Εργατικό κίνημα
Συνέδρια εκπαιδευτικών: Να μεταφραστεί η στροφή αριστερά σε δράση

Γενική συνέλευση ΔΟΕ

Ολοκληρώθηκε η 93η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ με τις δυνάμεις της ΑΣΕ(ΠΑΜΕ) και των Παρεμβάσεων(εξωκοινοβουλευτική Αριστερά) να είναι οι μόνες δυνάμεις που ενισχύονται σε ψήφους και σε αντιπροσώπους στην ΑΔΕΔΥ, ενώ η ΑΣΕ αναδείχτηκε σε πρώτη δύναμη κερδίζοντας μία επιπλέον έδρα στο ΔΣ της ΔΟΕ την οποία έχασε η ΔΑΚΕ. Η Χριστίνα Λαδά, αντιπρόσωπος από τον ΣΕΠΕ Μεσσηνίας με την Αιχμή στην Εκπαίδευση (σχήμα των Παρεμβάσεων) ανέφερε στην ομιλία της από το βήμα της ΓΣ:

«Το πιο μεγάλο ρατσιστικό έγκλημα, το ναυάγιο της Πύλου με 650 νεκρούς, έγινε δίπλα στο σπίτι μας. Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Μεσσηνίας πρωτοστάτησε στο κίνημα ενάντια στη συγκάλυψη. Τι μας είπε ο Μητσοτάκης; Ότι φταίνε 9 από τους επιζώντες που τους βάφτισε διακινητές. Η δίκη τους αθώωσε κάτω από την πίεση αυτού του κινήματος. Δεν θα σταματήσουμε. Πρέπει να τιμωρηθούν οι ένοχοι που είναι το ελληνικό κράτος, η κυβέρνηση, το Λιμενικό και η Frontex. Δεν είναι το μόνο έγκλημα που ζήσαμε. Τα ίδια μας είπαν και για τα Τέμπη, ότι έφταιγε ο σταθμάρχης. 

Στον βωμό των ιδιωτικοποιήσεων αυτά τα θύματα. Στον βωμό των ιδιωτικοποιήσεων τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα σχολειά μας. Αντί να προσλάβουν εκπαιδευτικούς και να κάνουν μόνιμους τους αναπληρωτές, “προσλαμβάνουν” κάμερες για το νέο ψηφιακό σχολείο. Μαζί με την αξιολόγηση και τις εξετάσεις Pisa, μας ετοιμάζουν “ελεύθερη επιλογή”. “Λάστιχο” οι νηπιαγωγοί, χωρίς οργανικές θέσεις οι ειδικότητες. Το “Εθνικό Απολυτήριο” (ο ήδη ψηφισμένος νόμος της Κεραμέως που προβλέπει ότι η είσοδος στην Τριτοβάθμια θα καθορίζεται από έναν μέσο όρο των βαθμών και στις τρεις τάξεις του Λυκείου) φτιάχνει στρατιά-πελατεία για τα ιδιωτικά κολέγια. 

Πώς θα τα σταματήσουμε όλα αυτά; Η ηγεσία της ΔΟΕ δεν μπορούσε, αλλά μπορούσαμε εμείς. Ως ανεξάρτητο ριζοσπαστικό ταξικό ρεύμα από την πρώτη στιγμή πρωτοστάτησαμε στα σωματεία μας, όπως και στη Μεσσηνία, χωρίς να περιμένουμε πού θα “κάτσει η μπίλια” και προκηρύξαμε απεργία-αποχή. Οι συνάδελφοι με οργή συμμετείχαν στις συνελεύσεις, συμπαρέσυραν τη ΔΟΕ (να συνεχίσει την απεργία-αποχή) και σταμάτησαν την εφαρμογή της εγκυκλίου Κατσαρού για να επιβάλλει κυρώσεις. Κολλήσαμε το υπουργείο στον τοίχο. 

