O ξεσηκωμός των τελευταίων μηνών ενάντια στην κυβέρνηση των δολοφόνων έχει συνέχεια με την Πανεργατική Απεργία της 9ης Απρίλη. 

Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών σιγόβραζε εδώ και δυο χρόνια. Πάνω από τρισήμιση εκατομμύρια απεργοί είχαν βγει στους δρόμους στις μεγάλες κινητοποιήσεις αμέσως μετά την πολύνεκρη σύγκρουση των τρένων. Η κυβέρνηση και οι ιδιωτικοποιήσεις μπήκαν στο στόχαστρο από την αρχή. Ο Μητσοτάκης, χάρη στην αδράνεια της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, κατάφερε μια κάλπικη νίκη στις εκλογές που ακολούθησαν, αλλά ενάμιση χρόνο μετά, άμα κοιτάξει κανείς την εικόνα της κυβέρνησης από τη μια και της οργής του κόσμου από την άλλη, το 41% του τότε μόνο σαν ανέκδοτο θα του φανεί.

Στο μεσοδιάστημα το θερμόμετρο της αγανάκτησης ανέβαινε, όσο συνεχίζονταν οι καταστροφές, τα κυβερνητικά εγκλήματα και η συγκάλυψή τους. Μετά τα Τέμπη ήρθε η ρατσιστική δολοφονία εκατοντάδων προσφύγων στα ανοιχτά της Πύλου. Τα καλοκαίρια σημαδεύονταν από πυρκαγιές που άφηναν πίσω τους καμένες εκτάσεις, περιουσίες κι ανθρώπους. Το φθινόπωρο έρχονταν οι πλημμύρες που βύθισαν χωριά ολόκληρα στα λασπόνερα. Οι επιθέσεις των ιδιωτικοποιήσεων συνεχίζονταν, η ακρίβεια γινόταν όλο και πιο δυσβάσταχτη, σχολεία και νοσοκομεία συνέχιζαν να ρημάζουν, όσο ο Μητσοτάκης σφιχταγκάλιαζε τον Νετανιάχου στηρίζοντας τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων, πολιτικά, διπλωματικά, ακόμα και στρατιωτικά με τη φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα. 

Απεργιακή 8 Μάρτη. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Δείγματα γραφής για αυτό που θα ακολουθούσε από την αρχή του 2025 είχαν αρχίσει να φαίνονται όλο το προηγούμενο διάστημα. Το πολύμηνο κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων την Άνοιξη του 2024, με κορύφωση την 8η Μάρτη, έδειξε το δρόμο των αγώνων διαρκείας ενάντια στην κυβέρνηση και τις επιθέσεις της. Τους μήνες που ακολούθησαν δεν υπήρχε μέρος που να προσπαθούσε να εμφανιστεί ο Μητσοτάκης ή ο Άδωνις και να μην πολιορκούνταν από το σύνθημα «Δολοφόνοι», από την καμένη Βορειοανατολική Αττική μέχρι τα νοσοκομεία σε πόλεις και νησιά.

Και πάλι, αυτή η εικόνα με σιγοβράσιμο μοιάζει σε σχέση με την έκρηξη του κινήματος τους τελευταίους μήνες. Η δημοσίευση των ηχητικών του 112 που αποκάλυπταν τα τελευταία λόγια ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους μετά τη σύγκρουση των αμαξοστοιχιών ήταν το σημείο που έκαναν το καπάκι της χύτρας να σκάσει. Το «Δεν έχω Οξυγόνο» εκείνων των τραγικών στιγμών έγιναν το σύνθημα του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου που κάλεσαν οι συγγενείς των θυμάτων στις 26 Γενάρη. Από εκεί όλα άλλαξαν. 

Μαχητικότητα

Η κυβέρνηση προσπαθούσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με το καρότο και το μαστίγιο. Υποκρισίες συμπάθειας από τη μεριά του Μητσοτάκη προς τους συγγενείς, επιθέσεις από τη μεριά του Βορίδη και του Άδωνι, εκλογή του Τασούλα στην Προεδρεία της Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή η αυτοπεποίθηση και η μαχητικότητα στους εργατικούς χώρους εκτοξευόταν όσο πλησίαζε η μεγάλη Γενική Απεργία ανήμερα της συμπλήρωσης δύο χρόνων από το έγκλημα των Τεμπών.

Το τί θα γινόταν στις 28 Φλεβάρη φαινόταν από τις προηγούμενες ημέρες, δημιουργώντας ακόμα και πλακώματα στο εσωτερικό της κυβέρνησης αναφορικά με την αντιμετώπιση της επικείμενης απεργίας. Και πάλι, το μέγεθος του ξεσηκωμού ξεπέρασε κάθε προσδοκία.  

