Η Αριστερά
50 χρόνια ΣΕΚ: Μαζί στους αγώνες σε κάθε γειτονιά

12/11, Ελληνικό

Με μεγάλη συμμετοχή και με πολλή και πλούσια συζήτηση ολοκληρώθηκαν οι περισσότερες από τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούν οι τοπικοί πυρήνες του ΣΕΚ  ενόψει του γιορτασμού των 50 χρόνων του ΣΕΚ στο γήπεδο του Πανελλήνιου στις 5 Δεκέμβρη. 

Με τη συμμετοχή μαθητών, φοιτητών, προσφύγων και μεταναστών, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, δικηγόρων, εργαζόμενων στην Υγεία, στον επισιτισμό-τουρισμό και πολλούς άλλους χώρους και με σημαντική παρουσία και συμμετοχή εκπαιδευτικών, οι 20 εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε σχολές, γειτονιές της Αθήνας και σε άλλες πόλεις ζωντάνεψαν τα 50 χρόνια αγώνων και τη συμβολή του ΣΕΚ μέσα από τις εμπειρίες, αναλύσεις και αναμνήσεις αλλά και ως επαναστατικό οδηγό δράσης για το σήμερα.

“Γιορτάζουμε τα 50 χρόνια όχι σε μια περίοδο ύφεσης των κινημάτων, αλλά σε μια περίοδο που ο κόσμος διαδηλώνει συνέχεια. Σήμερα ήταν οι φοιτητές και οι δημοσιογράφοι. Δεν υπάρχει μέρα που να μην κατεβαίνει ο κόσμος στον δρόμο. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα που μας κινητοποιεί και μας προσκαλεί σήμερα να δράσουμε. Άλλωστε όλοι μας γνωρίσαμε το ΣΕΚ στον δρόμο και στο πεζοδρόμιο”, είπε ξεκινώντας την εισήγηση της στην Κυψέλη η Σταυρούλα Πανίδου, εκπαιδευτικός. Στη συνέχεια εστίασε στην επιμονή του ΣΕΚ σε όλες τις καμπές του κινήματος στην κεντρικότητα της εργατικής τάξης σε όλα τα μέτωπα. Παίρνοντας ως παράδειγμα το γυναικείο ζήτημα και συγκεκριμένα την μάχη για τις εκτρώσεις σήμερα, τόνισε πως “όλες οι μορφές καταπίεσης παράγονται επειδή υπάρχει εκμετάλλευση. Και εκεί που παράγεται η εκμετάλλευση, εκεί μπορούμε και να τις παλέψουμε”. 

9/11, Περιστέρι

Συνεισφορά

Στο Ελληνικό, ο Νίκος Στραβελάκης, πανεπιστημιακός, θύμισε πως “το ΣΕΚ (ως ΟΣΕ) ιδρύθηκε το 1971, μια χρονιά μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης και της κατάρρευσης της συνθήκης του Bretton-Woods. Οι κρίσεις όμως δημιουργούν διεργασίες μέσα στην εργατική τάξη και νέα επαναστατικά υποκείμενα, ένα από αυτά ήταν και το ΣΕΚ”. “Όμως βασίστηκε σε μια καθοριστική συνεισφορά, του (αδελφού) βρετανικού SWP, την ανάλυση του καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης ως κρατικό καπιταλισμό. Είναι από τις λίγες θεωρίες που εξηγεί την εξέλιξη των πραγμάτων μέχρι την πτώση του τείχους και που μπορεί να σταθεί από μόνη της. Μια μεγάλη συμβολή, μια σημαντική συζήτηση χωρίς την οποία η Αριστερά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον 21ο αιώνα”, τόνισε μεταξύ άλλων. 

