Εκπαίδευση και νεολαία
Οι φοιτητές μαζί με τους εργάτες, για να τσακίσουμε κυβέρνηση και καταστολή

15/9, Εκδήλωση του ΣΕΚ στις Σχολές στο ΠΑΔΑ. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής ξεκίνησε ο κύκλος εκδηλώσεων που οργανώνει το ΣΕΚ στις Σχολές με τον τίτλο «Οι φοιτητές μαζί με τους εργάτες-Πως διώχνουμε την Κεραμέως και την αστυνομία». Η εκδήλωση έγινε την Πέμπτη 15/9 με εισηγήσεις από την Αγγελική Μπουκέα, φοιτήτρια στο ΠΑΔΑ και τον Πέτρο Κωνσταντίνου, συντονιστή της ΚΕΕΡΦΑ κ δημ. συμβούλου Αθήνας. Βασικά σημεία των ομιλιών τους μπορείτε να διαβάσετε δίπλα. Ακολούθησαν πλήθος τοποθετήσεων από φοιτητές/ριες του ΠΑΔΑ που άνοιξαν μια σειρά ζητήματα. Από τα επόμενα βήματα του φοιτητικού κινήματος και τη μάχη ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία, το πώς μπορεί να επιτευχθεί η σύνδεση με τα άλλα κομμάτια εργαζομένων του πανεπιστημίου, αλλά και τους εργατικούς αγώνες ευρύτερα, μέχρι το πως συνδέεται η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης με τις αντεργατικές κι αντιεκπαιδευτικές επιθέσεις.

Η συνέχεια των εκδηλώσεων περιλαμβάνει τη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ (ήταν σε εξέλιξη το μεσημέρι της Τρίτης 20/9, ενώ η Εργατική Αλληλεγγύη έκλεινε την ύλη της) και τις σχολές του Βόλου την Πέμπτη 22/9, στις 7μμ, στο Θόλο.


Ακόμα και το γεγονός ότι γίνεται μια τέτοια εκδήλωση σε περίοδο εξεταστικής, αποδεικνύει ότι τα πράγματα αλλάζουν και μάλιστα ραγδαία. Έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη κλιμάκωση των συγκρούσεων και χρειάζεται να την έχουμε αυτή την αίσθηση. Η κρίση βαθαίνει κι έχει πολλές διαστάσεις – οικονομική, πολιτική, πολεμική, υγειονομική, ενεργειακή, κλιματική. Δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Αν δείτε τι συμβαίνει στον πλανήτη, πώς θα σας φαινόταν αν ακούγατε ότι μπήκαν εργάτες στο Μαξίμου και κάνανε μπάνιο στην πισίνα; Αυτό έγινε στη Σρι Λάνκα όταν οι εργάτες και τα συνδικάτα οργάνωσαν μια φοβερή κινητοποίηση και μπούκαραν στο προεδρικό μέγαρο. Αντίστοιχα στο Λίβανο βλέπουμε κόσμο με όπλα να μπουκάρει στις τράπεζες. Χρειάζεται να έχουμε την εικόνα σε ποιο σημείο βρίσκεται η κρίση αλλά και οι αγώνες της εργατικής τάξης σε διεθνές επίπεδο που μπορεί να φτάνουν να αμφισβητούν το σύστημα.

Η κρίση της κυβέρνησης της ΝΔ είναι οφθαλμοφανής. Το ότι φτάνουν να χρησιμοποιούν παντού την καταστολή, δεν το κάνουν από θέση ισχύος, αλλά εξαιτίας της κρίσης, της απομόνωσης και της αδυναμίας τους. Έτσι φτάνουν να χρησιμοποιούν παντού τα ΜΑΤ. Για να βάλουν την ΟΠΠΙ στα πανεπιστήμια, φέρνουν από δίπλα τα ΜΑΤ. Για να διώξουν τους πρόσφυγες από τον Ελαιώνα και να προχωρήσουν τον “εξευγενισμό” της περιοχής, φέρνουν τα ΜΑΤ. Το ίδιο και στην προσπάθεια να καταλάβουν την πλατεία Εξαρχείων για να κάνουν εργοτάξιο της Αττικό Μετρό. Δεν μπορούν να ηγεμονεύσουν οι ιδέες τους, δεν μπορούν να νομιμοποιήσουν τα μέτρα τους. 

