Πανεργατικός απεργιακός σεισμός στη Γαλλία την Πέμπτη 5 Νοέμβρη. Σχεδόν δύο εκατομμύρια κόσμου συμμετείχαν στις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, εκ των οποίων περίπου 350.000 στο Παρίσι.
Η γενική απεργία στηρίχθηκε από όλες τις μεγάλες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες. Μαθητές, σιδηροδρομικοί, δάσκαλοι, ντελιβεράδες, δημόσιοι υπάλληλοι, ταχυδρομικοί και φοιτητές, από τη Νίκαια στα μεσογειακά παράλια ως τη Βρέστη στον Ατλαντικό, βροντοφώναξαν στον Μακρόν και τα αφεντικά πως θα συνεχίσουν μέχρι να βγουν νικητές.
Περίπου 50.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στη Λιόν, ενώ μαζικές κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν σε τουλάχιστον 70 πόλεις, μεταξύ των οποίων η Μασσαλία, η Τουλούζη, το Μπορντό και η Γκρενόμπλ. Στη Χάβρη, οι δρόμοι βούλιαξαν από τα μπλοκ των λιμενεργατών. Σε όλες τις διαδηλώσεις επικρατούσαν συνθήματα τόσο ενάντια στον Μακρόν και την κυβέρνηση όσο και ενάντια στους φασίστες, ενώ οι διαδηλωτές κρατούσαν τεράστιες παλαιστινιακές σημαίες.
Στο Παρίσι, τα συνδικάτα σχημάτισαν τεράστια μπλοκ, γεμίζοντας ασφυκτικά τους δρόμους. Οι μικροφωνικές των συνδικάτων συνδυάστηκαν με άρματα φτιαγμένα από τους φοιτητές καλλιτεχνικών σχολών. Ένα από αυτά αναπαριστούσε τον Μακρόν να υψώνεται απειλητικά πάνω από ένα φλεγόμενο σχολικό κτίριο.
Η μέρα ξεκίνησε με μαθητές να αποκλείουν τις εισόδους των σχολείων τους σε όλη τη χώρα με την έμπνευση που είχαν πάρει από την πανεθνική πανεκπαιδευτική κινητοποίηση που είχε προηγηθεί στις 3 Νοέμβρη με καταλήψεις, αποκλεισμούς, συναυλίες και διαδηλώσεις. Τον τόνο είχαν δώσει οι μαθητές των λυκείων του Παρισιού: “Gen Z - Γενιά της Επανάστασης”, έγραφε το πανό με το οποίο είχαν αποκλείσει για όλη την εβδομάδα το σχολείο Ελέν Μπουσέ οι μαθητές και οι μαθήτριές του.
Σε αυτό το σχολείο, στο κέντρο του Παρισιού, την ημέρα της πανεργατικής απεργίας στις 5 Νοέμβρη, η αστυνομία διέλυσε την κατάληψη της εισόδου και ανάγκασε τους μαθητές να απομακρυνθούν. Ωστόσο, αργότερα αυτοί ανασυγκροτήθηκαν, απέκλεισαν τον δρόμο με κάδους και αντιμετώπισαν τελικά την αστυνομική βία πηγαίνοντας προς στο κέντρο της πόλης.
Στο προάστιο του Σεν Ντενί, μαθητές και εργαζόμενοι πραγματοποίησαν μια αυθόρμητη πορεία μέσα από τον σιδηροδρομικό σταθμό Γκαρ ντι Νορ, όπου δημιουργήθηκε μια δεύτερη μαζική προσυγκέντρωση προτού συνεχίσουν προς την κεντρική διαδήλωση. Στην κεφαλή αυτής της πορείας βρίσκονταν σιδηροδρομικοί, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, σε ένα μουσείο καθώς και μαθητές και εργαζόμενοι από το σχολείο Πολ Ελυάρ. Φτάνοντας, δυνάμεις των γαλλικών ΜΑΤ, προσπάθησαν να τους εμποδίσουν αλλά τελικά αναγκάστηκαν να κάνουν στην άκρη.
Οι εργαζόμενοι του σχολείου Πολ Ελυάρ βρίσκονται καθημερινά σε επαναλαμβανόμενη απεργία από τις 24 Σεπτεμβρίου, διεκδικώντας πόρους για το σχολείο τους και διαμαρτυρόμενοι ενάντια στην αστυνομική βία ενάντια στους μαθητές τους. Στο σχολείο Βολταίρος, οι εκπαιδευτικοί που πραγματοποιούσαν απεργία ολόκληρη την εβδομάδα αρνούμενοι να διδάξουν με την αστυνομία παραταγμένη έξω από το σχολείο, ξεκίνησαν την απεργιακή περιφρούρηση νωρίς το πρωί, πραγματοποίησαν συνέλευση σε ένα καφέ της περιοχής και στη συνέχεια συμμετείχαν στην κεντρική διαδήλωση μαζί με τους μαθητές τους.