Μιλώντας για τη δική του εμπειρία μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τα χρόνια των μνημονίων στην εκδήλωση στη Ν. Ιωνία, ο Μάκης Αβακουμίδης, εκπαιδευτικός αναφέρθηκε στους κοινούς αγώνες που δόθηκαν από την Αριστερά μέχρι και το 2015 και έκανε ιδιαίτερη μνεία στον ρόλο που έπαιξε το ΣΕΚ τόσο στο αντιπολεμικό κίνημα το 2003 όσο και αργότερα στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα και την μάχη για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Σε αυτά στάθηκε και ο εκπαιδευτικός Γιάννης Μαρίνης από την Γ’΄ΕΛΜΕ Δυτικής Αθήνας, ομιλητής στην εκδήλωση στο Ίλιον προσθέτοντας και την συνεισφορά του ΣΕΚ στα ζητήματα του διεθνισμού. “Ο διεθνισμός είναι ένα πολύ σημαντικό συστατικό για την ανάπτυξη του κινήματος που συχνά ξεπερνιέται ως αυτονόητο”, είπε “και η στάση του ΣΕΚ ήταν πολύ σημαντική ήδη από τον πρώτο πόλεμο στον κόλπο το 1991”. 

Για τις μάχες ενάντια στον ρατσισμό και την πρωτοβουλία για την ίδρυση της ΚΕΕΡΦΑ μίλησαν πολλοί ομιλητές, ομιλήτριες, μέλη του ΣΕΚ, πρόσφυγες αλλά και αγωνιστές του αντιρατσιστικού κινήματος. Από το Μαρούσι, ο Sohrab Afshar, αφγανός πρόσφυγας, αφού χαιρέτησε τον γιορτασμό τον 50 χρόνων, θύμισε πόσο σημαντικά είναι η συνέχιση και το μεγάλωμα αυτού του μετώπου μέσα από τη δική του εμπειρία. “Περπατώντας πέντε μέρες από την Τουρκία για να έρθω στην Ελλάδα, για μια καλύτερη ζωή, διέσχισα τον Έβρο κολυμπώντας με τον δεκαεξάχρονο αδερφό μου για να μην μας πιάσει η αστυνομία και μας πετάξει πίσω στην Τουρκία... Στις 9 Οκτώβρη, στην διαδήλωση στην Ομόνοια ξαναζήσαμε τη βία της αστυνομίας. Πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε” είπε. 

Στους παλιότερους αλλά και τους πιο πρόσφατους αγώνες αναφέρθηκαν αγωνιστές του εργατικού κινήματος όπως ο Αντρέας Κοντόπουλος “37 χρόνια εργαζόμενος στον ΗΛΠΑΠ” όπως είπε ο ίδιος και ο Αντώνης Πλάκας από τους απεργούς της ΕΑΣ που ήταν μαζί στην Κυψέλη. “Είμαι περήφανος που είμαι μαζί σας όλα αυτά τα χρόνια”, είπε περιγράφοντας την απογοήτευση από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία για να τονίσει κλείνοντας πως “δεν θα τους αφήσουμε να μας κάνουν σκλάβους του 21ου αιώνα”. 

Αναπόσπαστο κομμάτι αυτών των αγώνων είναι και αυτοί των εκπαιδευτικών. Από τις απεργίες διαρκείας του 1997 και του 2006 ως την πρόσφατη μαζική επανεμφάνιση στους δρόμους ενάντια στην αξιολόγηση της Κεραμέως “οι εκπαιδευτικοί έχουν δώσει μεγάλες και καθοριστικές μάχες”, είπε η Αθανασία Κατσούλη, μέλος της Α’ ΕΛΜΕ Αθηνών και κοινοτική σύμβουλος 5ου διαμερίσματος. “Όμως οι γραφειοκρατικές ηγεσίες μας πούλησαν ξανά και ξανά. Και το 2013 με δυο βδομάδες απεργία οι ρεφορμιστικές ηγεσίες μας τράβηξαν πίσω. Είχαμε πάει τότε και στο νοσοκομείο του Άγιου Σάββα για να οργανώσουμε το άπλωμα του αγώνα μας” συμπλήρωσε, θυμίζοντας στον Κώστα Καταραχιά, γιατρό στο νοσοκομείο Έλενα και μέλος ΔΣ της ΕΙΝΑΠ που ήταν ομιλητής στη συζήτηση στους Αμπελόκηπους, το κύμα συμπαράστασης που είχαν ξεσηκώσει τότε οι εκπαιδευτικοί. “Αυτές οι μάχες πρέπει να συνδέονται με όλους τους εργατικούς χώρους για να παίρνουμε κουράγιο και να εμπνέουμε και να πηγαίνουμε τα πράγματα μέχρι τέλους. Γενική απεργία σημαίνει σύνδεση των εκπαιδευτικών με τους λιμενεργάτες και τους διανομείς, έτσι η θεωρία γίνεται πράξη και το ΣΕΚ πρωτοστατούσε πάντοτε σε αυτήν την κατεύθυνση της”, συνέχισε η Αθανασία. Εκτενή αναφορά στους αγώνες και τις κατακτήσεις των εκπαιδευτικών και τις επιθέσεις της κυβέρνησης στην Παιδεία μέσα στην πανδημία έκανε και ο Ανδρέας Ζανιάς, εκπαιδευτικός, ομιλητής στην εκδήλωση των Εξαρχείων.

