Στις σελίδες 7 και 12 μπορείτε να βρείτε τις παρεμβάσεις από Ισπανία, ΗΠΑ και Γερμανία.

Με οδηγό τον Λένιν

Αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ και σε όλες τις χώρες αυτή τη στιγμή, είναι το ξαναζωντάνεμα ενός τεράστιου αντιπολεμικού κινήματος το οποίο στην αρχή ξεκίνησε για την Παλαιστίνη. Αλλά μέσα σ' αυτά τα τρία χρόνια έχει γίνει ένα τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα, καταρχήν για την Παλαιστίνη, μετά για το Ιράν. 

Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στους διάφορους ιμπεριαλισμούς σημαίνουν μια ολόκληρη επίθεση στην εργατική τάξη. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουν να κάνουν τους πολέμους τους. 

Από την μια μεριά οι από πάνω επιτίθενται, από την άλλη υπάρχει ένα κίνημα που αρχίζει από το αντιπολεμικό και συνδέει όλες τις μάχες. Φάνηκε στις 30 Οκτώβρη που οι λιμενεργάτες απέργησαν για την Παλαιστίνη κι ενάντια στον πόλεμο και δεν έμεινε εκεί. Στην Ιταλία έγινε απεργία όλης της εργατικής τάξης. Kαι εδώ η ΑΔΕΔΥ αποφάσισε να κάνει στάση εργασίας και να καλέσει τον κόσμο στη διαδήλωση. Έτσι κατέβηκαν τα σχολεία και τα νοσοκομεία. Οι εργατικοί χώροι έχουν γίνει πιο δυνατοί από ό,τι ήτανε την προηγούμενη περίοδο. Τα σωματεία και οι ομοσπονδίες κάνουν τις συνδέσεις και αυτό είναι μια τεράστια αλλαγή. 

Τίποτα δεν είναι αυθόρμητο. Και τίποτα δεν καταλήγει αυτόματα με τον τρόπο που θέλουμε. Απ’ αυτή την άποψη έχουμε πραγματικά να ξαναθυμηθούμε τον Λένιν. 

Το 1915 όλη η σοσιαλδημοκρατία, η αριστερά εκείνης της περιόδου, έλεγε «έχουμε τους κακούς που είναι απέναντι. Είναι ανάγκη να συνταχθούμε πατριωτικά με τη δική μας αστική τάξη». Βγήκαν ο Λίμπκνεχτ και η Ρόζα και είπαν ότι αυτός ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός. Είναι ένας πόλεμος των αφεντικών. Είμαστε με την εργατική τάξη η οποία θα πολεμήσει τους αστούς παντού. Και τότε ήρθε ο Λένιν και είπε ότι είμαστε με την τάξη που μπορεί να μετατρέψει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε ταξικό πολεμώντας τον εχθρό που βρίσκεται μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Είμαστε διεθνιστές, είμαστε με την εργατική τάξη σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. 

Έλεγε επίσης ότι δεν φτάνει να τα λέμε αυτά. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε και τις προϋποθέσεις. Με αυτόν τον προσανατολισμό, οι Μπολσεβίκοι είχαν παίξει ρόλο να μεγαλώσουν σαν επαναστατικό κόμμα πριν από τις επαναστατικές συνθήκες. Είχαν μεγαλώσει και έτσι, οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να οργανώνουν απεργίες ενάντια στον πόλεμο. Όταν έγινε η έκρηξη του 1917 και ανατράπηκε ο Τσάρος, άνοιξε το ζήτημα της υποστήριξης της μεταβατικής κυβέρνησης. Και βγήκε ο Λένιν και είπε όχι δεν την υποστηρίζουμε. Στις Θέσεις του Απρίλη έλεγε ότι η ειρήνη σημαίνει σοβιέτ. Ειρήνη σημαίνει ότι η εργατική τάξη την επιβάλει. Δεν την φέρνει κανένας από πάνω. 

Με εκείνη την εμπειρία προχώρησε ο Παντελής Πουλιόπουλος στην Ελλάδα την περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Δεν πάμε να πολεμήσουμε. Θέλουμε να τελειώσει αυτός ο πόλεμος. Αυτά έλεγαν οι επαναστάτες, το κίνημα των Παλαιών Πολεμιστών. Οι Παλαιοί Πολεμιστές μπήκανε μπροστά, έγιναν κομμουνιστές και αρχίσανε να οργανώνουν το επαναστατικό κόμμα εκείνη την περίοδο για να απλωθεί η επανάσταση, να μην μείνει στη Ρωσία, να μην μείνει σε μία μόνο χώρα. Αυτές ήταν τεράστιες εμπειρίες. Τεράστιες εμπειρίες που ανατραπήκανε γιατί έγινε αντεπανάσταση στη Ρωσία. Γιατί πήρε τον έλεγχο ο Στάλιν. 

Όταν ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, άνοιξαν ξανά οι ίδιες δυνατότητες. Οι γυναίκες μπροστά. Τα παιδιά μπροστά. Οι νεολαίοι με τους εργάτες με απεργίες. Ο Στάλιν όμως και οι ελεγχόμενες από τη Μόσχα ηγεσίες των ΚΚ, λέγανε για συμμαχίες με τους αστούς μέσα στη χώρα μας. Κι έτσι ενώ η Αντίσταση ήταν τεράστια, χάθηκε. Χάθηκε μια νικηφόρα επανάσταση.

Βιετνάμ

Μεταπολεμικά, τα πράγματα άλλαξαν με την αντίσταση στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η δύναμη του αντιπολεμικού κινήματος έφερε την ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Φτάσαμε στα κινήματα του Μάη του 1968 και ξαναφτιαχνόταν η επαναστατική Αριστερά. Χρειαζότανε πολλή δουλειά για να γυρίσει ο ήλιος, που λένε. Έτσι δημιουργήθηκαν επαναστατικές οργανώσεις που έκαναν τη διαδρομή μέχρι σήμερα. 