Μαζική συμμετοχή
Ο Γκιγιόμ, ένας απεργός σιδηροδρομικός, δήλωσε ότι η συμμετοχή στην απεργία ήταν μαζική, ιδιαίτερα μεταξύ των μηχανοδηγών. Όπως εξήγησε στη βρετανική εφημερίδα Socialist Worker
«Υπάρχουν άφθονα χρήματα για τους μετόχους, αλλά τίποτα για τους μισθούς... Πιστεύω ότι μετά τη σημερινή ημέρα το κίνημα θα συνεχιστεί. Η κυβέρνηση δεν ακούει τον κόσμο και η αστυνομία αντιμετωπίζει τους νέους με μεγάλη σκληρότητα. Όταν χτυπάνε τους νέους, είναι ώρα για απεργία».
Ντυμένοι με τις μαύρες τήβεννούς τους, πίσω από ένα πανό που έγραφε «Μαύρη οργή» διαδήλωναν και οι δικηγόροι που υπερασπίζονται τους χιλιάδες έως τώρα συλληφθέντες των προηγούμενων διαδηλώσεων. Οι εργαζόμενοι στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που κρατούν τη βιβλιοθήκη του κλειστή εδώ και έξι μήνες με απεργίες κάθε Σάββατο οργάνωσαν την απεργιακή φρουρά τους από νωρίς έπειτα από γενική συνέλευση στην οποία συμμετείχαν 150 άτομα. Η Σαμ, εργαζόμενη σε ΜΚΟ, δήλωσε στη Socialist Worker ότι τα μέλη του συνδικάτου στον χώρο δουλειάς της οργανώθηκαν πραγματοποιώντας γενικές συνελεύσεις κάθε εβδομάδα και πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα για να συζητήσουν με τους εργαζόμενους σχετικά με την απεργία.
Στο κέντρο της διαδήλωσης στο Παρίσι βρέθηκε η Ορχήστρα του Νέου Κόσμου παίζοντας τη Διεθνή και το τραγούδι που τραγουδάνε σε όλη τη χώρα οι μαθητές “Έχω δύο πάθη: τη μπάντα (του δρόμου) και την επανάσταση!”.
Και αυτή τη φορά όμως απέναντι σε μαθητές και εργαζόμενους οι δυνάμεις καταστολής ξεσάλωσαν. Ανήμπορες μπροστά στα οργανωμένα μπλοκ των συνδικάτων με τα οποία είχαν ενωθεί τα μπλοκ των μαθητών, οι δυνάμεις καταστολής των CRS χωρίς καμία προειδοποίηση έπαιρναν φόρα και ορμούσαν με σκοπό να σπάσουν τις αλυσίδες των διαδηλωτών και να προκαλέσουν επεισόδια. Η μανία ήταν τέτοια που στη λεωφόρο Βολταίρου, επιτιθέμενοι σε ένα μικρό μπλοκ διαδηλωτών που προσέγγιζε τη συγκέντρωση, οι Ματατζήδες κατέληξαν να χτυπάνε τους αστυνομικούς που βρίσκονταν πίσω από τους διαδηλωτές. Οι φασίστες, όπου προσπάθησαν να το παίξουν παρακρατική αστυνομία, τράπηκαν σε φυγή.
Μπλοκ μεταναστών
Στο Παρίσι, τη Μασσαλία, τη Νίκαια, το Στρασβούργο και αλλού, μαζικά ήταν τα μπλοκ των μεταναστών εργατών. “Η Γαλλία που ξυπνά νωρίς είμαστε εμείς. Το βλέπουμε στους σταθμούς του Μετρό και στις σκουπιδιάρες. Η Γαλλία που κοιμάται αργά είμαστε εμείς. Το βλέπουμε στα νυχτερινά δρομολόγια των λεωφορείων. Μας λένε ότι είμαστε εγκληματίες, ενώ οι μεγαλύτεροι εγκληματίες είναι αυτοί”, φώναξε από τη ντουντούκα στην προσυγκέντρωση του Βιτρί, ο Αμπουμπακάρ Ντεμπελέ, εκπρόσωπος της Κίνησης των μεταναστών Χωρίς Χαρτιά της περιοχής. “Πρέπει να παλέψουμε δεν υπάρχει άλλη λύση”, συνέχισε. “Είμαστε εδώ μαζί με όλο τον κόσμο που παλεύει για τα δικαιώματά μας, αλλά και για να σβήσουμε τη φωτιά που έβαλε ο ιμπεριαλισμός στις χώρες καταγωγής μας”.