«Η μεγαλύτερη Πανεργατική απεργία από τη Μεταπολίτευση συγκλόνισε όλες τις πόλεις» περιέγραφε αμέσως μετά η ανακοίνωση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. «Κλειστοί όλοι οι εργατικοί χώροι από τις συγκοινωνίες ως τα νοσοκομεία και από τα σχολεία ως τα σουπερμάρκετ και τα μικρότερα μαγαζιά. Και απέραντο πλήθος στους δρόμους με τα εργατικά και φοιτητικά πανό να κλείνει τα κέντρα όλων των πόλεων. Ξεπεράστηκαν όλα τα ρεκόρ συμμετοχής στα συλλαλητήρια και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και σε όλες τις πόλεις που πάντα γίνονται απεργιακές συγκεντρώσεις. Και το κύμα απλώθηκε ακόμα και στα πιο απόμακρα σημεία. Απέτυχαν όλες οι μανιασμένες προσπάθειες του Μητσοτάκη και των υπουργών του να τρομοκρατήσουν και να συκοφαντήσουν αυτό το κίνημα. Αντίθετα, όλοι και όλες βλέπουν την κυβέρνηση απομονωμένη και τη Νέα Δημοκρατία σε κατάσταση πανικού να σπάει σε φράξιες που ψάχνουν διέξοδο από την πολιτική κρίση που κορυφώνεται».

Από την πρώτη στιγμή της νέας περιόδου, ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης και η Εργατική Αλληλεγγύη τόνιζαν τρία σημεία: Επανακρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο του σιδηρόδρομου και όλων των ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών, χωρίς αποζημίωση στους ιδιώτες. Σύνδεση του ξεσηκωμού για τα Τέμπη με την οργή για τα άλλα μεγάλα κυβερνητικά εγκλήματα με αιχμή τη ρατσιστική δολοφονία στην Πύλο. Κλιμάκωση με νέες μαζικές απεργίες για την ανατροπή της κυβέρνησης των δολοφόνων, ώστε το εργατικό κίνημα να κάνει την ανατροπή αντικαπιταλιστική. 

Δυναμική

Και τα τρία αυτά ζητήματα δεν έμειναν απλά ως προγραμματικές κατευθύνσεις. Μεταφράστηκαν σε μαζική παρέμβαση στις διαδηλώσεις, συνεχείς εξορμήσεις κι εκδηλώσεις σε εργατικούς χώρους και γειτονιές που είχαν μεγάλη συμμετοχή. Ξεδιπλώθηκε μια δυναμική που άρχισε να αγκαλιάζει μεγάλα και κρίσιμα κομμάτια όπως τους μηχανικούς του ΟΣΕ που πριν λίγες ημέρες ανακοίνωσαν ότι διεκδικούν την επανακρατικοποίηση «της Hellenic Train και απορρόφησή της από τον νέο σιδηροδρομικό φορέα “Σιδηρόδρομοι Ελλάδος Α.Ε” για τη δημιουργία ενιαίου δημόσιου φορέα». 

22 Μάρτη Διεθνής Μέρα Ενάντια στο Ρατσισμό και τους Φασίστες. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Η σύνδεση των αγώνων μεταξύ τους, χτίστηκε βήμα βήμα. Το πανό της ΚΕΕΡΦΑ για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι της Πύλου δέσποζε στο κέντρο του μεγάλου συλλαλητηρίου της 26ης Γενάρη –και προφανώς σε αυτό της 28ης Φλεβάρη. Αντίστοιχα και αυτό της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη ενάντια στο γυναικοκτόνο σεξισμό. Ακούστηκε ηχηρά από το βήμα των μεγάλων συγκεντρώσεων όταν η Μαρία Καρυστιανού καλούσε στο μικρόφωνο τις μητέρες των δολοφονημένων γυναικών, της Ερατούς από τη Μυτιλήνη και της Κυριακής από τους Αγίους Αναργύρους, όπως και με το μήνυμα αλληλεγγύης και κοινού αγώνα που έστειλαν οι συγγενείς των θυμάτων της Πύλου από το μακρινό Πακιστάν προς τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών. Έδωσε επόμενους σταθμούς με το απεργιακό συλλαλητήριο της 8ης Μάρτη και την αντιρατσιστική συναυλία – συλλαλητήριο της 22 Μάρτη στο Σύνταγμα με σύνθημα «Τέμπη – Πύλος Κοινός Αγώνας».     

Η απεργιακή κλιμάκωση έρχεται με την Πανεργατική Απεργία της 9ης Απρίλη. Θα μπορούσε να είναι πιο άμεση, αν το σύνολο της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης και της ρεφορμιστικής αριστεράς δεν περιοριζόταν σε απογευματινά συλλαλητήρια προσανατολισμένα στην πρόταση μομφής που εξελισσόταν μέσα στη Βουλή, την εβδομάδα μετά την 28η Φλεβάρη. Η ανάγκη για νέα πανεργατική απεργιακή σύγκρουση έγινε ακόμα πιο εξώφθαλμη μετά τον προκλητικό ανασχηματισμό που ακολούθησε και τη μετάφραση «του μηνύματος της απεργίας» από τον Μητσοτάκη (αξιολόγηση στο δημόσιο, λέει, ζήταγαν τα εκατομμύρια απεργοί) που θα ζήλευε ακόμα και ο Όργουελ. 