Η ήττα του Τραμπ δεν σημαίνει και το τέλος του πολέμου. Θα τον συνεχίσουνε και θα τον απλώσουνε. Από μας εξαρτάται, από το αντιπολεμικό κίνημα και την εργατική τάξη το αν θα σταματήσει. Εκεί βρισκόμαστε σύντροφοι αυτή τη στιγμή. Φοβερές συνθήκες. Μεγάλες δυνατότητες. Αλλά για να γίνει αυτό που λέμε, για να φάει ο Μητσοτάκης και οι Μητσοτάκηδες σε όλη την Ευρώπη τα χαστούκια που έφαγε ο Τραμπ, θέλει δουλειά. Να μεγαλώσει και να δυναμώσει το εργατικό κίνημα. Έχουμε μπροστά μας τις μάχες. 

‘Εχουμε τη μάχη αυτής της Τετάρτης 11 Νοέμβρη. Τη μάχη για την κατοικία. Έχουν αυξηθεί τεράστια οι δαπάνες που δίνουν για τους εξοπλισμούς και έχουν συρρικνωθεί οι δαπάνες που δίνουν για τις ανάγκες μας, για τα σπίτια, για την κατοικία, για όλα αυτά. Αυτός ο αγώνας δυνάμωσε από τα Προσφυγικά, προχώρησε στην Κυψέλη και τώρα γενικεύεται. Εκεί βρισκόμαστε.

Κάθε μάχη είναι τεράστια. Στις 17 Νοέμβρη θα πρέπει να κάνουμε τεράστια συλλαλητήρια που θα δώσουν δύναμη για τη συνέχεια. Η συνέχεια είναι η γενική απεργία στις 25 Νοέμβρη. Πανεργατική, πανελλαδική, τίποτα να μην είναι ανοιχτό. Πρέπει να οργανώσουμε την απεργία στις 25 Νοέμβρη, να γεμίσουμε τους εργατικούς χώρους με δύναμη και οργάνωση. Να κατέβουν όλοι για να αναγκάσουμε τις ηγεσίες των συνδικάτων να συνεχίσουν την απεργία. 

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ μετά την επανάσταση του 1905 στην Ρωσία, έγραφε τι σημαίνει Μαζική Απεργία. Είναι η δράση και η κίνηση όπου οι εργάτες πετάνε, γιατί έχουν δύναμη, δίνουν μάχη με τις παλιές ιδέες και αρχίζουν να νιώθουν ότι έχουν τη δύναμη για να τα αλλάξουν όλα. Δεν θέλουμε να θυμηθούμε τον Λένιν, τον Λίμπκνεχτ και την Ρώσικη Επανάσταση έτσι για να προσκυνήσουμε την παράδοση. Θέλουμε την επαναστατική παράδοση ώστε οι μάχες να οδηγήσουν σε νίκη, σε πολλές νίκες. Πάμε σε αυτές τις μάχες με αυτή την προοπτική. Πάμε δυνατά, οργανωμένα, συλλογικά.

Οδοστρωτήρας. Έτσι χαρακτήριζαν την εκλογική νίκη του Τραμπ πριν δυο χρόνια. Την εικόνα αυτή κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει, γιατί ο Τραμπ έχει πίσω του όλες τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας AI, έχει πίσω του τους πετρελαιάδες, το ισραηλινό λόμπι, τη στρατιωτική βιομηχανία. Κι όμως, ο Τραμπ, ο οδοστρωτήρας, στις τελευταίες εκλογές έγινε χαλκομανία και ο λόγος για τον οποίο έγινε χαλκομανία ήταν γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους από τα πάνω. Γράφεται από τη δράση των απλών ανθρώπων.

Το είδαμε να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια. Ας δούμε την Υεμένη. Την εικόνα δηλαδή ξυπόλητων ανθρώπων που πάνω σε αγροτικά, οπλισμένοι με όπλα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, μπορούν να τα βάζουν με τους σαουδάραβες πρίγκιπες και τους αμερικάνους προστάτες τους. Το παράδειγμα το έδωσαν οι Παλαιστίνιοι με την 7η Οκτώβρη του 2023 όταν ξανά, με τους ίδιους όρους, αντιστάθηκαν σε μια τεράστια πολεμική μηχανή και στην πραγματικότητα ήταν αυτοί που γύρισαν την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή.

Το τι σημαίνει, ότι η ιστορία γράφεται και από τα κάτω, δεν αφορά μόνο τις χώρες της Δυτικής Ασίας, δεν αφορά μόνο την Ευρώπη, που βλέπουμε τι γίνεται στην Ισπανία με τις γενικές απεργίες και τις εξεγέρσεις. Αφορά τις ίδιες τις ΗΠΑ. Έχει σημασία να το βλέπουμε αυτό, γιατί ζούμε σε μια χώρα που ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το τι συμβαίνει στις ΗΠΑ από την ίδια την Αριστερά ήταν με υποτίμηση, ότι είναι… «Αμερικανάκια» κοιμισμένα.

Ακόμα και τότε που κέρδιζε τις εκλογές ο Τραμπ, το «οδοστρωτήρας» ήταν υπερβολικός χαρακτηρισμός. Τότε, ένα τεράστιο κομμάτι κόσμου δεν πήγε να ψηφίσει. Δεν πήγε να ψηφίσει ένα ολόκληρο κομμάτι που είχε να κάνει με την Αριστερά, τα συνδικάτα, τη νεολαία. Όταν ο Μπάιντεν, ο Genocide Joe, είχε συλλάβει τρεις χιλιάδες φοιτητές στις φοιτητικές καταλήψεις για την Παλαιστίνη, κατέληξε ένα τεράστιο κομμάτι της νεολαίας να του γυρίσει την πλάτη, για παράδειγμα.

Αυτή ήταν στην πραγματικότητα η κατάσταση η οποία έφερε τον Τραμπ στην εξουσία. Αλλά οι αγώνες άλλαξαν την κατάσταση. Η εργατική τάξη δεν περίμενε τους Δημοκρατικούς και το τι θα κάνουν. Έκανε απεργίες από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία.

Το 2017 είχαν γίνει 5 απεργίες νοσοκομειακών νοσηλευτριών στις ΗΠΑ. Το 2025 οι απεργίες ήταν 20, τετραπλάσεις δηλαδή. Και φέτος είναι περισσότερες από όσες είχαν γίνει το 2025. Υπάρχει ένα ολόκληρο εργατικό κίνημα μέσα στις ΗΠΑ που δίνει την κόντρα και αυτό φάνηκε στη Μινεσότα όταν πέρυσι το χειμώνα στείλανε τον ICE για να μαζεύει μετανάστες από το δρόμο. Για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ έγινε γενική απεργία από τα κάτω λέγοντας ότι είμαστε όλοι στο πλευρό των μεταναστών, δεν θα απελάσετε κανέναν.