Είναι ευκαιρία να βγει μπροστά το κίνημα και η αριστερά να βάλει την επαναστατική στρατηγική για την αλλαγή της κοινωνίας. Αυτά δεν είναι ζητήματα κάποιων μικρών επαναστατικών ομάδων, αλλά μεγάλων κομματιών της κοινωνίας. 

Χρειάζεται να έχουμε αυτή την εικόνα γιατί το φοιτητικό κίνημα και τα κινήματα της νεολαίας, πάντα άνοιγαν δρόμους για όλη την εργατική τάξη. Είχαν το ρόλο και του πομπού και του δέκτη και με την πολιτική τους δράση έσπρωχναν τα πράγματα ακόμα πιο μπροστά. Τις κατακτήσεις αυτού το κινήματος θέλουν να σταματήσουν, το συνδικαλισμό, το άσυλο, τους φοιτητικούς συλλόγους, την απεργία, την κατάληψη, το κλείσιμο των δρόμων, τη μαχητική διαδήλωση.

Καλά κάνει το φοιτητικό κίνημα και λέει «έξω οι μπάτσοι από τις σχολές». Και λίγα έχει κάνει μέχρι τώρα. Δεν έχει φτάσει ακόμα στις μαζικές γενικές συνελεύσεις και στις καταλήψεις. Γιατί το φοιτητικό κίνημα έτσι αντιμετωπίζει παραδοσιακά τις μεγάλες επιθέσεις. Αλλά αυτά είναι μπροστά μας. Είμαστε υπέρ της αγωνιστικής ενότητας στο κίνημα με ηγεμονία της επαναστατικής αριστεράς, τόσο όσον αφορά τις μορφές πάλης, όσο και με ποιους συνδέεται και μέχρι που το πάει. Θεωρώ ότι το φοιτητικό κίνημα πρέπει να κλιμακώσει. Δεν μπορεί να συνεχίσει με τα απογευματινά συλλαλητήρια. Τα απογευματινά συλλαλητήρια είναι συμβολικά. Τα συλλαλητήρια που γίνονται την ημέρα, σημαίνουν απεργίες και μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η μία οδός ξεδιπλώνει ένα κίνημα διαμαρτυρίας, η άλλη κουβαλάει όλη τη δυναμική που χτίζεται μέσα στους χώρους. 

Σύνδεση

Tαυτόχρονα χρειάζεται η σύνδεση με τους εργατικούς αγώνες που έχουμε μπροστά μας. Υπάρχουν άλλωστε οι σχολές που συνδέονται ακόμα πιο άμεσα γιατί προετοιμάζουν τους αυριανούς εργάτες για τον κάθε χώρο. Εδώ στο ΠΑΔΑ έχουμε σχολές Υγείας. Οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων έχουν απεργία στις 20 Οκτώβρη. Το να υπάρχει μέρα δράσης στις σχολές σε αλληλεγγύη με τους απεργούς των νοσοκομείων είναι ένα παράδειγμα που δίνει τη δυνατότητα να ανοίξεις της συζήτηση και για την πανδημία και για την κατάντια του συστήματος και για τις επιλογές της κυβέρνησης. Αντίστοιχα έχουμε φοιτητές/ριες Οινολογίας. Θα συνδεθούν με την απεργία στη Μαλαματίνα, θα καλέσουν απεργούς να μιλήσουν; 

Δεν περιορίζεται η συζήτηση στις μορφές πάλης, αλλά και τι βάζεις.

Αυτή τη στιγμή οι προτάσεις που βάζει η επαναστατική αριστερά για το πως παλεύεις την κυβέρνηση και ποια είναι η εναλλακτική χρειάζεται να μπουν στο κέντρο. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση προτάσσει το να πάρει τα υπουργεία και να τα διαχειριστεί. Δεν μπορείς όμως να πάρεις την αστική μηχανή και την βάλεις να δουλέψει για τους δικούς σου σκοπούς. Το ζήσαμε με το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι θέμα προσώπων που στελεχώνουν τους μηχανισμούς του κράτους, αλλά οι ίδιοι οι μηχανισμοί και χρειάζεται να τσακιστούν.

