Η 8 Μάρτη του 2023 έδωσε το βήμα για να εκφραστεί μαζικά και οργανωμένα η οργή για το έγκλημα των Τεμπών. Απέναντι σε όσους ήθελαν να την πνίξουν προτείνοντας «να θρηνήσουμε βουβά» γι’ αυτό το έγκλημα, η πανεργατική απεργία ήταν ιστορική με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Δύο χρόνια μετά, η 8 Μάρτη αποτελεί ξανά σταθμό απέναντι στην κυβέρνηση και το σύστημα που υπηρετεί τσακίζοντας τις ζωές μας.
Οι απεργιακές διεκδικήσεις της 8ης Μάρτη για προσλήψεις, για ίση αμοιβή και ίση εργασία, για κράτος πρόνοιας, για γηροκομεία και παιδικούς σταθμούς είναι αιτήματα που συνδέονται και επικαλύπτονται με τα αιτήματα των απεργών της υγείας και της εκπαίδευσης, των δήμων, των σιδηροδρομικών υπαλλήλων και όλων των εργατικών χώρων.
Το αίτημα για κρατικοποίηση της Hellenic Train χωρίς αποζημίωση με εργατικό έλεγχο, αίτημα των κινητοποιήσεων των Τεμπών, δεν αφορά μόνο το σιδηρόδρομο. Ανοίγει το ζήτημα του εργατικού ελέγχου παντού, στους δήμους, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, τα εργοστάσια, τις υπηρεσίες αναθέτοντάς τα στα χέρια εκείνων που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πως να τα διαχειριστούν, και εν προκειμένω τις γυναίκες της εργατικής τάξης. Εργατικός έλεγχος σημαίνει ένα πρόγραμμα που θα ικανοποιεί τα εργασιακά, ασφαλιστικά και όλα τα δικαιώματα των γυναικών εξασφαλίζοντας ότι η κοινωνία θα μπει μπροστά στην αναπαραγωγή των παιδιών, τη φροντίδα των ηλικιωμένων.
Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κερδίσουμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες και τα συνδικάτα τους. Ήδη μια σειρά πρωτοβάθμια σωματεία σε εργατικούς χώρους, νοσοκομεία και σχολεία (ΕΛΜΕ Σιβιτανιδείου, ΕΛΜΕ Περιστερίου, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων, ΣΕΠΕ «Αθηνά», Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Άγιος Σάββα, Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου, Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Σωματείο Εργαζομένων Τσαμούρης ΑΕ κ.α) παίρνουν αποφάσεις συμμετοχής στην απεργιακή 8 Μάρτη στη 1μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος. Χρειάζεται η ΑΔΕΔΥ, όλες οι Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα να κάνουν την 8 Μάρτη Πανεργατική.
Αυτήν την εβδομάδα η πρόταση θα μπει και στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων. Απόφαση συμμετοχής έχουν ήδη πάρει ο Φοιτητικός Σύλλογος Σύλλογος ΣΕΜΦΕ ΕΜΠ και ο Φοιτητικός Σύλλογος Πληροφορικής Θεσσαλονίκης.
Ελάτε στις εκδηλώσεις που οργανώνει τις επόμενες μέρες στους εργατικούς χώρους, τις σχολές και τις γειτονιές η Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη με στόχο ένα μεγάλο, οργισμένο συλλαλητήριο στις 8Μ στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Για να συζητήσουμε πώς σπάμε τη γυναικεία καταπίεση, τον σεξισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την τρανσφοβία, παλεύοντας για την απελευθέρωση με στόχο την ανατροπή του συστήματος που τα γεννά.
Πανεργατική απεργία 8 Μάρτη 2023. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
ΤΕΜΠΗ-8 ΜΑΡΤΗ Κοινός αγώνας
Οργή απέναντι στα εγκλήματα των ιδιωτικοποιήσεων, μάρτυρες των οποίων γινόμαστε καθημερινά. Από τα τρένα, μέχρι τα νοσοκομεία, και από τις σχολές και τις φοιτητικές εστίες που πέφτουν τα ταβάνια και τα ασανσέρ, μέχρι τις γυναικοκτονίες με τη φράση “το περιπολικό δεν είναι ταξί” που σφράγισε τη δολοφονία της 26χρονης Κυριακής Γρίβα έξω από το αστυνομικό τμήμα των Αγίων Αναργύρων. Οργή για τα εγκλήματα των επαναπροωθήσεων και τη χρήση του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας ως όπλου για τη δικαιολόγησή τους. Οργή για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τη στήριξη της κυβέρνησης με κάθε μέσο και τρόπο στο κράτος του Ισραήλ.
