμο και αποφασιστικό ζήτημα για το σύνολο της κοινωνίας.

Γιώργος Γιαννόπουλος, εκδότης περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ

50 χρόνια είναι μισός αιώνας. Είναι μια αναδρομή που δεν μπορεί κανείς να την εξιστορήσει. Η δικτατορία μάς έσπρωξε να συνειδητοποιήσουμε πως η ελευθερία ήταν πιο σημαντική και από το ψωμί. Αυτός ο βασικός αγώνας μας έκανε να δούμε τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. 

Τα συνθήματα στην πόρτα του Πολυτεχνείου είναι χαρακτηριστικά. Μέσα στη διαδικασία αυτή πιστέψαμε, και καλά κάναμε, ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Όχι μόνο στην Ελλάδα. Υπήρχαν παγκόσμια κινήματα. Είχε προηγηθεί ο Μάης του '68, η Κορέα... φωνάζαμε “απόψε θα γίνει της Ταϊλάνδης”. Μειοψηφίες που έβλεπαν πίσω από τη λογοκρισία και που έκαναν τον εαυτό τους όπλο ενάντια στη Χούντα. Δράσαμε αυθόρμητα αλλά μέσα στην κατάληψη λειτουργήσαμε οργανωμένα με γενικές συνελέυσεις, διαφωνίες, κόντρες, συντονιστικά... Δεν συζητούσαμε μόνο τα φοιτητικά. Η διεργασία μας οδήγησε να συνειδητοποιήσουμε ότι έπρεπε να έχουμε πλατύτερες διεκδικήσεις. Γι’ αυτό και ο κόσμος τελικά αγκάλιασε την κατάληψη και έγινε η ασπίδα μας. Ο ίδιος ο σταθμός δεν θα μπορούσε να είχε στηθεί χωρίς τη βοήθεια δυο πιτσιρικάδων από τη Σιβιτανίδειο. Τα νέα παιδιά του σήμερα πρέπει να συνεχίσουν από εκεί που δεν μπορέσαμε εμείς. Το Πολυτεχνείο δείχνει το δρόμο. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται σήμερα. Δεν έχει ιδιοκτήτες. 

Εγώ ξεκίνησα από την ΣΕΠ και πέρασα στην ΟΣΕ που για μένα ήταν σχολείο. Μάθαμε από τους μεγαλύτερους και διαμορφώσαμε τη δική μας άποψη. Το ότι διατηρείται και υπάρχει μέσα στο σύνολο είναι θαυμαστό. “Όποιος αγωνίζεται δεν έχει καιρό να απογοητευτεί”, μου έλεγε ένας μεγαλύτερος κάποτε. Ίσχυε τότε, ισχύει και τώρα. Ίσχυε το 2015 όταν ήρθαμε αντιμέτωποι με τους εκβιασμούς της Τρόικας. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να κερδίσουμε τις εκλογές. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι και οργανωμένοι και να προετοιμάζουμε τον κόσμο για τη σύγκρουση. 

Το ΣΕΚ επιμένει στην κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού. Έκανε μαζί και με άλλους αγωνιστές την προσπάθεια για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χωρίς δογματισμό και κάνοντας μεγαλύτερα ανοίγματα μπορούμε να χτίσουμε ανοιχτά μέτωπα μέσα στην κοινωνία. Όχι από τα πάνω με μια προκήρυξη δέκα οργανώσεων αλλά μέσα στο ζωντανό κίνημα, για ένα πολιτικό, ταξικό κι απελευθερωτικό υποκείμενο ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας, της ελίτ του κεφαλαίου που μας καταδυναστεύει. Εύχομαι ολόψυχα στους συντρόφους του ΣΕΚ να συνεχίσουν να παλεύουν με την ίδια δύναμη και επιμονή. 

Δημήτρης Παπαχρήστος, εκφωνητής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Εκ μέρους του Marx21 στις ΗΠΑ σας στέλνω επαναστατικούς χαιρετισμούς και αλληλεγγύη για τα 50 χρόνια του ΣΕΚ. Η επιρροή του ΣΕΚ σε μας εδώ είναι αδιαμφισβήτητη ιδιαίτερα στην αντιφασιστική πάλη. 