Το θέμα της Δημοκρατίας θέλει μια στρατηγική απάντηση. Δίνονται απαντήσεις από τη ρεφορμιστική αντιπολίτευση του τύπου «Να δούμε κάποιες δικλείδες ασφαλείας για τις παρακολουθήσεις». Χρειάζεται να βάλεις από τη δική σου μεριά το ζήτημα να καταργηθεί η ΕΥΠ. Να ξηλωθούν αυτοί οι μηχανισμοί. Αντίστοιχα στο θέμα της ενέργειας. Στο «τι να γίνει;» συνέχεια ακούμε για δικλείδες ασφαλείας κι έλεγχο του χρηματιστηρίου ενέργειας. Χρειάζεται να βάλουμε την αμφισβήτηση του κέρδους. Την κρατικοποίηση της ενέργειας και τον εργατικό έλεγχο. 

Το φοιτητικό κίνημα μπαίνοντας σε αυτή τη μάχη χρειάζεται να βρει τους συμμάχους του για να φτάσει να ξηλώσει αυτούς που στέλνουν του μπάτσους στις σχολές. Να ξηλώσει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος που θέλει τα πανεπιστήμια των startups τα οποία θα βγάζουν παιδιά πειθαρχημένα και υπάκουα στις λογικές της αγοράς και του κέρδους. Σύμμαχος για το φοιτητικό κίνημα είναι η εργατική τάξη γιατί έχει τη δύναμη να σταματήσει την παραγωγή και να τσακίσει το κράτος. Αλλά και γιατί είναι η τάξη που μπορεί να χτίσει μια ανώτερη δημοκρατία. Η απάντησή μας στην κουτσουρεμένη δημοκρατία τους, είναι η πλήρης δημοκρατία. Κι αυτό σημαίνει να μπορείς να αποφασίζεις το τι γίνεται στον εργασιακό σου χώρο, στα σχολεία, στις σχολές, στις γειτονιές. 

Πέτρος Κωνσταντίνου


Oι πολιτικές εξελίξεις είναι τόσο ταχείς κι ο χρόνος τόσο πυκνός που δεν ξέρεις από που να αρχίσεις. Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που κεντρικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό αλλά και στη ζωή του λαού είναι το ζήτημα της ακρίβειας. Η ομιλία του Μητσοτάκη είναι ενδεικτική για το ποια είναι η κατεύθυνση της κυβέρνησης από εδώ και στο εξής, μέσα σε πλαίσια που οι τιμές εκτοξεύονται σε βασικά προϊόντα, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις είναι σε χειρότερα επίπεδα από το 2011. Αυτά σε μια περίοδο ενεργειακής κρίσης με ό,τι αυτό σημαίνει για τα νοικοκυριά και την ίδια στιγμή που έρχεται ο Πέτσας και λέει ότι είτε προσαρμόζεσαι στις αυξήσεις, είτε πεθαίνεις. Ακούγεται βαρύ και είναι. Αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την κατεύθυνση αυτής της κυβέρνησης που δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα. Δεν τα τηρεί ούτε σε ό,τι αφορά την επιβάρυνση του λαού, ούτε στο επίπεδο της καταστολής. 

Το ότι η κυβέρνηση δεν τηρεί καν τα προσχήματα φαίνεται και με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων και των υποκλοπών από ΕΥΠ και παρακρατικούς μηχανισμούς. Αποτελεί βαθιά τομή όσο αφορά την αυταρχική διαχείριση της κυβέρνησης, η προσπάθεια παρέμβασης στα εσωτερικά ενός άλλου -αστικού αντιπολιτευτικού- κόμματος για τη διαμόρφωση των κατάλληλων συσχετισμών προκειμένου να μπορέσει να μείνει η Ν.Δ κι ο ίδιος ο Μητσοτάκης στην κυβέρνηση.  