Η Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών στις 8 Μάρτη αποτελεί τη συνέχεια, ένα ακόμη χτύπημα για να πέσει αυτή η δολοφονική κυβέρνηση. Είναι ένας απεργιακός σταθμός που δένει τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις με τον αγώνα ενάντια στην καταπίεση, για την απελευθέρωση. Συνδέει τις επιθέσεις και τις διεκδικήσεις κάνοντας τον αγώνα ενάντια στον σεξισμό, τη γυναικεία καταπίεση και τις ιδιωτικοποιήσεις, κοινό για όλη την εργατική τάξη.
Τα Τέμπη ήταν μία από τις πιο τραγικές εκφάνσεις των εγκλημάτων των ιδιωτικοποιήσεων και των περικοπών. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης πλήττονται πρώτα και κύρια από αυτά τα εγκλήματα. Σηκώνουν στις πλάτες τους τα βάρη των ελλείψεων του κοινωνικού κράτους, των παραμελημένων και υποστελεχωμένων δομών του. Η ανατροφή και φροντίδα των παιδιών, η φροντίδα των ηλικιωμένων γίνεται αποκλειστική τους ευθύνη στη θέση εξαφανισμένων παιδικών σταθμών και γηροκομείων καθώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε στις ιδιωτικές κλινικές.
Παράλληλα πλήττονται και οι ίδιες ως εργαζόμενες από τις περικοπές και την υποστελέχωση. Οι συμβασιούχες και οι εργαζόμενες στην Υγεία ωθούνται στο να εργάζονται αδιάκοπα σε εξαντλητικά ωράρια, κατάσταση που τις φέρνει σε σωματική και ψυχολογική κόπωση και βάζει και τους ίδιους ασθενείς σε κίνδυνο.
Είναι πολιτική επιλογή της κυβέρνησης για το του που θα πάνε τα λεφτά του προϋπολογισμού. Στο μαιευτήριο Έλενα Βενιζέλου αποφάσισαν φέτος να κόψουν 1 εκατομμύριο ευρώ από τον ετήσιο προϋπολογισμό. Το χτύπημα δεν αφορά μόνο τις γυναίκες της εργατικής τάξης που χρησιμοποιούν τα δημόσια γυναικολογικά νοσοκομεία και μαιευτήρια. Το Έλενα Βενιζέλου αποτελεί και το μοναδικό νοσοκομείο το οποίο διαθέτει ιατρείο φυλομετάβασης. Ο αγώνας των εργαζομένων στα νοσοκομεία δένεται και με τις διεκδικήσεις των γυναικών και του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος.
Ανισότητα
Στον χώρο της εκπαίδευσης, η ανισότητα στα εργασιακά δικαιώματα (μισθούς, άδειες, ωράρια) ανάμεσα σε μόνιμες/ους και αναπληρώτριες/ές εκπαιδευτικούς πλήττει περισσότερο τις γυναίκες. Σε περίπτωση που επιθυμούν εγκυμοσύνη, πρέπει να το σκεφτούν πολύ καλά. Οι δίμηνες άδειες κύησης και λοχείας, η τρίμηνη άδεια ανατροφής, καθώς και η περίπτωση επαπειλούμενης κύησης για την οποία δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη, αποτελούν σοβαρά εμπόδια. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου αναπληρώτριες με παιδιά αναγκάζονται να μετακινούνται από περιοχή σε περιοχή μακριά από τον τόπο σταθερής κατοικίας τους με μεγάλο οικονομικό και ψυχολογικό κόστος.
Η τελευταία επίθεση της κυβέρνησης με τα Ωνάσεια σχολεία έρχεται να πετάξει τα παιδιά των γειτονιών έξω από τα σχολεία τους ρίχνοντας το μπαλάκι για τη μετακίνηση των παιδιών στα νέα πιο απομακρυσμένα σχολεία στους γονείς και τις μανάδες των παιδιών. Μια πρώτη απάντηση σε αυτήν την επίθεση δόθηκε ήδη από τους απεργούς εκπαιδευτικούς και το μεγάλο μαθητικό-φοιτητικό συλλαλητήριο στις 7 Φλεβάρη. Και θα δοθεί ξανά στις δύο απεργιακές μάχες στις 28 Φλεβάρη και τις 8 Μάρτη με τα κατειλημμένα σχολεία και τις κατειλημμένες σχολές στο πλευρό των απεργών.