Στον τοίχο κολλημένη και η ίδια η κυβέρνηση. Το 28% (στις ευρωεκλογές) είναι ιστορικό χαμηλό. Θα σταματήσουν; Όχι. Ό,τι δεν έχουν καταφέρει τέσσερα χρόνια με την αξιολόγηση, πάνε να το περάσουν με νόμο μέσα στο κατακαλόκαιρο. Πώς θα το αντιμετωπίσουμε αυτό τον Σεπτέμβρη; Θα έχουμε σωματεία και ομοσπονδία με πρόγραμμα και δράσεις που θα τα σταματήσει όλα αυτά; Να πάμε με κλειστά σχολεία τον Σεπτέμβρη με παρατεταμένο αγώνα διαρκείας, με 48ωρες απεργίες, κινητοποιήσεις και συλλαλητήρια. Με τα σωματεία και την Ομοσπονδία να ενοποιούν αυτούς τους αγώνες, για ένα πανεργατικό τσουνάμι, κόντρα στη συναίνεση και την υποταγή, κόντρα στους “ρεαλισμούς”. Να γίνουμε το κίνημα που θα βάλει τα καρφιά στο φέρετρο αυτής της κυβέρνησης. Έτσι και τότε “κοκκινίζουν” τα σωματεία, όταν μετράμε νίκες για τον κλάδο». 

«Οι συσχετισμοί άλλαξαν»

Για την αποτίμηση της Γενικής Συνέλευσης η Χρ. Λαδά δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη: 

«Είναι πολύ σημαντικό ότι οι εκλογικοί συσχετισμοί άλλαξαν στη ΔΟΕ μετά από 13 χρόνια που πρώτη δύναμη ήταν η ΔΑΚΕ. Τώρα έχασε μία έδρα την οποία κέρδισε μια αριστερή παράταξη, η ΑΣΕ, που πρόσκειται στο ΚΚΕ και που αναδείχτηκε πρώτη δύναμη. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτή η αλλαγή δεν μεταφράστηκε σε μία απόφαση από τη ΓΣ της ΔΟΕ που από Σεπτέμβρη θα θωρακίσει τους εκπαιδευτικούς. 

Η πλειοψηφία του προηγούμενου ΔΣ της ΔΟΕ εντέχνως ροκάνισε τον χρόνο με συζητήσεις σε θεωρητικό επίπεδο, μην αφήνοντας τον απαιτούμενο χρόνο για το πρόγραμμα δράσης στο τέλος του συνεδρίου, που κατά τη γνώμη μου ήταν και το πιο σημαντικό. Η ίδια η ημερήσια διάταξη δεν είχε κομμάτι για την αξιολόγηση που είναι η αιχμή του δόρατος για την κυβέρνηση και βρήκε τεράστια αντίσταση από τους νεοδιόριστους και μη εκπαιδευτικούς. Με τις ψήφους των Παρεμβάσεων, της ΑΣΕ και του Δικτύου (ΣΥΡΙΖΑ) βγήκε η απόφαση για τη συνέχιση της απεργίας-αποχής ενάντια σε ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ. Είναι ενδεικτική της πίεσης που άσκησε η βάση η μετατόπιση του Δικτύου, καθώς τον Μάρτη είχε συμπαραταχθεί με ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ σε αυτό το θέμα.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή ήταν η μόνη απόφαση που έβγαλε η Γενική Συνέλευση. Στα τέλη Ιούλη το νομοσχέδιο που θέλει να φέρει ο Πιερρακάκης θα είναι μια πολύ μεγάλη επίθεση με μια σειρά αντιδραστικά μέτρα, θα αφήσει στον αέρα την Ειδική Αγωγή για να την ιδιωτικοποιήσει, μιλάει για υβριδικό σύστημα προσλήψεων μέσω ΑΣΕΠ και προσοντολογίου, για το “Ψηφιακό σχολείο” που σημαίνει τηλεκπαίδευση και άλλα. Πρόγραμμα δράσης μπήκε μόνο από τις Παρεμβάσεις, αλλά οι περισσότερες τοποθετήσεις της ΑΣΕ κατέληγαν μόνο στο να ψηφιστεί πρόεδρος της ΔΟΕ από την ΑΣΕ και όχι σε απεργιακό πρόγραμμα. Πολύς λόγος από ΑΣΕ και Δίκτυο για τα άλλα μαχόμενα κομμάτια της εργατικής τάξης, αλλά καμία πρωτοβουλία στο δια ταύτα για το πώς θα συνδεθούμε με αυτά».