10/11, Ίλιον

Στο στόχαστρο

“Μετά από δύο χρόνια κυβέρνησης ΝΔ και σχεδόν δύο χρόνια πανδημίας ο κλάδος των υγειονομικών έχει βρεθεί τόσο στο στόχαστρο της κυβέρνησης όσο και στο κέντρο των αγώνων. Ενάντια στις απολύσεις των ανεμβολίαστων συναδέλφων, για τις ανανεώσεις των συμβασιούχων, για τον εξοπλισμό των νοσοκομείων και την στελέχωση του με το αναγκαίο προσωπικό, είμαστε διαρκώς σε κόντρα με την κυβέρνηση και τα μέτρα της”, είπε στην εκδήλωση της Ν. Σμύρνης, ο Νώντας Φάσσος, τραπεζοκόμος στον Ερυθρό. “Εγώ γνώρισα το ΣΕΚ μέσα από το Συντονιστικό των νοσοκομείων γιατί όπου και όποτε υπήρχε κινητοποίηση ήταν εκεί. Και τώρα πάλι, και στον Ερυθρό και σε πολλά άλλα νοσοκομεία προσπαθούμε πάντα να ξεσηκώνουμε και να συσπειρώνουμε”, πρόσθεσε. 

“Γνώρισα το ΣΕΚ μετά από μια πρόσκληση να μιλήσω σε μια εκδήλωση ως εθελόντρια στο ιατρείο κοινωνικής αλληλεγγύης Περιστερίου. Από τότε κολλήσαμε” είπε στο Περιστέρι η Ματίνα. “Αυτό που με τραβάει είναι σταθερή αντιρατσιστική του δράση -κοινό πεδίο με της δραστηριότητες του ιατρείου μας και η ενωτική του αντίληψη πως όλοι μαζί μπορούμε, με κοινούς αγώνες ακόμα και αν δεν ανήκουμε στο ίδιο κόμμα. Αυτό όμως που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι το ήθος των συντρόφων και των συντροφισσών” είπε κλείνοντας. 

“50 χρόνια μετά, επιμένουμε στην καθημερινή μας δράση να θυμόμαστε πως είναι η εργατική τάξη που μαθαίνει το κόμμα μέσα από τους αγώνες της και όχι κάποιος άλλος ακόμα πιο ειδικός. Αυτή είναι η προμετωπίδα της ανάλυσης και της δράσης μας, από την πιο κουραστική μέρα ως την πιο ενδιαφέρουσα απεργία όπως στα νοσοκομεία ή στον επισιτισμό και τις τοπικές μάχες”, τόνισε στα Εξάρχεια ο Βασίλης Μυρσινιάς, εργαζόμενος στον Επισιτισμό. “Θελουμε να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια 50 χρόνων με έναν τρόπο που και να μαθαίνουμε αλλά και να τροφοδοτούμε την εργατική τάξη με μια νικηφόρα δυναμική”.