Η επίθεση είναι και υλική και ιδεολογική. Αυτόν τον τόνο δίνουν όλες οι διακηρύξεις σχετικά με τη θέση της γυναίκας στην αναπαραγωγή και η προσπάθεια στο να προβληθούν οι γυναίκες σαν “παιδομηχανές”. Έτσι εξυπηρετείται ο οικονομικός στόχος του ίδιου του συστήματος να υπερασπίσει τον θεσμό της πυρηνικής οικογένειας ως τον μοναδικό κυρίαρχο θεσμό για να φορτώνει τα βάρη της αναπαραγωγής και της φροντίδας -τα οποία το ίδιο το σύστημα δε δίνει δεκάρα για να συντηρήσει- στις πλάτες των γυναικών. Οτιδήποτε εκφεύγει από αυτόν τον θεσμό θεωρείται «μεμπτό». Οι αντιλήψεις αυτές ντύνονται με στείρους βιολογισμούς όπως τις δηλώσεις του υφυπουργού Υγείας Βαρτζόπουλου ότι η γυναίκα είναι για να γεννά και ότι οι γυναικοκτονίες έχουν βιολογική βάση.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κουβαλά τον αιματοβαμμένο απολογισμό των 16 γυναικοκτονιών για το 2024, ενώ την ίδια στιγμή αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους στη γραμμή SOS 15900, υποστελεχωμένες τις δομές για τις κακοποιημένες γυναίκες και προσπαθεί μάταια να πείσει ότι η ευθύνη στην ενδοοικογενειακή βία είναι ατομική και η λύση απέναντί της η μεγαλύτερη αστυνόμευση.
Πίσω από τις πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση του “αγέννητου παιδιού”, η κυβέρνηση ακολουθώντας τα παραδείγματα του Τραμπ επιτίθεται στο δικαίωμα στην έκτρωση, ενώ στην πράξη αφήνει απροστάτευτα τα παιδιά μέσα από τις περικοπές σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς, στοχοποιώντάς τα μάλιστα μέσα από την προπαγάνδα περί «εγκληματικότητας των ανηλίκων».
Οργή
Η συγκάλυψη της υπόθεσης των Τεμπών έχει προκαλέσει τεράστια οργή με το αίτημα της δικαιοσύνης και της τιμωρίας των ενόχων να πρωτοστατεί σε όλες τις κινητοποιήσεις. Συγκάλυψη είναι η λέξη που κυριαρχεί και για τα εγκλήματα και τις επιθέσεις κατά των γυναικών.
Για το έγκλημα του παιδοβιασμού και της μαστροπείας της 12χρονης από τον Κολωνό, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προσπάθησε από την αρχή να υποβαθμίσει τη σχέση της με τον Ηλία Μίχο. Αλλά οι φωτογραφίες του με πολιτευτές της ΝΔ, τον Πατούλη, τον Σαμαρά, τον Πλεύρη και τον Παυλόπουλο έβγαλαν στο φως πως ο ίδιος ήταν ενεργό στέλεχός της. Οι διασυνδέσεις του με ανώτατα στελέχη της εκκλησιαστικής ιεραρχίας όπως τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, με τον ΣΚΑΙ, με τα Υπουργεία της ΝΔ υπήρξαν αποκαλυπτικές για το πόσο σάπια είναι η κυβέρνηση και οι θεσμοί της.
Συγκάλυψη είναι η λέξη που κυριαρχεί για την υπόθεση του Λιγνάδη αλλά και στη δίκη των δολοφόνων του Ζακ Κωστόπουλου. Συγκάλυψη κυριάρχησε στην υπόθεση του ναυαγίου της Πύλου όπου ανάμεσα στα θύματα ήταν γυναίκες και παιδιά. Τα ηχητικά που κυκλοφόρησαν αυτές τις ημέρες για το ναυάγιο δείχνουν τη σπουδή των αρχών να σβήσουν τα ίχνη των εγκληματικών πράξεων και παραλείψεων του λιμενικού σώματος την ημέρα του ναυαγίου. Η Διεθνής Μέρα Δράσης ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό στις 22 Μάρτη είναι το επόμενο βήμα που έχουμε να οργανώσουμε μετά τις 8 Μάρτη.
Στην υπόθεση των Τεμπών σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη του εγκλήματος και στην απόδοση των ευθυνών έπαιξε ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών με πρόεδρο τη Μαρία Καρυστιανού. Από την πλευρά της κυβέρνησης και της ακροδεξιάς υπήρξε επιχείρηση διασυρμού και υπονόμευσης της προσπάθειάς τους στην αποκάλυψη της αλήθειας και της τιμωρίας των ενόχων. Οι επιθέσεις είχαν και σεξιστικό χαρακτήρα με σχόλια για την εμφάνιση της Καρυστιανού. Ο υπουργός Επικρατείας Βορίδης σε πρόσφατη συνέντευξή του στα Παραπολιτικά αμφισβήτησε το δικαίωμά της να εκφράζει πολιτική άποψη, υπονοώντας ότι είναι πολιτικά “υποκινούμενη”. Από δίπλα και ο Μητσοτάκης με τις δηλώσεις και τα αφηγήματα περί “τοξικότητας” και “αποσταθεροποίησης” της χώρας.