Ο αυταρχισμός της κυβέρνησης αντανακλάται και στις κινήσεις της στα πανεπιστήμια. Ο νόμος περί πανεπιστημιακής αστυνομίας έχει μπει σε τροχιά υλοποίησης κι αυτό έχει την αυτοτελή του σημασία όσον αφορά την προσπάθεια για κάμψη του φοιτητικού κινήματος και του ρόλου που παίζει διαχρονικά στην ελληνική κοινωνία. Το πανεπιστήμιο σε ένα μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της χώρας έχει παίξει το ρόλο του πυροδότη ευρύτερων αντιστάσεων. Μια δεύτερη αιχμή που φέρνει την ΟΠΠΙ είναι το γεγονός ότι έχουν ψηφιστεί νόμοι εκτρώματα όλο το προηγούμενο διάστημα, που πλήττουν όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Φέρνει την ΟΠΠΙ λοιπόν για να θωρακιστεί απέναντι στην οποιαδήποτε αντίσταση σε αυτούς τους νόμους. 

Ωστόσο απέναντι σε αυτά έχουν ξεδιπλωθεί αντιστάσεις απ’ όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Θεωρώ μεγάλη νίκη ότι για παράδειγμα στο χτεσινό συλλαλητήριο (σ.σ της Τετάρτης 14/9) βρεθήκαμε μπροστά στην αύρα και τα ΜΑΤ, οι φοιτητές/ριες μαζί με διοικητικούς, καθηγητές, μαζί με το Σύλλογο ΔΕΠ του Παντείου και καταφέραμε και σπάσαμε στο δρόμο την τρομοκρατία, όπως σπάμε εδώ και τρία χρόνια τις απαγορεύσεις στο δρόμο. Είναι πολύτιμη αυτή η συστράτευση όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, είτε αυτή επιτυγχάνεται μέσα από συντονισμούς, είτε μέσα από άσκηση πίεσης σε όργανα διοίκησης. Χρειάζεται να υπάρξουν τοποθετήσεις όλων των οργάνων των ΑΕΙ που να στηρίζουν τα συμφέροντα της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Η χτεσινή πορεία είναι χαρακτηριστική και για το τι πετυχαίνεις και στο σπάσιμο της καταστολής. Η κυβέρνηση απαγόρευσε μια πορεία στις 9μιση, δυόμιση ώρες μετά από την ώρα που ήταν καλεσμένη και στοχοποιεί μάλιστα τα ΕΑΑΚ. Η απαγόρευση μιλάει για «διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής»… ποιά διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής στις 9μιση το βράδυ; Και ποιος είναι αυτός που τη διαταρράσει, όταν ακόμα και τα αυτοκίνητα ή οι περαστικοί είναι αναγκασμένοι να περνάνε μέσα από χημικά και δακρυγόνα των ΜΑΤ. Λένε για μειοψηφίες την ώρα που πλειοψηφικά τα κομμάτια της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης και γίνονται κινητοποιήσεις σε όλες τις πόλεις. 

Στην πραγματικότητα η πλειοψηφία δίνει αγώνα όλα τα τελευταία χρόνια ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης. Είναι νίκη ότι δεν έχουν καταφέρει να βάλουν την ΟΠΠΙ δυο χρόνια τώρα και προσπαθούν νύχτα σαν τους κλέφτες και πάλι δεν τα καταφέρνουν χάρη στις άμεσες κινητοποιήσεις. 

Έχει συσπειρωθεί αρκετός κόσμος σε μια κατεύθυνση που έρχεται αντιμέτωπη με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Είναι σημαντικό τα συλλογικά μας όργανα να βρίσκονται σε μια διαδικασία συνεχούς συντονισμού, κοινού βηματισμού, ώστε με μια ενιαιότητα να απαντάμε σε αυτές τις προκλήσεις. Όλες οι δυνάμεις και οι φοιτητικοί σύλλογοι να βρίσκονται στον ίδιο δρόμο, της ρήξης με αυτή την κυβέρνηση κι αυτή τη στρατηγική, τόσο μέσα στο χώρο των πανεπιστημίων όσο κι έξω από αυτούς.   

Αγγελική Μπουκέα