Έχει σημασία να κρατήσουμε το ότι δεν ήταν μόνο οι αγώνες, αλλά και μια ολόκληρη ριζοσπαστικοποίηση που ήρθε μαζί με τους αγώνες. Ο κόσμος που διαδήλωνε και απεργούσε, είναι ο ίδιος που έλεγε ότι είναι με τα συνδικάτα και πρέπει να φτιαχτούν περισσότερα. Ότι είναι με τον σοσιαλισμό. Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές λένε αυτή τη στιγμή ότι έχουνε φτάσει τα 130-140.000 μέλη. Δεν έχει υπάρξει τόσο μεγάλη οργάνωση στην ιστορία των ΗΠΑ, που να προσδιορίζεται στην Αριστερά.

Ήταν όλη αυτή η κινητοποίηση του κόσμου που έφερε το αποτέλεσμα αυτό κατά του Τραμπ. Η κρίση που βλέπουμε αυτή τη στιγμή να υπάρχει στην Αμερική, είναι σε ολόκληρο τον πλανήτη. Την είδαμε και στο Ισραήλ μετά τις πρόσφατες εκλογές. Είναι και εκεί αποτέλεσμα της αδυναμίας τους να κερδίσουν τον πόλεμο. Ξεκίνησαν λέγοντας ότι θα αδράξουν την ευκαιρία για να κάνουν εθνοκάθαρση και γενοκτονία, ότι θα εκδικηθούν για την επίθεση της Πλημμύρας του Αλ Ακσά και θα ολοκληρώσουν την καταστροφή που ξεκίνησαν το 1948.

Η Παλαιστίνη είναι εδώ

Το πέτυχαν; Όχι. Η Παλαιστίνη είναι εκεί ακόμα. Είπαν ότι θα εξαφανίσουν τη Χαμάς. Η Χαμάς είναι εκεί, συζητάει στο Κάιρο με τον γαμπρό του Τραμπ, τον Κούσνερ ως επίσημος συνομιλητής. Κάνανε πόλεμο στο Λίβανο. Κάνανε πόλεμο στο Ιράν. Το Ιράν ήταν ο στόχος τους του Νετανιάχου εδώ για δεκαετίες. Κέρδισαν σε αυτόν τον πόλεμο; Όχι. Και αυτή τη στιγμή που πάνε να τσακίσουν τους Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη, έχουν βρεθεί μέσα στο ίδιο το Ισραήλ, να μην μπορούν να σχηματίσουνε κυβέρνηση, γιατί οι Παλαιστίνιοι, που είναι μέσα στο Ισραήλ, αναδείχθηκαν σε ρυθμιστικό παράγοντα και είναι αναγκασμένοι να ψάχνονται αν θα τους βάλουν σε μια κυβέρνηση παρότι τους θεωρούν ανθρώπους β' κατηγορίας.

Αυτή είναι η εικόνα που έχουμε μπροστά μας. Μέσα σε αυτή την εικόνα, όμως, χρειάζεται να έχουμε καθαρό πού είναι η δύναμη και πού είναι η ελπίδα, για να μπορέσουμε να σταματήσουμε την καταστροφή. Η δύναμη είναι στην αντίσταση από τα κάτω, στην αντίσταση της εργατικής τάξης που δίνει τη μάχη, είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στις ΗΠΑ, είτε εδώ. Αν υπάρχει ένας οδοστρωτήρας, να το πούμε έτσι, ο οδοστρωτήρας είναι αυτή η παγκόσμια εργατική τάξη.

Όπως έλεγε κι ένας Μαύρος ποιητής της δεκαετίας του 1960, ο Τζίλ Σκοτ Χέρον, «Η Επανάσταση θα σε βάλει στη θέση του οδηγού». Ο οδοστρωτήρας πρέπει να έχει και οδηγό για να μπορέσουν οι εξεγέρσεις να γίνουν επαναστάσεις και να νικήσουν. Αυτή είναι η δουλειά που έχουμε να κάνουμε εμείς. Έχουμε το καθήκον να χτίσουμε μια επαναστατική Αριστερά αντάξια όλων αυτών των ανθρώπων που βγαίνουν στον δρόμο.

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση από το ΣΕΚ που με συνέπεια έχει σταθεί στους αγώνες μας πάρα πολλά χρόνια τώρα. Θέλω να ξεκινήσω σχετικά με τους αγώνες των λιμενεργατών ανά τον κόσμο τα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι μόνο ο αγώνας τώρα ενάντια στη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών. Έρχεται από παλιά αυτή η προσπάθεια. Ήδη από την επίθεση στους 300 λιμενεργάτες στο Λίβερπουλ από μια ιδιωτική εταιρεία που αποφάσισε να τους απολύσει και να εγκαταστήσει άλλο προσωπικό από εργολάβους, το 1997-1998, έγινε μια μεγάλη προσπάθεια στήριξης των συναδέλφων και ήταν και η αφορμή να δημιουργηθούν καινούριες διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Από εκεί ξεπήδησε το Διεθνές Συμβούλιο Λιμενεργατών, το IDC, όπου η Ένωσή μας, η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ, είναι ιδρυτικό μέλος, όπως και η ΟΜΥΛΕ. Στη συνέχεια σταθήκαμε απέναντι σε δύο οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το λεγόμενο Port Package 1 και Port Package 2 το 2003 και το 2005, που ήταν μια προσπάθεια απορρύθμισης του επαγγέλματος και των λιμενικών υπηρεσιών. Τότε λοιπόν συντονιστήκαμε με τα λιμενεργατικά σωματεία ανα την Ευρώπη και δημιουργήσαμε μεγάλο πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι συσχετισμοί ήταν στο Ευρωκοινοβούλιο τέτοιοι που μας βοηθήσαν να μην περάσουν αυτές οι οδηγίες. Συνεχίσαμε, λοιπόν, τους αγώνες έχοντας αυτή την παρακαταθήκη.

Στους δρόμους

Συμμετείχαμε και στον κοινωνικό διάλογο και στους δρόμους για να μπορέσουμε να βρούμε μια άκρη για το πώς θα ρυθμιστεί αυτή η εργασία όχι με τη λογική του νεοφιλελευθερισμού. Δεν πήγαν καλά τα πράγματα. Από το 2013 που ήμασταν σε αυτή τη διαδικασία μέχρι το 2025 δεν έχουμε δρέψει καρπούς.

Ουσιαστικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σύρεται πίσω από το εφοπλιστικό λόμπι και δεν θέλει να ρυθμίσει τίποτα, θέλει να τα αφήσει ελεύθερα. Και έρχεται, λοιπόν, το Μάρτιο του 2026 η Ευρωπαϊκή Στρατηγική για τα Λιμάνια όπου εκεί ανοίγει μια βεντάλια ζητημάτων. Βάζει την αυτοματοποίηση που είναι ένα αγκάθι στη δουλειά μας εδώ και αρκετές δεκαετίες και τη βάζει με καινούριους όρους βάζοντας μέσα και την τεχνητή νοημοσύνη. Είναι απειλή για να χαθούν θέσεις εργασίας κρίσιμες σε αυτήν την βιομηχανία.

Εκτός από την αυτοματοποίηση έχουμε και τη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών. Στα πλαίσια του ReArm Europe, λένε οι ευρωπαίοι εταίροι και οι ηγεσίες, ότι τα λιμάνια είναι κρίσιμες υποδομές, μπορούν να δεχτούν τη μεταφορά των όπλων, υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια, άρα για τους ιδιώτες παρόχους είναι ό,τι πρέπει να πάρουν ζεστό κοινοτικό χρήμα να φτιάξουν αυτές τις υποδομές, χωρίς να τους ενδιαφέρει που θα πάνε τα όπλα, για ποιους, ποιοι θα τα παράγουν. 

Σε αυτό, λοιπόν, εμείς αντιστεκόμαστε. Λέμε όχι, γιατί έχουμε εμπειρία, έχουμε και μία εμπειρία αγώνων στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού. Οι κινητοποιήσεις που γίνανε και οι προσπάθειες έμπρακτης αλληλεγγύης μη φορτώνοντας όπλα για το Ισραήλ, μας έδωσε τη δυνατότητα να έρθουμε σε σύνδεση και με άλλες οργανώσεις και συλλογικότητες όπως το March to Gaza, το BDS, το Νo Harbour for Genocide, το Global Sumud Flotilla, πολιτικές οργανώσεις κλπ.

Εκτός από την αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, αυτό ήταν και ένα εργαστήρι για να μας φέρει πιο κοντά εμάς που είμαστε μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Λιμενεργατών, μαζί με άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις για να μπορέσουμε να δούμε πώς μπορούμε να σταθούμε απέναντι σε αυτούς τους σχεδιασμούς.

Και καταλήξαμε στη δεύτερη κινητοποίηση στις 30 Οκτώβριου, όπου συμμετείχαν πάνω από 100 λιμάνια σε όλο τον κόσμο ενάντια στη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών και την πολεμική οικονομία. Προσπαθούμε να κάνουμε αποτίμηση να μιλήσουμε με συναδέλφους από άλλες χώρες και να δούμε πώς μπορούμε να το πάμε παρακάτω. Μπορούμε μόνοι μας οι λιμενεργάτες; Νομίζω πως όχι. Παρά το ότι έχουμε μια αρκετά μεγάλη εμπειρία σε διεθνές επίπεδο συνεννόησης κι αγώνων, πρέπει να βγουν και άλλοι κλάδοι.

Πρέπει να βγουν και άλλοι εργαζόμενοι σε αυτόν τον αγώνα για να μπορέσουμε να είμαστε όλοι μαζί αποτελεσματικοί. Ο εχθρός είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το μεγάλο Κεφάλαιο, και εδώ η Ελληνική Κυβέρνηση που βάζει πλάτη σε όλα αυτά. Τα τελευταία 7 χρόνια έχει ξοδέψει επιπλέον από όσα έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός, 23 δισεκατομμύρια, μόνο για τους εξοπλισμούς. Και την ίδια στιγμή ξέρουμε όλοι τι γίνεται με την Παιδεία, με την Υγεία, το κοινωνικό κράτος κλπ. 

Και κάποια στιγμή θα πρέπει να μας πούνε στην Ευρώπη ποιος είναι τελικά αυτός ο εχθρός ρε παιδιά; Εξοπλιζόμαστε, ξαναεξοπλιζόμαστε και τελικά τι μένει; Κοινωνικό κράτος υπό το μηδέν, Παιδεία από το κακό στο χειρότερο και υποταγμένοι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές.

Εμείς σε αυτά λέμε όχι. Προσπαθούμε να συντονιστούμε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η 30η του Οκτώβρη ήταν μία μέρα ορόσημο. Δημιουργήσαμε πρόβλημα. Δείξαμε αποφασιστικότητα. Αυτά είναι παρακαταθήκες.

Και ελπίζουμε αυτό να γίνει και σε άλλους κλάδους, για να μπορούμε να πάμε από κοινού. Οι μηχανοδηγοί ήταν μαζί μας, οι ναυτεργάτες ήταν μαζί μας. Είναι πολύ σημαντικό αυτό να απλωθεί, γιατί εμείς θα έχουμε το τελευταίο λόγο.

Βιώνουμε σεισμικές αλλαγές, και αυτό κάποιες φορές σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με αιφνίδιες στροφές και ραγδαίες εξελίξεις. 

Οι αναλύσεις που έλεγαν για μια συντηρητική στροφή και για μια ιστορική μετατόπιση στις ΗΠΑ δεν άξιζαν ούτε το μελάνι με το οποίο είχαν γραφτεί. Δεν έπαιρναν υπόψη τους την πόλωση, την κρίση του ιμπεριαλισμού και της οικονομίας και το τι συμβαίνει στην κοινωνία. Στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από τη νίκη του Τραμπ μέχρι προχθές, η αμερικάνικη ηγεμονία, που υποτίθεται ότι θα υπέτασσε όλο τον πλανήτη, είχε ξεφτιλιστεί.