Η καλύτερη απάντηση που δόθηκε από την Καρυστιανού ήταν το ανέβασμα της μητέρας της δολοφονημένης από τον εν διαστάσει σύζυγό της Ερατούς στην εξέδρα της τεράστιας κινητοποίησης της 26ης Γενάρης. Με αυτόν τον τρόπο συνέδεσε τα Τέμπη με τις γυναικοκτονίες, τις κακοποιήσεις γυναικών και τις σεξιστικές διακρίσεις. Την ίδια απάντηση θα πάρει η κυβέρνηση και στην απεργία της 8 Μάρτη.
Διαδηλώσεις 8 ΜΑΡΤΗ
Φέτος στις 25 Νοέμβρη, παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, πήραμε την πρωτοβουλία μαζί με μια συναδέλφισσα και οργανώσαμε μια δράση στο σχολείο, ένα αντιμάθημα.
Είχαμε αγωνία ποιες θα είναι οι αντιδράσεις, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ πιο εύκολο και ενδιαφέρον από αυτό που περιμέναμε. Γράψανε τα παιδιά τα ονόματα των γυναικών που δολοφονήθηκαν, αλλά μέσα από τις συζητήσεις η επικεφαλίδα ήταν ότι είναι το κράτος που δολοφονεί. Είναι συγκλονιστικό ότι έφτασαν τα ίδια τα παιδιά να το λένε αυτό.
Πηγαίναμε στα τμήματα και μοιράζαμε προκηρυξούλες που είχαν φτιάξει τα παιδιά. Οι συνάδελφοι είχαν βγει έξω από τα τμήματά τους και παρατηρούσαν το γεγονός. Ο χώρος της εκπαίδευσης είναι κυματοθραύστης ενάντια στις επιθέσεις και είναι σίγουρα ενάντια στις επιθέσεις του σεξισμού και της ομοφοβίας. Το σεξιστικό αφήγημα της κυβέρνησης σπάει στην πράξη, από όλον τον κόσμο των σχολείων που λέει κάτω τα χέρια από τις γυναίκες, κάτω τα χέρια από τον σιδηρόδρομο, κάτω τα χέρια από τα σχολεία. Η εικόνα είναι παγκόσμια. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη οι καθηγήτριες μπαίνουν μπροστά στα σχολεία. Από την Αμερική του Τραμπ μέχρι την Παλαιστίνη.
εκπαιδευτικός ΕΛΜΕ Περιστερίου
Η φετινή Απεργιακή 8 Μάρτη συμπυκώνει όλα τα ζητήματα και όλες τις μάχες. Στη Θεσσαλονίκη ανοίγουμε την απεργία οργανωμένα. Στους χώρους που παρεμβαίνουμε και στις συνελεύσεις μας, στους χώρους δουλειάς που έχουμε σχέση με τον κόσμο που εργάζεται, στις γειτονιές μας.
Στην Γενική Απεργία στις 28 Φλεβάρη θα έχουμε τραπεζάκι με τα υλικά της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη, θα έχουμε πανό και προκηρύξεις που δίνουν τον απεργιακό τόνο ότι όλες και όλοι μαζί θα είμαστε στον δρόμο και στις 8 Μάρτη. Θα οργανώσουμε εκδηλώσεις στις γειτονιές και μια καμπάνια μαζί με όλους και όλες που ήταν στις μάχες του προηγούμενου διαστήματος. Όπως στην τεράστια διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη πέρυσι, που είχε χιλιάδες, μετά την ομοφοβική επίθεση στο κέντρο της πόλης. Πάμε δυνατά να οργανώσουμε την απεργία στις 8 Μάρτη και τη συνέχεια.
Έχουμε απέναντί μας ένα σύστημα που λειτουργεί διαιρώντας, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας, με τις ανάγκες μας στον πάτο. Αλλά με μαζική αμφισβήτησή του από τον κόσμο, πρώτα και κύρια από τις γυναίκες. Αυτή είναι η βάση μας για να συνεχίζουμε τους αγώνες και για να οργανώσουμε την φετινή απεργία στις 8 Μάρτη.
Στη γειτονιά του Ιλίου, είχαμε το παράδειγμα με το Μουσικό Σχολείο. Ξεσηκώθηκαν τα ίδια τα παιδιά μετά τη δολοφονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων. Στην εκδήλωση που έχει δρομολογηθεί στη γειτονιά μας, θέλουμε να μιλήσει κάποιο από τα παιδιά του σχολείου. Για να ξεσηκώσουμε τους πάντες και να είναι τεράστια η διαδήλωση στις 8 Μάρτη. Και για να δώσουμε συνέχεια στις 22 Μάρτη, που είναι τεράστια υπόθεση γιατί θα εμποδίσει τους φασίστες. Δουλεύουμε ανοιχτά με όλες και όλους.
Ιωάννα Παυλοπούλου,
συνταξιούχος Εθνικής Τράπεζας