Μάνος Νικολάου

 

21/5, Η Χ. Λαδά στη συγκέντρωση στην Καλαμάτα για το ναυάγιο της Πύλου


Συνέδριο ΟΛΜΕ: Πάμε για απεργίες

Μετά από μια χρονιά σκληρής αντιπαράθεσης των εκπαιδευτικών με το Υπ. Παιδείας, με αιχμή του δόρατος την αξιολόγηση, ξεκίνησε το 21ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ στη 1/7 και ολοκληρώνεται στις 4/7. Στο διάστημα που προηγήθηκε η κυβέρνηση ενέτεινε τις πιέσεις για την εφαρμογή της αξιολόγησης στους νεοδιορισμένους συναδέλφους λαμβάνοντας μέτρα καταστολής: απαγόρευση της απεργίας-αποχής από τη διαδικασία της αξιολόγησης και πειθαρχικές διώξεις στους «ανυπάκοους» από τις Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Η διασπαστική προς τον κλάδο πολιτική της κυβέρνησης (διάκριση νεοδιορίστων και παλιών) δεν έχει φέρει τα αναμενόμενα, από τους δύο υπουργούς Παιδείας της ΝΔ, Κεραμέως και Πιερακάκη,  αποτελέσματα για τη γενικευμένη εφαρμογή της αξιολόγησης στην εκπαίδευση. Αυτό, όμως, δεν μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε. Οι δραματικές αλλαγές που έρχονται στην εκπαίδευση, και στις τρεις βαθμίδες, θα δώσουν στο σχολείο και στην παιδεία μια εικόνα εφιαλτική: Το παιδαγωγικό κλίμα ελευθερίας εξαφανίζεται. Η ιεράρχηση και η πειθάρχηση των εκπαιδευτικών, από ζητούμενο της κυβέρνησης, θα γίνει δεδομένο. Οι μαθητές θα συναντάνε, όλο και πιο πολλές, δυσκολίες να προχωράνε τις τάξεις και να παίρνουν το απολυτήριο τους. Οι γονείς θα βάζουν όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, ακόμα και για τα μικρότερα παιδιά τους, προκειμένου αυτά να ανταποκριθούν στο σχολείο. Η γνώση θα υποβαθμίζεται, καθώς θα γίνεται όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τα ιδιωτικά κεφάλαια.

Όμως, όλες αυτές οι αλλαγές στην Παιδεία δεν γίνονται εν κενώ. Σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας και της δραστηριότητάς μας, βλέπουμε ραγδαία υποχώρηση των δικαιωμάτων μας. Στην Υγεία θεσμοθετείται η ιδιωτική σχέση με τον γιατρό. Στην ενέργεια γινόμαστε έρμαια της κερδοσκοπίας των ιδιωτικών εταιρειών. Στο περιβάλλον, είμαστε στο μη παρέκει της περιβαλλοντικής καταστροφής. Στον τομέα των ατομικών δικαιωμάτων έχουμε αγγίξει τον πάτο, και, ακόμα, περισσότερο οι συμπολίτες μας που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, είτε λέγονται πρόσφυγες, είτε ΑμεΑ, κοκ.

Η απάντηση σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση στην κοινωνία, πρέπει να είναι πολιτική. Το 21ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ γίνεται σε μια συγκυρία, η οποία  αναγκάζει όλους τους εκπαιδευτικούς, να πάρουμε αποφάσεις, καίριες και ριζοσπαστικές, για όλη την κοινωνία. Δεν είναι καιρός για χτυπήματα συγκατάνευσης στην πλάτη, και πολιτικών συναινέσεων, αλλά για απεργιακή σύγκρουση. Γι' αυτό χρειάζεται να βγούμε με από το Συνέδριο με εισήγηση για συνελεύσεις τον Σεπτέμβρη και με πρόταση για 48ωρες απεργίες που θα στείλουν ξεκάθαρο μήνυμα αντίστασης στην κυβέρνηση και πανεργατικού ξεσηκωμού σε όλη την εργατική τάξη. 

Αθανασία Κατσούλη, 
εκπαιδευτικός, μέλος του δικτύου “η Τάξη μας”