Στις 11 Νοέμβρη πάμε για μια μεγάλη γενική απεργία σε ολόκληρη την Ισπανία. Είναι η πρώτη γενική απεργία που καλούν όλα τα συνδικάτα από τα πιο μεγάλα μέχρι τα πιο μικρά, από το 2012. 14 ολόκληρα χρόνια. Είναι πρωτοφανής συνθήκη. Αυτό που εξελίξεται είναι πρωτοφανές για πολλούς ακόμα λόγους.
Πρώτα απ' όλα είναι μια τεράστια ανάσα για όλο τον κόσμο του κινήματος. Μιλάμε για εκατομμύρια ενεργού κόσμου στο κίνημα που εδώ και 8 χρόνια είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο την κυβέρνηση, τις περιφερειακές κυβερνήσεις που πολλές είναι στα χέρια της Δεξιάς, την επιθετικότητα της Δεξιάς και των φασιστών, αλλά και την πίεση που έλεγε ότι άμα κινείσαι, άμα κάνεις το οτιδήποτε παίζεις το παιχνίδι της Δεξιάς και ό,τι είναι να γίνει θα το μεταφέρουν οι υπουργοί της Αριστεράς που είναι στην κυβέρνηση με ηρεμία και με σύνεση.
Η κήρυξη της γενικής απεργίας έχει απελευθερώσει όλο αυτό το δυναμικό. Είναι πρωτοφανές γιατί μιλάμε για μία απεργία στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου. Οι εκλογές είναι στις 29 του Νοέμβρη. Και έτσι αυτό έχει μετατραπεί σε μια ενιαία διαδικασία σύγκρουσης. Απεργίες και εκλογές μαζί, σαν μια αίσθηση κοινής σύγκρουσης ανάμεσα στις δύο τάξεις.
Η δύναμη είναι η δύναμη των κινημάτων, του κινήματος για τη στέγη, του αντιπολεμικού, του αντιφασιστικού, του γυναικείου, του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.
Όλες αυτές οι μάχες κατάφεραν το τελευταίο διάστημα να ξαναφέρουν τη σύγκρουση στην καρδιά της πολιτικής και βλέπουμε ότι δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς για το τι πρεσβεύει και το τι λέει. Μιλάμε για ένα βαθύ χαράκωμα που έχει σχηματιστεί. Από τη μία μεριά, ο κόσμος που ταυτίζεται με την Μαρικάρμεν που πέθανε στις 7 Οκτώβριου στα 87 της χρόνια με 50% αναπηρία επειδή τα funds της στερήσαν το σπίτι της αυξάνοντας το νοίκι στο τριπλάσιο και απ' την άλλη αυτοί που ταυτίζονται με τα funds.
Με το που έγινε γνωστός ο θάνατός της, ξέσπασαν καινούργιες διαδηλώσεις. Η δεξιά και η ακροδεξιά είχαν κάνει ένα επιπλέον λάθος, έκαναν ευθείες επιθέσεις στην ίδια την Μαρικάρμεν προσωπικά. Την αποκαλούσαν ξεδιάντροπη τζαμπατζού, ότι είναι μαριονέτα του Σάντσεθ που θέλει να αποπροσανατολίσει από την “εθνική τραγωδία” στη Θέουτα. “Εθνική τραγωδία” αποκαλούν το ότι πήγαν μετανάστες στον αποικιακό θύλακα στη Θέουτα στην Αφρική, ρισκάρανε τη ζωή τους και πέθαναν πάνω από 100 άνθρωποι. Εθνική τραγωδία θεωρούν όχι τους ανθρώπους που πέθαναν αλλά ότι δεν σκότωσαν ακόμα περισσότερους οι χωροφυλακές. Οι εκπρόσωποι των μεγαλοϊδιοκτητών έβγαιναν στα κανάλια και έλεγαν ότι η Μαρικάρμεν είναι ένας δούριος ίππος για τους παράνομους ενοικιαστές που θέλουν να μένουν τζάμπα στα σπίτια των νοικοκυρέων. Η ηγεσία του φασιστικού κόμματος έλεγε ότι άμα δεν έχεις φτιάξει δυο-τρία σπίτια για εσένα και τα παιδιά σου είσαι ένα μηδενικό έτσι αλλιώς.
Αυτή είναι η κατάσταση εν όψει των εκλογών. Το Λαϊκό Κόμμα, το αδερφό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, έχει πετάξει τη μάσκα. Πάνε σε ανοιχτή συμμαχία με τους φασίστες του Βοξ στις εκλογές. Μοιράσανε τις έδρες στη γερουσία. Πάνε μαζί, δεν κατεβαίνουν ανταγωνιστικά κι έχουν στόχο να αρπάξουν τα τρία πέμπτα της για να διορίσουν δικούς τους δικαστές και να αλλάξουν το Σύνταγμα. Στις δημοσκοπήσεις πέφτει ακόμα περισσότερο η Δεξιά και ανεβαίνουν φασίστες γιατί τους έχουν δώσει όλο το χώρο μέσα στη δεξιά πολυκατοικία. Και μιλάμε για φασίστες ανοιχτούς που στέλνουν κόσμο στις ναζιστικές συμμορίες, που τραγουδάνε τα τραγούδια της φρανκικής δικτατορίας, που φωνάζουν «Θα φάμε τους κόκκινους» κλπ.
Σύνδεση των μαχών
Το κίνημα είναι αυτό που κατάφερε να αλλάξει τη ρατσιστική ατζέντα που άνοιξαν οι φασίστες, να ξαναφέρει το ζήτημα της στέγης στο προσκήνιο, να μετατρέψει το κέντρο της Μαδρίτης σε διαρκή κατάληψη, σε κέντρο αγώνα, σε σύνδεση των μαχών και αυτό προκάλεσε ακόμα περισσότερο το θυμό των φασιστών και της Δεξιάς. Έστησαν προκλήσεις κι επιθέσεις, απειλούσαν να διαλύσουν την κατάληψη, δεν κατάφεραν τίποτα απολύτως.