Ο ρόλος του ΣΕΚ στην συσπείρωση διαφορετικών κομματιών του κινήματος στη κοινή δράση είναι μεγάλη και πηγή έμπνευσης και παράδειγμα. Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι χωρίς την πετυχημένη αντιρατσιστική και αντιφασιστική καμπάνια του ΣΕΚ και της ΚΕΕΡΦΑ οι ναζί της Χρυσής Αυγής θα ήταν ακόμα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Αυτό το παράδειγμα μας ενέπνεε εδώ στην Νέα Υόρκη για να ξεσκεπάσουμε και να απομονώσουμε την Χρυσή Αυγή στην ελληνική κοινότητα της Αστόρια. Αλλά ήταν έμπνευση και για τη δουλειά της συμμαχίας Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και το Φασισμό της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια της προεδρίας Τραμπ. 

Σύντροφοι, έχετε παίξει τεράστιο ρόλο να είναι ζωντανή η επαναστατική παράδοση και αυτό δεν έγινε πάντα σε εύκολες συνθήκες. Θυμάμαι τη πρώτη διαδήλωση που συμμετείχα ως μέλος της ΟΣΕ στην Αθήνα, σε συμπαράσταση στην εξέγερση της πλατείας Τιενανμέν στην Κίνα στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Ήταν μια μικρή διαδήλωση με μεγάλη, όμως, σημασία. Έκφραζε μια ξεκάθαρη στάση ενάντια στο κρατικοκαπιταλιστικό ΚΚ της Κίνας, ενάντια στα τανκς και την καταστολή, πολιτική διαύγεια υπέρ του κινήματος από τα κάτω. Στο τότε τοπίο της Αριστεράς στην Ελλάδα δεν ήταν πάντα εύκολο να τηρείς μια τέτοια στάση. Όμως το ΣΕΚ δίχως αμφιβολία βοήθησε την υπόλοιπη Αριστερά να ξεκαθαρίσει κάποιες από τις συγχύσεις της για το σοσιαλισμό και την εργατική εξουσία. Όπως έχουμε δει και στην αντικαπιταλιστική συμμαχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Έχοντας δουλέψει με το ΣΕΚ σε κάμποσες περιστάσεις, πάντα εντυπωσιαζόμουν τόσο από την πολιτική διαύγεια και την αποφασιστική ηγεσία των συντρόφων του. Την ακλόνητη επιμονή σε μια εξωστρεφή, μη-σεχταριστική πολιτική γραμμή που παίρνει την επαναστατική θεωρία και τη θέτει στην υπηρεσία της επαναστατικής πράξης. 

Τα γόνιμα αποτελέσματα αυτής της παρέμβασης τα είδαμε και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος για το ΟΧΙ. Έχοντας συμβάλει και προσωπικά σε ένα μικρό βαθμό σε αυτή την προσπάθεια είδα στην πράξη τον ενωτικό ρόλο που έπαιξε το ΣΕΚ στην καμπάνια για την απόρριψη της συμφωνίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με την Τρόικα και στο βροντερό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Το ΣΕΚ ήταν παρόν σε κάθε πλατεία στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα και ο ρόλος του ήταν σημαντικός για αυτό το αποτέλεσμα. 

Συνεχίζουμε τον κοινό μας αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, για την εργατική εξουσία. Και θα συνεχίζουμε να εμπνεόμαστε από το ΣΕΚ. Έχουμε ένα κόσμο να κερδίσουμε και σε αυτό το δρόμο θα βαδίσουμε μαζί σύντροφοι! 

Με αλληλεγγύη και επαναστατικούς χαιρετισμούς, 

Γιάνης Δελατόλας εκ μέρους του Marx21, ΗΠΑ

Ποια είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που κάνουν το ΣΕΚ τη μεγαλύτερη και ποιο δραστήρια οργάνωση τροτσκιστικής προέλευσης και το καθιστούν πολλές φορές κορυφαίο συντελεστή στα κινήματα, ακόμα και δίπλα σε μεγάλα αριστερά κόμματα όπως το ΚΚΕ; 

Είναι η εξωστρέφεια που διακρίνουν τα μέλη του, η σκληρή καθημερινή δουλειά της ηγεσίας του που εμπνέει όλη την οργάνωση, η ταπεινότητα και η ειλικρίνεια με την οποία δίνουν το χέρι τους στον πρόσφυγα, τον sex worker, τον απεργό μέχρι τον αντιφασίστα βουλευτή. 

Στον ενδο-κινηματικό ανταγωνισμό το ΣΕΚ έχει συκοφαντηθεί όσο καμία άλλη οργάνωση χωρίς να ανταποδίδει στις προκλήσεις. Από τις ποιο ήπιες και δημοφιλείς κατηγορίες εναντίον του ήταν το ότι αποτελεί ουρά του ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο το ότι υπήρξε πάντα συνεπές και υπερδραστήριο μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η σημερινή πραγματικότητα και η πολύχρονη πολιτική συνέπεια των μελών του ΣΕΚ σε πολλά πολιτικά μέτωπα διαψεύδουν και τους πλέον κακόπιστους κατηγόρους του.

