Οι ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοέμβρη ήταν ένα ηχηρό χαστούκι για τον Τραμπ και την αμερικανική ακροδεξιά. Το αποτέλεσμα των εκλογών, όμως, δεν ήταν πανωλεθρία μόνο για τους Ρεπουμπλικάνους: ήταν πανωλεθρία και για ολόκληρη την αμερικανική άρχουσα τάξη. Στα χρηματιστήρια επικράτησε χάος. Ο δείκτης «S&P 1500» που αντανακλά την αξία των μετοχών ενός μεγάλου φάσματος των εισηγμένων επιχειρήσεων των ΗΠΑ σημείωσε την μεγαλύτερη πτώση από την αρχή του αιώνα. Συνολικά μέσα στις δυο επόμενες μέρες των εκλογών χάθηκαν 3,2 τρισεκατομμύρια δολάρια στις χρηματαγορές της Αμερικής.
Στο μάτι του κυκλώνα βρέθηκαν ιδιαίτερα οι κολοσσοί της Τεχνητής Νοημοσύνης. «Το ξεπούλημα των μετοχών των εταιρειών παραγωγής μικροτσίπ ήταν βάρβαρο», γράφει η Financial Times. «Η μετοχή της Nvidia, της πιο στενά συνδεμένης με την ΤΝ εταιρείας, έπεσε 9,3% κάτω εξανεμίζοντας με αυτόν τον τρόπο 400 δις από την χρηματιστηριακή της αξία… Η Qualcomm έπεσε 9,5% κάτω, η Broadcom 10%, η Micron 17%. Οι μετοχές της Scandisk και της Western Digital που κατασκευάζουν μνήμες… έπεσαν 22% και 17% αντίστοιχα κάτω».
Οι μεγιστάνες του πλούτου στήριξαν ξετσίπωτα τον Τραμπ στις εκλογές αυτές. Ο Ίλον Μασκ ξόδεψε πάνω από 200 εκατομμύρια για να στηρίξει τους υποψηφίους των Ρεπουμπλικάνων στο «σίγουρο» Τέξας, την πολιτεία όπου επέλεξε (λόγω ακριβώς αυτής της βεβαιότητας) να κάνει έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας του. Αλλά το Τέξας έγινε τελικά «μπλε» (το χρώμα των Δημοκρατικών) στις εκλογές.
Γιατί έχασε ο Τραμπ; Τα ΜΜΕ έχουν μια εξήγηση: η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, η τιμή του πετρελαίου που έχει εκτοξευθεί στα ουράνια.
Το κόστος ζωής, είναι αλήθεια, έχει πολλαπλασιαστεί στις ΗΠΑ (και όχι μόνο στις ΗΠΑ). Και η φτώχεια στην «πιο πλούσια χώρα του πλανήτη» κάνει θραύση. Πάνω από 35 εκατομμύρια Αμερικανοί ζούνε σήμερα κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας –και θα ήταν πολλοί περισσότεροι αν το επίσημο επίπεδο φτώχειας δεν ήταν τόσο εξωπραγματικά χαμηλό. Το ελάχιστο ημερομίσθιο είναι 58 δολάρια στις ΗΠΑ (7,25 δολάρια την ώρα) –ένα ποσό που δεν αρκεί ούτε για να πληρωθεί το ενοίκιο ενός λιλιπούτιου διαμερίσματος σε κάποια φτωχογειτονιά. Εκατομμύρια εργαζόμενοι στηρίζονται στην κοινωνική πρόνοια -το SNAP (Πρόγραμμα Πρόσθετης Διατροφικής Βοήθειας), ένα πρόγραμμα που είχε θεσπιστεί μέσα στην κρίση της δεκαετίας του 1930- για να τα βγάλουν πέρα. Ακόμα χειρότερα, εκατομμύρια νέοι αναγκάζονται να πουλάνε το αίμα τους (για την ακρίβεια πλάσμα) για να επιβιώσουν. Όχι περιστασιακά: συστηματικά. Σύμφωνα με την Κάθλην Μακλάφλιν, που έχει γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο για αυτόν τον φρικιαστικό τομέα βαμπίρ της αμερικανικής οικονομίας «λειτουργούν πάνω από 1.000 κέντρα συλλογής πλάσματος επί αμοιβή στη χώρα. Κατά κανόνα ξεφυτρώνουν στις φτωχογειτονιές και τις πανεπιστημιουπόλεις, προσελκύοντας δότες με χρηματικές αμοιβές που φτάνουν σε εκατοντάδες δολάρια τον μήνα—με τον όρο ότι θα προσέρχονται δύο φορές την εβδομάδα… Ο κλάδος είναι ιδιαίτερα κερδοφόρος … Η αξία του υπολογίζεται σε πάνω από 21 δις δολάρια».