Αυτή η κρίση τροφοδοτείται, μεγαλώνει, γεννάει τέρατα, γεννάει κινδύνους, τους κάνει επικίνδυνους. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για τον ιμπεριαλισμό. Όχι μόνο για τον Τραμπ, που θα πρέπει να δει τώρα τι θα κάνει στο Ιράν αλλά ούτε και για τους Δημοκρατικούς. Πώς θα τα διαχειριστούν όλα αυτά; Θα κάνουμε άλλη μια υποχώρηση, θα φύγουμε από τη Μέση Ανατολή, και τι θα αφήσουμε πίσω; Ή θα επιμείνουμε εκεί, ενώ το μήνυμα των εκλογών και όλος ο κόσμος λέει ότι πρέπει να φύγουμε; Δεν υπάρχουν εύκολα δεδομένα. Οι μάχες και στα δύο κόμματα θα είναι μεγάλες, και ούτε για τους Ρεπουμπλικάνους ούτε για τους Δημοκρατικούς θα είναι εύκολες ιστορίες. Το πώς θα κριθεί αυτό το πράγμα εξαρτάται από το τι θα κάνει το κίνημα στην Αμερική και το τι θα κάνει το κίνημα παντού, από το πώς θα οργανώσουμε τη συνέχεια.

Έρχομαι να σας μεταφέρω μερικά νέα για την κατάσταση στη Γαλλία.

Αυτή τη στιγμή, το επίπεδο των αγώνων στη Γαλλία είναι τόσο υψηλό, που όλο και περισσότεροι άνθρωποι συγκρίνουν την κατάσταση με τον Μάη του ’68.

Από τα τέλη Σεπτεμβρίου έχει αναπτυχθεί ένα πολύ ισχυρό κίνημα της νεολαίας, στο οποίο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες έχουν προστεθεί και οι εργαζόμενοι/ες. Την Πέμπτη 5 Νοέμβρη, τα συνδικάτα κάλεσαν επιτέλους σε απεργία και ήμασταν σχεδόν 2 εκατομμύρια άνθρωποι στους δρόμους. Δεν πρόκειται για το τέλος, αλλά για την αρχή μιας νέας φάσης της κινητοποίησης, με νέα απεργία την Τρίτη.

Ένας μήνας κινητοποιήσεων κατάφερε περισσότερα από όσα κατάφεραν μήνες προπαγάνδας. Αυτό το κίνημα μας δείχνει τρία πράγματα:

Πρώτον την αναγκαιότητα να συνδέσουμε τον αγώνα ενάντια στη λιτότητα με τον αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό αγώνα. Στη Γαλλία έχουμε ζήσει μεγάλα κινήματα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων υπηρεσιών, αγώνες για τις συνθήκες διαβίωσης με τα Κίτρινα Γιλέκα, καθώς και κινητοποιήσεις ενάντια στις μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2019 και το 2023. Όλα αυτά δεν εμπόδισαν ποτέ το RN (Εθνικη Συσπείρωση) να παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση και να ενισχύεται.

Για πρώτη φορά, οι μαθητές και οι μαθήτριες των λυκείων έβαλαν μπροστά τον αγώνα για καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης, την αλληλεγγύη στη Γάζα και τον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό και το RN. Κατάφεραν να κερδίσουν την υποστήριξη της κοινωνίας, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τόσο τον Μακρόν όσο και τους φασίστες. Σήμερα, δεν είναι οι φασίστες, αλλά το κίνημα που ενσαρκώνει την εναλλακτική απέναντι στον Μακρόν.

Oρλεάνη

Για πρώτη φορά εδώ και 30 χρόνια, καταφέραμε να συγκεντρώσουμε 30.000 διαδηλωτές και διαδηλώτριες ενάντια στην έναρξη του συνεδρίου των φασιστών του RN στην Ορλεάνη, στις 24 Οκτωβρίου. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε μια πανεθνική καμπάνια ενάντια στην προεκλογική τους εκστρατεία.

Δεύτερον την αναγκαιότητα να αναδείξουμε τη δύναμη της τάξης μας για να νικήσουμε. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν θέλουν να οργανώσουν τον πολιτικό αγώνα ενάντια στον Μακρόν και τους φασίστες. Όμως η τάξη μας είναι έτοιμη να παλέψει. Και εκεί όπου συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες οργάνωσαν την απεργία της Πέμπτης από τα κάτω, σε σύνδεση με τη νεολαία, το αποτέλεσμα ήταν απίστευτο. Στο κέντρο του Παρισιού, σε μια περιοχή όπου οι φασίστες έχουν ισχυρή παρουσία, συνδικαλιστές κατάφεραν να ενώσουν απεργούς από ένα μουσείο, έναν σιδηροδρομικό σταθμό, ένα νοσοκομείο, καθώς και φοιτητές και φοιτήτριες, ώστε να κατευθυνθούν όλοι μαζί στη διαδήλωση, σχηματίζοντας ένα μπλοκ χιλιάδων ανθρώπων.

Αυτά μας πάνε στο τρίτο: Μία μόνο λύση: η επανάσταση!

Πρώτα απ’ όλα, επειδή η πολιτική κρίση είναι τεράστια. Οι εργοδότες συζητούν με τους φασίστες. Ανάμεσα στην Ανυπότακτη Γαλλία (LFI), που εκφράζει τη ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό και τη λιτότητα, και το RN, επιλέγουν το RN.

Αλλά και επειδή το κίνημα γεννά ήδη προσδοκίες και διεκδικήσεις που ξεπερνούν τις εκκλήσεις για ηρεμία ή την προτροπή να ψηφίσουμε σωστά σε μερικούς μήνες. Πρόκειται για αιτήματα που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν μέσα στα όρια του υπάρχοντος συστήματος.

Μίλησα προηγουμένως για τον Μάη του ’68. Στις διαδηλώσεις ακούγονται συνθήματα όπως: «Εμείς παράγουμε, εμείς αποφασίζουμε». Πρέπει να δώσουμε απάντηση σε αυτές τις προσδοκίες, διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος της απογοήτευσης και της αποστράτευσης.

Για να νικήσουμε, είναι απαραίτητο να ενώσουμε τις αγωνιστικές δυνάμεις που πιστεύουν ότι η ψήφος δεν αρκεί και ότι πρέπει να διατηρήσουμε αυτή την προοπτική από τα κάτω, από εμάς και για εμάς. Πρέπει να οργανωθούμε για να καταφέρουμε να τα κερδίσουμε όλα. Και γι’ αυτό χρειαζόμαστε επαναστατικές οργανώσεις όπως η A2C στη Γαλλία ή το ΣΕΚ στην Ελλάδα!