Εκατοντάδες κινηματικές και πολιτικές ομάδες έχουν περάσει τα τελευταία 50 χρόνια από την χώρα μας και για τις περισσότερες πάντα ακούγονταν κακόηχα στα αυτιά μας το αρχηγοκεντρικό αυτός είναι «ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα», «το ΜΕΡΑ του Βαρουφάκη», μέχρι τη σουπερ περιθωριακή ομάδα των πέντε ατόμων με το βαρύγδουπο πολιτικό όνομα του κυρίου… «Άλφα Φιρφιρίκου».

 Μόνο αθώο δεν είναι αυτό το φαινόμενο που αποκαλύπτει πολλά για τη λειτουργία και την νοοτροπία τέτοιων ομάδων. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα έχει τη τιμή και την ευτυχία να κατακτήσει το σπάνιο τίτλο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος σκέτο διότι είναι πάνω από όλα πολιτική οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς. 

Συντρόφισσες και σύντροφοι του ΣΕΚ, συγχαρητήρια για τα 50 χρόνια του κόμματος σας. Καλή δύναμη στον όμορφο αγώνα σας.

Νίκος Καπράλος, μέλος της ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Νοτίων συνοικιών

Το ΣΕΚ το γνώρισα πριν μερικά χρόνια μέσα από το Συντονιστικό Νοσοκομείων, λίγο μετά τα Μνημόνια. Ήταν η περίοδος που έβλεπα την προσπάθεια να διαλύσουν λίγο λίγο το ΕΣΥ, να υποβαθμίσουν το Νοσοκομειο που εργάστηκα πολλά χρόνια με πάθος για τη Νοσηλευτική και τον άρρωστο άνθρωπο, να ιδιωτικοποιούν ότι περισσότερο μπορούσαν από τις δημόσιες υπηρεσίες Υγείας. 

Ήταν κάτι που με πλήγωνε πολύ και δεν το άντεχα. Τότε μέσα στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις της περιόδου γνώρισα τα μέλη του ΣΕΚ που δρούσαν μέσα στο Νοσοκομειο μας και συνδικαλιστικά με έδρα στο Σωματείο Εργαζομενων. Με εντυπωσίασε η μαχητικότητα, η συνέπεια και η συνεχής παρουσία τους σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία. 

Άρχισα σιγά σιγά να συμμετέχω στις συνελεύσεις του Συντονιστικού Νοσοκομείων και συνδικαλίστηκα και η ίδια. Από εκεί και ύστερα πραγματικά νομίζω ότι η συντονισμένη δράση μέσα απο το Συντονιστικό Νοσοκομείων μου έδωσε προοπτική, δύναμη και αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να καταφέρνουμε και να νικάμε, μπορούμε να εμποδίζουμε τα σχέδια τους. Γιατί το έβλεπα να συμβαίνει στην πράξη, πχ με τους 4.000 συμβασιούχους του ΟΑΕΔ που το 2017 πετύχαμε την πρώτη ανανέωση της σύμβασης τους, ενώ συνεχίζουν να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στο ΕΣΥ μέχρι και σήμερα και πρόσφατα καταφέραμε να κάμψουμε τις διάφορες αντιστάσεις μέσα στο Σωματείο και επιτέλους να γράφονται μέλη του Σωματείου μας! 

Έτσι, μέσα από αγώνες, μέσα από συνδικαλιστική και πολιτική δράση, γνώρισα πολλούς και εκλεκτούς συντρόφους από το ΣΕΚ και ανακάλυψα ένα αντικαπιταλιστικό επαναστατικό κόμμα, το οποίο μου έδωσε απαντήσεις σε πολλά και διαφορετικά ερωτηματικά που είχα σε σχέση με θεωρητικά ζητήματα για το Σοσιαλισμό, αλλά κυρίως μου έδωσε το πολυδιάστατο χαλί της δράσης που είχα ανάγκη, σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που με απασχολούσαν: ο εργασιακός μου χώρος - νοσοκομεία (Συντονιστικό Νοσοκομείων), Πρόσφυγες - Μετανάστες (ΚΕΕΡΦΑ), Γυναίκες και καταπίεση (Απεργιακή 8 Μάρτη), Περιβάλλον (Πρωτοβουλία ενάντια στην Περιβαλλοντική Καταστροφή και την Κλιματική Αλλαγή). Πιστεύω ότι αυτή η συνεχής οργανωμένη δράση που παράγει απτά αποτελέσματα είναι η πολύτιμη συμβολή του ΣΕΚ σε όλα τα επίπεδα. Προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενη που βρήκα τη διέξοδο που έψαχνα μέσα από αυτή τη δράση, ενώ είμαι σίγουρη ότι η συμβολή του ΣΕΚ σε όλα όσα ανέφερα παραπάνω θα συνεχίσει να απλώνεται και να σηματοδοτεί ότι ελπιδοφόρο και αισιόδοξο υπάρχει στην περίοδο που διανύουμε.