Τιμωρία
Αλλά το κόστος ζωής και η φτώχεια είναι μόνο η μια πλευρά. Ο Τραμπ έχασε τις ενδιάμεσες εκλογές γιατί οι ψηφοφόροι τον τιμώρησαν για τις επιδρομές της διαβόητης ICE –της ρατσιστικής «Υπηρεσίας Μετανάστευσης» των ΗΠΑ. Από τον Γενάρη του 2025 που ξεκίνησε η δεύτερη θητεία του Τραμπ μέχρι σήμερα τουλάχιστον 60 άνθρωποι έχουν πεθάνει στα κρατητήρια της ICE, άλλοι περιμένοντας την απέλαση και άλλοι περιμένοντας να κριθεί η υπόθεσή τους.
Τον Γενάρη πράκτορες της ICE δολοφόνησαν εν ψυχρώ δυο ανθρώπους, την Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι , στη Μινεάπολη. Η Γκουντ δεν είχε βρεθεί τυχαία εκεί: ήταν εθελοντικά «νομική παρατηρήτρια» της δραστηριότητας της ICE. Και προφανώς ούτε η δολοφονία της ήταν τυχαία. Ο Πρέτι συμμετείχε στις μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν την δολοφονία της Γκουντ στη Μινεάπολη. Δολοφονήθηκε γιατί είχε το «θράσος» να βιντεοσκοπεί την επιδρομή της ICE στη γειτονιά του.
Μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην ICE είχαν ξεσπάσει το 2025 σε πολλές πόλεις και πολιτείες των ΗΠΑ – τον Ιούνιο του 2025 είχαμε πραγματικές συγκρούσεις ανάμεσα στους πράκτορες της ICE και τους διαδηλωτές στο Λος Άντζελες. Στις 30 Γενάρη του 2026, λίγες μέρες μετά τις δολοφονίες στη Μινεάπολη εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βάδισαν ενάντια στην ICE σε εκατοντάδες πόλεις των ΗΠΑ. Στη Μινεσότα, την πολιτεία όπου βρίσκεται η Μινεάπολη ξέσπασε εξέγερση. Λίγες μέρες αργότερα η επιχείρηση «εντοπισμού και απέλαση παράνομων μεταναστών στη Μινεάπολη» με κωδικό όνομα Metro Surge τερματίστηκε και η ICE αποχώρησε πρακτικά από την πόλη.
Ο Τραμπ έχασε τις ενδιάμεσες εκλογές γιατί οι ψηφοφόροι τον τιμώρησαν για την υποστήριξη του Νετανιάχου και της γενοκτονίας στη Γάζα. Τα εγκλήματα του Σιωνιστικού Κράτους, οι επιθέσεις στις γύρω χώρες, ο παράνομος (σύμφωνα και με τον ΟΗΕ) εποικισμός της Δυτικής Όχθης, οι αυθαίρετες συλλήψεις και δολοφονίες Παλαιστινίων, είχαν αρχίσει εδώ και αρκετά χρόνια να κλονίζουν τη στήριξη προς το Ισραήλ. Η γενοκτονία ολοκλήρωσε την ανατροπή. Το 2018 το 64% των Αμερικανών δήλωνε ότι βλέπει με συμπάθεια τους Ισραηλινούς και μόνο το 19% τους Παλαιστίνιους. Σήμερα η πλειοψηφία (41%) τάσσεται υπέρ των Παλαιστινίων ενώ η συμπάθεια προς το Ισραήλ έχει πέσει σχεδόν στο μισό (36%).
Το φιλοϊσραηλινό λόμπυ έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στις αμερικανικές εκλογές. Η διαβόητη AIPAC (Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων) χρηματοδοτούσε και συνεχίζει να χρηματοδοτεί (παλιά ανεπίσημα αλλά τώρα πλέον ανοιχτά και επίσημα) τους υποψήφιους που ήταν πιο φιλικοί απέναντι στο Ισραήλ. Το ίδιο έκανε και τώρα. Στο Δημοκρατικό Κόμμα είχε ξεσπάσει «πόλεμος» στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ανάμεσα στην προοδευτική πτέρυγα, που ζητούσε να αποκλειστεί το «μαύρο χρήμα» και τους «μετριοπαθείς» που έβλεπαν θετικά την οικονομική στήριξη από την AIPAC.