Στη συζήτηση με τίτλο «Λένιν, Μπουχάριν -   Ο Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας και ο Σωτήρης Κοντογιάννης από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω εξήγησαν γιατί η κλασική μαρξιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό είναι το θεμέλιο όχι μόνο για αναλύσουμε τον σημερινό ιμπεριαλισμό αλλά και για τη στρατηγική της ανατροπής του. «Μία από τις πιο γνωστές ρήσεις του Λένιν είναι ότι χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα. Στο θέμα του ιμπεριαλισμού αυτό είναι το ‘ουκ άνευ’: να υπάρχει επαναστατική θεωρία, για να μπορέσει η εργατική τάξη να συγκρουστεί με το ίδιο το σύστημα και να απαλλαγούμε από τη φρίκη των πολέμων» ειπώθηκε εισηγητικά.

Τι σημαίνει αυτό για την περιοχή μας; Με αυτό ερώτημα καταπιάστηκαν στις εισηγήσεις στη συζήτηση «Οι υποϊμπεριαλισμοί και η Μέση Ανατολή», ο Γιώργος Τσιάρας δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών και ο Γιάννης Σηφακάκης, συντονιστής της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο. Η Ελλάδα «έχει τη δική της ατζέντα και στη Μέση Ανατολή» επισήμανε ο Γιώργος κάνοντας ξεχωριστή αναφορά στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Στη συνέχεια μίλησε για τον πόλεμο στην Υεμένη όπου «προβάλλονται οι τοπικοί υποϊμπεριαλισμοί, οι δυο ισχυρότεροι είναι η Σ. Αραβία και τα ΗΑΕ και από πίσω τους βέβαια οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, αυτοί είναι οι πραγματικοί σπόνσορες του πολέμου, στον οποίο συμμετέχει η Ελλάδα με πολλούς τρόπους». 

Ο Γ. Σηφακάκης ανέλυσε την ευρύτερη εικόνα των ανταγωνισμών στη Μ. Ανατολή και τη Δυτ. Ασία, την ενέταξε στις αλλαγές στον ιμπεριαλισμό στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα για να μιλήσει για τον αντιδραστικό ανταγωνισμό ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική άρχουσα τάξη και τα διεθνιστικά, αντιπολεμικά καθήκοντα της Αριστεράς.  

Ένα τέτοιο κεντρικό καθήκον αποτυπώθηκε στον τίτλο μιας άλλης συζήτησης στο μονοήμερο: «Στοπ στο γενοκτονικό Ισραήλ, Λευτεριά στην Παλαιστίνη» με εισηγητές τον Στ. Μιχαηλίδη από την Εργατική Αλληλεγγύη και τον Νεκτάριο Δαργάκη, δημοσιογράφο.  «ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν καταλήξει σε χειρότερη θέση και σε μεγαλύτερη κρίση από εκεί που ξεκίναγαν πριν τρία χρόνια. Ξεκίναγαν με στόχο να τσακιστεί η αντίσταση και να αδειάσει η Γάζα. Τρία χρόνια μετά όχι μόνο κανένας από αυτούς τους στόχους δεν έχει επιτευχθεί, αλλά ακριβώς το αντίθετο», τόνισε ο Στέλιος. 

Ο Νεκτάριος τόνισε ότι: «Αυτά δεν σημαίνουν ότι οι ΗΠΑ δεν θα συνεχίσουν να στηρίζουν το Ισραήλ, αλλά, όπως προαναφέραμε, το Ισραήλ πλέον αποτελεί πολιτικό βαρίδι που παίρνει μαζί του οποιονδήποτε τάσσεται με το μέρος του». «Έχουμε να κλιμακώσουμε με απεργίες για να σπάσουμε τη συνεργασία με το Ισραήλ, να ακυρώσουμε τα ξεπουλήματα στο ισραηλινό κεφάλαιο και νταλαβέρια σαν την Ασπίδα του Αχιλλέα, να ξεφορτωθούμε τον Μητσοτάκη κι αυτή θα είναι η καλύτερη βοήθεια στον Παλαιστινιακό λαό και την αντίστασή του», ήταν το συμπέρασμα.

Η «Αντίσταση στην Ευρώπη του πολέμου» ήταν το θέμα της συζήτησης που άνοιξαν ο Λ. Μπόλαρης συγγραφέας και η Λίλιαν Μπουρίτη από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω. Η αιχμή της ήταν ότι «άλλο Ουκρανία άλλο Παλαιστίνη». Ο πρώτος ομιλητής επιχειρηματολόγησε γιατί ο πόλεμος που έχει κοστίσει τόσο αίμα και καταστροφές είναι μια σύγκρουση ιμπεριαλισμών στο έδαφος της Ουκρανίας, μια χώρα που εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστον είναι σταυροδρόμι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Χρειάζεται να έχουμε αυτή την ανάλυση για να απαντήσουμε στην προπαγάνδα των κυβερνήσεων και των αρχουσών τάξεων που μας λένε ότι πρέπει να φορτωθούμε τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών, με περικοπές και φτώχεια, διαφορετικά τα ρωσικά τανκς θα φτάσουν στο Παρίσι. 

Ανάλυση

Η Λίλιαν απάντησε στο άλλο μισό της προπαγάνδας της άρχουσας, ότι η πάλη για Λευτεριά στη Παλαιστίνη είναι «αντισημιτισμός». Εξήγησε ότι το σιωνιστικό κράτος είναι ένα κράτος εποίκων, μαντρόσκυλο του δυτικού ιμπεριαλισμού και γιατί, με βάση την ανάλυση του Λένιν για το δικαίωμα των καταπιεσμένων εθνών στην αυτοδιάθεση, στηρίζουμε την Παλαιστινιακή Αντίσταση χωρίς προϋποθέσεις.