Μαρία Χαρχαρίδου, μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΓΝΑ Γεννηματάς

Γνώριζα ήδη απο καιρό το ΣΕΚ αλλά πιο κοντά του ήρθα το 2006 κατά τη διάρκεια της μεγαλειώδους απεργίας των εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση που κράτησε πάνω από ένα μήνα. 

Στήριζα την άποψη της απεργίας διαρκείας μέχρι τη νίκη και βλέπω οτι το ΣΕΚ στηρίζει τους αγώνες των εργαζόμενων αταλάντευτα και από τα κάτω. Ζωντανά παραδείγματα ότι ετσι κερδίζονται οι αγώνες είναι οι πρόσφατες νίκες των λιμενεργατών της COSCO και των ντιλιβεράδων της efood. Επίσης εκτιμώ το ΣΕΚ για την έντιμη και σταθερή στάση του ενάντια στο ρατσισμό καθώς και στα θέματα ισότητας των γυναικών και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Αθηνά, εκπαιδευτικός, μέλος του Συλλόγου Δασκάλων Περιστερίου

ΟΣΕ-ΣΕΚ, «50 Χρόνια Αγώνες για την Επανάσταση και το Σοσιαλισμό». 50 χρόνια καθημερινής δράσης, επίτευγμα τεράστιο. Συμμετέχω στον εορτασμό. Αισθάνομαι ότι το δικαιούμαι, αφού από το 1971 μέχρι το 1980 πορευτήκαμε μαζί. Η εκτίμηση, η εμπιστοσύνη και η συντροφικότητα παραμένουν. Αξίες, απόψεις, ιδέες από την αρχή μέχρι σήμερα, κρατάνε ακόμα:

Η αντικαπιταλιστική στρατηγική. 

Η διαρκής αλληλεπίδραση της θεωρίας με την πράξη. 

Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης σε κάθε συγκυρία.

Η πίστη στους μαζικούς, συλλογικούς, ενωτικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Η βαθιά επίγνωση πως οι πρωτοπορίες αναγνωρίζονται από τη μαχόμενη κοινωνία και δεν αυτοδιορίζονται.

Η ανάλυση και η κριτική για τον «κρατικό καπιταλισμό», εργαλείο μεγάλης σημασίας για το τι σοσιαλισμό θέλουμε. 

Η εναντίωση στην υποκατάσταση της κοινωνίας από το κόμμα και του κόμματος από το κράτος.

Η διαρκής πάλη της εργατικής τάξης για τη χειραφέτησή της, ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, στις ανισότητες, στον εθνικισμό, στο σεξισμό, στο ρατσισμό και στον πόλεμο. 

Η βαθιά επίγνωση ότι ο Καπιταλισμός δεν είναι «πυργόσπιτο» που το ρίχνεις για να βάλεις στη θέση ένα άλλο… ετοιμοπαράδοτο, το Σοσιαλισμό.

Τέτοιες και πολλές άλλες κατακτημένες και δικαιωμένες ιδέες, όσο κι αν δεν έφεραν τις αναγκαίες ανατροπές, δεν παύουν και σήμερα, 50 χρόνια μετά, να αποτελούν υπερπολύτιμα προτάγματα. Σοφά, επίκαιρα και ανατρεπτικά. Βέβαια, δεν τα υπηρέτησε και δεν τα υπερασπίστηκε μόνο η ΟΣΕ-ΣΕΚ. Γιατί στην πάλη για το σοσιαλισμό τα ερωτήματα παραμένουν τεράστια, οι απαντήσεις σύνθετες και η ενότητα της μαχόμενης Αριστεράς, κοινωνικής και πολιτικής, επιτακτικά ζητούμενη. Ακριβώς γι’ αυτό, απαιτείται η στέρεη βάση εκκίνησης. Το ΣΕΚ την έχει.

Θοδωρής Δρίτσας, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Α’ Πειραιά και Νησιών