Δεν κατάφεραν όχι μόνο στην Πουέρτα ντε Σόλ ούτε και σε μικρότερες καταλήψεις που έγιναν στις υπόλοιπες πόλεις της χώρας. Αυτό που κατάφεραν στην πραγματικότητα ήταν να μαζικοποιήσουν το κίνημα και να το δυναμώσουν.
Μιλάμε για μια διαδικασία η οποία έχει τεράστια σημασία για την Ισπανία. Το πώς ενοποιήθηκε και μαζικοποιήθηκε κι άλλο το κίνημα. Ας κάνουμε μια σύγκριση με την τελευταία γενική απεργία πριν από 14 χρόνια. Κάποιοι θα τη θυμάστε γιατί ήταν μια απεργία που είχε τεράστια σημασία και είχε γίνει σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο και στην Ελλάδα.
Εκείνη η απεργία είχε κομβικό ρόλο για τις πολιτικές αλλαγές που ακολούθησαν. Και στην άνοδο του Ποδέμος στην Ισπανία και το σχηματισμό της κεντροαριστερής κυβέρνησης στη συνέχεια, την κυβέρνηση στην Πορτογαλία, το ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα κλπ. Αλλά στην Ισπανία με τεράστιο κίνημα ήδη από τότε, κυριαχούσε η αντίληψη της αυτονομίας των κινημάτων. Ήταν η κατεξοχήν χώρα που έστελνε το μήνυμα ότι το κάθε κίνημα οργανώνει και παλεύει τα δικά του ξεχωριστά ζητήματα. Η αντίληψη αυτή έχει έρθει τα πάνω κάτω. Το κίνημα στη Πουέρτα ντε Σολ για τη στέγη έβαλε από την αρχή σύνθημά του τη γενική απεργία, τη σύνδεση με το εργατικό κίνημα. Είναι πολύ μεγάλο προχώρημα αυτό.
Όλη αυτή η δυναμική ανάγκασε τις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες να κηρύξουν τη γενική απεργία μετά από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια. Μπολιάστηκαν το ζήτημα της στέγης, η μαχητικότητα των κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη, της μάχης απέναντι στις προκλήσεις των φασιστών. Το σύνθημα της περιφρούρησης της Πουέρτα ντε Σολ είχε το σύνθημα «Εδώ είναι οι αντιφασίστες» και στις σκηνές κρέμονταν παλαιστινιακές σημαίες.
Σε έναν βαθμό αυτήν την ενοποίηση και την ωρίμανση την προκάλεσαν η ίδια η Δεξιά και οι φασίστες που βγαίνουν και λένε ότι θέλουν να έρθουν στην εξουσία με βασικό στόχο να τσακίσουν την ασυδοσία του κινήματος, ενάντια στις γυναίκες, ενάντια στα τρανς άτομα, ενάντια στο κίνημα για την Παλαιστίνη. Καλεί τα συνδικάτα να αναστείλουν την απεργία γιατί λέει προσβάλλουν τους νεκρούς της σιδηροδρομικής τραγωδίας. Βγαίνει ο αρχηγός των φασιστών και απειλεί ότι όλοι αυτοί οι οποίοι θα συμμετέχουν στην απεργία την Τετάρτη θα σημειωθούν ονομαστικά και θα τους έχουν υπ’ όψιν όταν θα έρθει η πολιτική αλλαγή.
Το συμπέρασμα όμως ότι τα κινήματα πάνε ενωτικά δεν είναι μόνο λόγω της επιθετικότητας των φασιστών. Έχει να κάνει με την εμπειρία ότι με την αριστερά στην κυβέρνηση δεν θα πρέπει να κάνεις τίποτα άλλο. Είναι η κατ’ εξοχήν χώρα που το βιώνει αυτό. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ρεφορμιστική Αριστερά προσπαθεί να στήσει την προεκλογική της παρουσία και δεν μπορεί να μαζέψει 50 άτομα. Έχουν απορροφηθεί τόσο πολύ από την υποστήριξη στην κυβέρνηση του Σάντσεθ, που δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες.
Το κίνημα παίρνει ανάσα στην απεργία την Τετάρτη, γιατί όλα αυτά τα χρόνια υπάρχει η αίσθηση ότι φτάσαμε στην πηγή και δεν ήπιαμε νερό. Είχαμε το μεγαλύτερο κίνημα για την Υγεία, τις μεγαλύτερες απεργίες, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, που έφτασε την ίδια την κυβέρνηση Σάντσεθ να λέει ότι δεν δίνει βάσεις για αμερικάνικα αεροσκάφη. Και παρόλα αυτά δεν τα καταφέρνουν. Είναι πολύ πιο προχωρημένο και ώριμο το κίνημα σήμερα.
Η συζήτηση για την επανάσταση δεν είναι θεωρητική αυτή τη στιγμή. Έχει κάνει ένα κύκλο και έχει επιστρέψει μέσα στην καρδιά του κινήματος για το πώς πρέπει να συνεχίσουμε.
Από τη δικιά μας μεριά πρέπει να μπούμε ανοιχτά κι οργανωμένα σε αυτή τη συζήτηση, όχι μόνο με την αίσθηση ότι βγαίνουμε δικαιωμένοι, αλλά με την αίσθηση ότι γύρω μας υπάρχουν πολύ περισσότερα, εκατομμύρια καινούρια κομμάτια του κινήματος που έχουν βγάλει συμπεράσματα στην ίδια κατεύθυνση.