Την επόμενη μέρα της απεργίας, ο δεξιός δήμαρχος της Ορλεάνης φιλοδοξούσε να οργανώσει μια συγκέντρωση με σύνθημα “Έχουμε βαρεθεί”. Η προσπάθειά του να μαζέψει τα “πλήθη” που δεν θέλουν άλλο τις διαδηλώσεις απέτυχε παταγωδώς καθώς η συγκέντρωση μόλις 500 ατόμων βρέθηκε αντιμέτωπη με εκατοντάδες νεολαίους αντιδιαδηλωτές που παρά τις απειλές και τις ρατσιστικές προσβολές δεν άφησαν τον Γκρουάρ να σταυρώσει λέξη.
Οι μαθητές που πυροδότησαν αυτό το κίνημα, βλέπουν με ενθουσιασμό το άπλωμά του σε όλη την εργατική τάξη και τη νεολαία. Συγχρόνως όμως φοβούνται -και όχι μόνο οι μαθητές- μήπως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες το “καπελώσουν” με σκοπό να καταλαγιάσει. Όπως είπε στην Εργατική Αλληλεγγύη η Μαρί, εκπαιδευτικός από τη Ρεν “οι μαθητές και οι μαθήτριες δεν χρειάζονται την προστασία μας αλλά την αλληλεγγύη μας. Χρειάζονται τις απεργίες μας. Ο καλύτερος τρόπος να τους προστατέψουμε δεν είναι να τους πούμε να γυρίσουν στα θρανία τους γιατί θα παλέψουμε εμείς αλλά να συνεχίσουμε ενωμένοι με καταλήψεις και απεργίες, από τα κάτω”.
Από την πλευρά της η Σοφί Μπινέ, επικεφαλής της συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας CGT, υποσχέθηκε πως τα συνδικάτα θα κλιμακώσουν. Όμως για να γίνει αυτό πραγματικότητα και να ανατραπεί ο προϋπολογισμός του Μακρόν που ψηφίζεται αυτή την εβδομάδα, οι εργαζόμενοι θα χρειαστεί να οργανωθούν και να απλώσουν το απεργιακό κίνημα σε κάθε χώρο δουλειάς. “Τα συνδικάτα πράγματι δεν μπορούν να αγνοήσουν την αγωνιστική διάθεση και την ριζοσπαστικοποίηση που υπάρχει στους χώρους δουλειάς”, μας είπε η Μαρί. “Όμως οι υποσχέσεις τους θα ξεχαστούν γρήγορα αν σε κάθε χώρο δεν οργανωθούμε ώστε να βάλουμε πίεση για τη συνέχεια”, συμπλήρωσε.
Η άνοδος της Ανυπότακτης Γαλλίας του Ζαν Λικ Μελανσόν είναι και αυτή ενδεικτική της αριστερής στροφής στη νεολαία και την εργατική τάξη. Η παρουσία στελεχών σε όλες τις κινητοποιήσεις, η στήριξη των μαθητών και των απεργών και η σκληρή αντιπαράθεσή του τόσο με τον Μακρόν όσο και με τους φασίστες έχουν φουσκώσει τα πανιά του κόμματος που πρόσφατα κέρδισε τη στήριξη μερίδας των βουλευτών του ΚΚΓ, κόντρα στην ηγεσία του Κόμματος καθώς και τον βουλευτών των Υπερπόντιων περιοχών. Στο άνοιγμα της προεκλογικής του καμπάνιας με τίτλο “Το κοινό μας Μέλλον”, ο Μελανσόν γέμισε το εκθεσιακό κέντρο του Λε Μπουρζέ με 20.000 κόσμου, ενώ στη σκηνή πρωτοστάτησαν στελέχη αφρικανικής καταγωγής.
Ο κόσμος που παλεύει όμως δεν περιμένει τις εκλογές. Την επόμενη της απεργίας ο πρωθυπουργός Λεκορνί κάλεσε τα συνδικάτα σε συνάντηση. Αντί για παροχές πρόσφερε ψίχουλα και απειλές. Κάτω από την πίεση του κόσμου οι ηγεσίες των περισσότερων μεγάλων συνδικάτων αναγκάστηκαν να καλέσουν σε νέα πανεργατική απεργία στις 17 Νοέμβρη. Δύο μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις οι Force Ouvriere και η CFDT, αποφάσισαν να μην στηρίξουν, τουλάχιστον έως αυτή τη στιγμή, το απεργιακό κάλεσμα. Η εργατική τάξη της Γαλλίας όμως, μπορεί να τους αναγκάσει όλους και να πετάξει τον προϋπολογισμό του Μακρόν στα σκουπίδια.