Ο σεξισμός είναι κομμάτι των επιθέσεων των αρχουσών τάξεων και οι γυναίκες έχουν βρεθεί στην πρώτη γραμμή της αντίστασης στο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και του πολέμου. Η συζήτηση με θέμα «Γυναίκες και Πόλεμος», με ομιλήτριες την Αργυρή Ερωτοκρίτου, γιατρό μέλος του Γ.Σ της ΟΕΝΓΕ και την Κατερίνα Θωίδου δημοτική σύμβουλο Νίκαιας-Ρέντη ήταν γεμάτη από τους αγώνες και τις εμπειρίες αυτού του κινήματος. «Συχνά υποβαθμίζεται ο ρόλος που έπαιξαν οι γυναίκες στο εργατικό κίνημα, στο αντιπολεμικό κίνημα» είπε η Αργυρή για να συνεχίσει: «Οι επαναστάτριες της περιόδου γύρω από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο έδωσαν μάχες για να ξεκαθαρίσουν ταυτόχρονα και την ανάγκη για την κατάκτηση πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες με όρους τάξης και όχι φύλου αλλά και την διεθνιστική στάση κατά της στήριξης των δικών τους αρχουσών τάξεων στον πόλεμο. Η Κλάρα Τσέτκιν του γερμανικού SPD και η Αλεξάνδρα Κολλοντάι που τελικά κερδήθηκε με τους Μπολσεβίκους έπαιξαν κεντρικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία».

«Οι γυναίκες έχουν διαδραματίσει τον πιο καθοριστικό ρόλο στην πάλη ενάντια στον πόλεμο, καταφέρνοντας να αλλάξουν την κοινωνία και τη θέση τους μέσα σε αυτήν, κερδίζοντας κατακτήσεις και δικαιώματα» ξεκίνησε την παρέμβασή της η Κατερίνα: «Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνο την ιστορία, αφορά το σήμερα. Αν μιλάμε για το πολιτικό χαστούκι που έφαγε ο Τραμπ μέσα από τις εκλογές της 3/11, που επιβεβαιώνει την κρίση της ηγεμονίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και που είναι ο καρπός των αγώνων από τα κάτω, πρέπει να θυμίσουμε ότι τον δρόμο τον άνοιξαν οι γυναίκες».

Το γερμανικό κεφάλαιο συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους θηρευτές της εποχής μας, με τη γερμανική οικονομία να είναι η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο, πίσω μόνο από την Κίνα και τις ΗΠΑ. 

Ωστόσο, εδώ και δεκαετίες, η γερμανική άρχουσα τάξη δεν ήταν ικανοποιημένη με το γεγονός ότι η Γερμανία παρέμενε ένας στρατιωτικός νάνος, παρά την τεράστια οικονομική της ισχύ. Ιδιαίτερα ως αντίδραση στον ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και, αργότερα, στην εθνική προστατευτική πολιτική του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, είδε την ευκαιρία να αλλάξει αυτή την κατάσταση και να επενδύσει σε μαζικούς εξοπλισμούς. Αναλαμβάνοντας την εξουσία το 2025, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς υποσχέθηκε να δημιουργήσει τον μεγαλύτερο συμβατικό στρατό της Ευρώπης. Για τον σκοπό αυτό, η γερμανική κυβέρνηση τροποποίησε τη νομοθεσία σχετικά με το δημόσιο χρέος, ώστε να καταστούν δυνατές απεριόριστες επενδύσεις στον στρατιωτικό τομέα. Ξεκίνησε με 400 δισεκατομμύρια ευρώ για επανεξοπλισμό και επιπλέον 500 δισεκατομμύρια ευρώ για υποδομές. Ωστόσο, αυτές οι επενδύσεις στις υποδομές δεν αποτελούν απλώς κοινωνικές παροχές, αλλά στην πραγματικότητα εντάσσονται και στις στρατιωτικές επενδύσεις, καθώς αποσκοπούν στη δημιουργία ταχύτερων αυτοκινητοδρόμων, δρόμων κατάλληλων για τη μετακίνηση αρμάτων μάχης, υπόγειων νοσοκομείων για στρατιώτες και άλλων αντίστοιχων εγκαταστάσεων.

Η Γερμανία περιγράφεται συχνά ως κεντρικός στρατηγικός «κόμβος» για τους πολέμους στην Ευρώπη. Αυτό διαδραμάτισε επίσης ρόλο στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Συντηρητικοί Γερμανοί πολιτικοί κατέστησαν σαφές ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα ήταν εφικτός για τις ΗΠΑ χωρίς τη βάση Ράμσταϊν, την αμερικανική στρατιωτική βάση στη Γερμανία.

 Ωστόσο, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια μονόπλευρη υπόθεση. Ο καγκελάριος Μερτς, σχολιάζοντας προηγούμενες ισραηλινές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, δήλωσε: «Αυτή είναι η βρόμικη δουλειά που κάνει το Ισραήλ για όλους μας». Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Γερμανία, μαζί με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, επωφελείται από την περιφερειακή τρομοκρατία του Ισραήλ μέσω του παγκόσμιου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Με τη συχνή υποστήριξη ισραηλινών εταιρειών, όπως η Elbit Systems, η Israel Aerospace Industries και η Rafael, εργοστάσια παραγωγής όπλων εμφανίζονται σε ολόκληρη τη χώρα.

Όπλα

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτά τα εργοστάσια κατασκευάζονται από το μηδέν, όπως στο Σάνγκερχαουζεν. Εκεί, το φασιστικό, ναζιστικό κόμμα AfD, παρότι κατά τα άλλα προσπαθεί να παρουσιάζεται ως «κόμμα της ειρήνης», υποστήριξε το ισραηλινό εργοστάσιο όπλων, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα όπλα θα ήταν απαραίτητα για τη σχεδιαζόμενη εκστρατεία εθνοκάθαρσης εναντίον των μεταναστών στη Γερμανία. Σε άλλες περιπτώσεις, εργοστάσια που προηγουμένως παρήγαν διαφορετικά προϊόντα μετατρέπονται σε εργοστάσια παραγωγής όπλων.

Το ιμπεριαλιστικό αυτό εγχείρημα χρηματοδοτείται στις πλάτες της εργατικής τάξης, μέσω επιθέσεων στο κοινωνικό κράτος. Η σημερινή κυβέρνηση σχεδιάζει να καταργήσει το οκτάωρο, το οποίο κατακτήθηκε μέσα από τους αγώνες της βάσης κατά την Επανάσταση του Νοεμβρίου του 1918, προκειμένου να αυξήσει τις ώρες εργασίας του προλεταριάτου. Η κυβέρνηση επιδιώκει επίσης να επιδεινώσει τις συνθήκες της υγειονομικής ασφάλισης και του συνταξιοδοτικού συστήματος. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επίθεση στο κοινωνικό κράτος από την εποχή των Ναζί.