Φιάσκο
Η «Εθνική Επιτροπή» του Δημοκρατικού Κόμματος τάχθηκε τελικά υπέρ των συντηρητικών. Η AIPAC χρηματοδότησε εκατοντάδες υποψηφίους –οι περισσότεροι ήταν του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος αλλά όχι όλοι. Αλλά η επιχείρηση εξελίχθηκε σε φιάσκο: από τα 84 εκατομμύρια δολάρια που ξόδεψε για τη στήριξη των φιλοϊσραηλινών υποψηφίων τα 2/3 πήγαν σε υποψήφιους που δεν εκλέχτηκαν.
Αλλά το φιάσκο δεν αφορά μόνο στα χρήματα που έδωσε στους ίδιους τους υποψήφιους: η AIPAC χρηματοδότησε με εκατομμύρια την εκστρατεία συκοφάντησης και δυσφήμισης των υποψηφίων που στρέφονταν ξεκάθαρα ενάντια στο Ισραήλ. Αλλά απέτυχε οικτρά. Το πιο θεαματικό παράδειγμα είναι η νίκη του Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ που θα είναι πλέον από τον Γενάρη ο εκπρόσωπος της Πολιτείας του Μίσιγκαν στην Γερουσία.
Ο Σαγιέντ δεν χρειάζεται συστάσεις: οι εκλογή του προκάλεσε σάλο και τα ΜΜΕ την έχουν καλύψει με διάφορους τρόπους –ο «πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής των ΗΠΑ», «μετανάστης δεύτερης γενιάς από την Αίγυπτο», «ο γιατρός με διδακτορικά που στράφηκε στην πολιτική» και διάφορα άλλα παρόμοια. Εκτός από αυτές τις γραφικότητες, όμως, ο Σαγιέντ ήταν και παραμένει θερμός υποστηρικτής των Παλαιστινίων και αντίπαλος του Ισραηλινού κράτους. Το αμερικανικό κράτος, λέει, υποστηρίζει στα λόγια τη λύση των δυο κρατών αλλά κάνει ό,τι μπορεί να εμποδίσει τη δημιουργία Παλαιστινιακού Κράτους. «Έχει το Ισραήλ το δικαίωμα να υπάρχει;» τον ρώτησε ο αντίπαλός του σε ένα προεκλογικό τηλεοπτικό ντιμπέιτ. «Εχει η Παλαιστίνη το δικαίωμα να υπαρχει;» ήταν η απάντησή του. Τα ΜΜΕ ενημέρωσης στο Ισραήλ τον κατηγορούν ότι είναι οπαδός της λύσης του «ενός κράτους» –ενός Παλαιστινιακού Κράτους «από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα» στο οποίο οι Εβραίοι θα ζούνε ειρηνικά πλάι, πλάι με τους Άραβες γείτονές τους– αλλά (προφανώς) σαν μειοψηφία. Αυτή τη φορά μάλλον δεν πρόκειται για συκοφαντία.
Ο Σαγιέντ ανήκει στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος χωρίς να είναι μέλος των «Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής» (DSA) –μιας αριστερής οργάνωσης που έχει σήμερα πάνω από 100 χιλιάδες μέλη στις ΗΠΑ και κατάφερε να εκλέξει 6 αντιπροσώπους στη νέα Βουλή. Τα δυο πιο διάσημα στελέχη των DSA είναι ο Ζόχραν Μαμντάνι, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης και η Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ –που επανεκλέχθηκε με ένα συντριπτικό ποσοστό στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Το DSA δεν είναι «κομμουνιστική» οργάνωση, όπως λέει η τραμπική προπαγάνδα. Παρόλα αυτά δεν είναι μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι που το θεωρούν επικίνδυνο: εχθρικά το αντιμετωπίζει και η συντηρητική πλειοψηφία του Δημοκρατικού Κόμματος, που θεωρεί τις θέσεις του για τον πόλεμο, την ICE, τη γενοκτονία στη Γάζα εξτρεμιστικές. Στην πραγματικότητα το Δημοκρατικό Κόμμα δεν θα είχε κερδίσει ποτέ τις εκλογές χωρίς τον ριζοσπαστικό λόγο του Σαγιέντ ή της Κορτέζ.
Ο κόσμος στις ΗΠΑ μισεί τον Τραμπ. Και αυτό το δείχνει με κάθε ευκαιρία στον δρόμο τα τελευταία δυο χρόνια. Τώρα το έδειξε και στην κάλπη. Και η φωνή της αριστεράς, με όλα της τα προβλήματα, έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε αυτό. Τώρα ανοίγει ο δρόμος για τη συγκρότηση επαναστατικής Αριστεράς μέσα στις ΗΠΑ, μια προοπτική που κάνει Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς να τρελαίνονται.