Για να δημιουργήσουν τον μεγαλύτερο στρατό της Ευρώπης, οι Γερμανοί κυβερνώντες χρειάζονται επίσης ανθρώπινο δυναμικό. Γι' αυτό επιδιώκουν την επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο αναπτύσσεται αντίσταση. Ενώ το παραδοσιακό αντιπολεμικό κίνημα στη Γερμανία, το οποίο ιστορικά υπήρξε ιδιαίτερα ισχυρό και με σημαντική επιρροή, δεν κατάφερε πλέον να αναλάβει δράση εξαιτίας των εσωτερικών του αντιφάσεων σχετικά με τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ, η νεολαία άρχισε να αντιστέκεται.

Τον τελευταίο χρόνο, οι νέοι οργάνωσαν τέσσερις μαθητικές απεργιακές κινητοποιήσεις, με τη συμμετοχή περίπου 50.000 διαδηλωτών σε ολόκληρη τη Γερμανία.

Πρόσφατα, στις 31 Οκτωβρίου, η πρωτοβουλία «Gen Z regelt» οργάνωσε πανεθνικές διαδηλώσεις ενάντια στις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Εμπνευσμένες από την εξέγερση στη γειτονική Γαλλία, οι κινητοποιήσεις αυτές έβγαλαν στους δρόμους περισσότερους από 120.000 διαδηλωτές διαφορετικών γενεών. Και πολύ σωστά, καθώς η σημερινή καταστροφική κοινωνική κατάσταση δεν αποτελεί απλώς ζήτημα γενεών, αλλά πρωτίστως ταξικό ζήτημα.

Φυσικά, τα μέσα ενημέρωσης χρησιμοποίησαν ψευδείς κατηγορίες περί αντισημιτισμού εναντίον των νεανικών κινητοποιήσεων, εξαιτίας της αλληλεγγύης τους προς την Παλαιστίνη. Φυσικά, η αστυνομία κατέφυγε σε βίαιη καταστολή.

Παρ' όλα αυτά, πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις σε τουλάχιστον 34 πόλεις.

Και αυτή ήταν μόνο η αρχή. Στις 20 Νοεμβρίου, αυτές οι πρωτοβουλίες θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να οργανώσουν πανεθνικές διαδηλώσεις στο πλαίσιο της διεθνούς απεργίας της νεολαίας. Είτε στη Γερμανία είτε οπουδήποτε αλλού, είναι καθοριστικής σημασίας να συνδέσουμε την ιμπεριαλιστική πορεία προς τον πόλεμο με την ταξική πάλη, αναδεικνύοντας το κοινωνικό ζήτημα του κόστους και το ερώτημα ποιος πληρώνει για τις στρατιωτικές περιπέτειες των πλουσίων, τόσο με χρήμα όσο και με αίμα.

Είναι η εργατική τάξη αυτή που πληρώνει. Και η εργατική τάξη δεν έχει την πολυτέλεια να παραμένει κατακερματισμένη σε εθνικό επίπεδο. Είναι, και οφείλει να είναι, μια διεθνής τάξη. Αλληλεγγύη σε όλους εσάς και στους αγώνες σας, από το Βερολίνο!

Στις πρόσφατες εκλογές, η πολιτική τύπου MAGA απορρίφθηκε με τον πιο δυνατό τρόπο. Τόσο οι εσωτερικές πολιτικές (η ICE, οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές, αλλά και το ζήτημα της ακρίβειας) όσο και οι εξωτερικές πολιτικές, όσον αφορά τον πόλεμο στο Ιράν και τη γενοκτονία στη Γάζα, όλοι αυτοί οι παράγοντες συνετέλεσαν στο να κατέβει ο κόσμος να ψηφίσει και να πει ότι δεν θέλει αυτές τις πολιτικές. 

Στη Μινεάπολη, οι Ρεπουμπλικάνοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα για τους Σομαλούς «εγκληματίες», για τους πρόσφυγες ως εγκληματίες, για να δικαιολογήσουν την εισβολή της ICE στην Πολιτεία με την επιχείρηση «Metro Surge». Ο Ίλον Μασκ έδωσε πολλά εκατομμύρια για να στηρίξει τις καμπάνιες των Ρεπουμπλικάνων.

Τώρα όμως που οι Δημοκρατικοί κέρδισαν, μας δίνεται στην πραγματικότητα η δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τον Τραμπ και τα δεινά που έχει προκαλέσει στη χώρα. Στον Τραμπ έχουν μείνει δύο χρόνια στην εξουσία, αλλά πρέπει να αρχίσουμε να παλεύουμε για να περιορίσουμε τις ζημιές του, αλλά και για πολιτικές που στηρίζουν την εργατική τάξη. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιος μας έφερε από την αρχή σε αυτή την κρίση. 

Οι Δημοκρατικοί στην πραγματικότητα λογοδοτούν στα ίδια μεγάλα αφεντικά στα οποία λογοδοτούν και οι Ρεπουμπλικάνοι. Άρα πρέπει να συνεχίσουμε να πιέζουμε τους Δημοκρατικούς που εκλέξαμε να διεκδικήσουν δικαιώματα για την εργατική τάξη, αλλά και να σταματήσουν τον ιμπεριαλισμό και τους πολέμους, τους πολλούς πολέμους. Αυτές οι πολιτικές είναι δημοφιλείς και στις ΗΠΑ και διεθνώς, όπως βλέπουμε στη Γαλλία, όπου ο κόσμος αυτή τη στιγμή παλεύει. Η εργατική τάξη διεθνώς χρειάζεται κόμματα που στηρίζουν τις διεκδικήσεις της και παλεύουν γι' αυτές. Οι πρόσφατα εκλεγμένοι Δημοκρατικοί είναι στην πραγματικότητα μεταβατικοί υποψήφιοι, που μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά σε αυτές τις διεκδικήσεις.

Υπάρχει μια πάρα πολύ θετική ενέργεια αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ. Ο κόσμος απέρριψε τον τραμπισμό σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει μαζί του. Ο μόνος τρόπος για να τον αποτελειώσουμε είναι να υπάρξουν νόμοι και κανόνες που θα απελευθερώσουν την εργατική τάξη και θα σπάσουν τις αλυσίδες που της έχει βάλει ο Τραμπ τα τελευταία χρόνια.