«Είναι πλέον φανερό σε όλες και όλους μας, ότι οι προτάσεις μομφής και οι κοινοβουλευτικές μανούβρες δεν μπορούν να τους ανατρέψουν. Μόνο οι απεργίες του εργατικού κινήματος έχουν αυτήν την δύναμη, όπως έχουμε κάνει τόσες φορές στο πρόσφατο παρελθόν με τις κυβερνήσεις των μνημονίων. Στον ίδιο δρόμο χρειάζεται να προχωρήσουμε και σήμερα και η απεργία στις 9 Απρίλη είναι ένα σημαντικό σκαλοπάτι σε αυτήν την κατεύθυνση» επισημαίνει ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης στο κάλεσμά του για την Πανεργατική Απεργία.

Το γάντι της άμεσης απεργιακής κλιμάκωσης το σήκωσαν μια σειρά κλάδοι όπως οι υγειονομικοί, οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι των δήμων. Με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις τους ανέδειξαν ότι η κυβέρνηση έχει μετατρέψει σε Τέμπη την Υγεία, την Παιδεία, κάθε κοινωνική υπηρεσία και συνεχίζει αμετανόητη. 

Η νέα Πανεργατική Απεργία στις 9 Απρίλη αναβαθμίζει και τη διεκδίκηση των αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις. Όσο η αγανάκτηση για τις κυβερνητικές δολοφονίες και τη συγκάλυψή τους απλώνεται από τον Έβρο μέχρι τη Γαύδο, άλλο τόσο η ακρίβεια και η ανάγκη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς αγγίζει το σύνολο της εργατικής τάξης.

Ως άλλη Αντουανέτα ο Μητσοτάκης προτείνει παντεσπάνι. Χλευάζει τον κόσμο της δουλειάς, καμαρώνοντας για αύξηση 50 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα -από την οποία ό, τι δεν έχει απορροφήσει ο πληθωρισμός θα καταλήξει στα ταμεία της κυβέρνησης μέσω της αναπροσαρμογής στον φόρο εισοδήματος. Αλλά εκεί που οι αλχημείες του Μητσοτάκη περνάνε σε άλλο επίπεδο είναι οι “αυξήσεις” στους μισθούς του δημόσιου τομέα: 

«Με 30 ευρώ επιπλέον τον μήνα, τα οποία προστίθενται στα 70 ευρώ μηνιαίως τα οποία έλαβαν οι δημόσιοι υπάλληλοι το 2024, οι πρώτες αυξήσεις στο Δημόσιο μετά από 14 χρόνια, ο 13ος μισθός, επομένως έχει ήδη δοθεί και πάμε για τον 14ο με τις προγραμματισμένες αυξήσεις που θα δοθούν και τα επόμενα χρόνια, υποστήριξε ο Μητσοτάκης» σημειώναμε στο προηγούμενο φύλλο της Εργατικής Αλληλεγγύης. «Με “αύξηση” ένα ευρώ τη μέρα, ο Μητσοτάκης νομίζει ότι “καθάρισε”… Πραγματικά δεν υπήρχε καλύτερη ημερομηνία για να ξεκινήσει τις “αυξήσεις” από την 1η Απριλίου».  

«Μέχρι εκεί φτάνω, δε βγαίνουμε για παραπάνω» είναι η κυβερνητική δικαιολογία την ίδια στιγμή που ανακοινώνει κολοσσιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα 25 δισ. ευρώ κι αυξήσεις στους ένστολους έως και 20%. Όσοι δεν φοράνε στρατιωτικές στολές ας χορτάσουν με τα νέα μας όπλα. 

Από τα κάτω

Ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης δίνει όλες του τις δυνάμεις για την επιτυχία της Πανεργατικής και για την οργάνωση της συνέχειας:

«Η απεργία στις 9 Απρίλη μπορεί να γίνει το ίδιο μεγάλη και μαζική όπως στις 28 Φλεβάρη, και γι’ αυτό χρειάζεται να οργανωθεί από τα κάτω, από τους αγωνιστές της βάσης. Σε κάθε χώρο δουλειάς να συγκροτήσουμε απεργιακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα που θα πάρουν στις πλάτες τους την ενημέρωση και την οργάνωση της απεργίας. Με καθημερινές εξορμήσεις παντού και γενικές συνελεύσεις σε κάθε σωματείο και χώρο. Εξασφαλίζουμε ότι θα νεκρώσουν όλοι οι χώροι δουλειάς. Όπου χρειαστεί το προσωπικό ασφαλείας να το βγάλει το σωματείο και όχι οι διοικήσεις. Που θα περιφρουρήσουν την απεργία στις 9 Απρίλη και θα κατέβουν μαζικά όλες και όλοι στα απεργιακά συλλαλητήρια. 

Παλεύουμε για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση των δολοφόνων και να ανοίξουμε μια άλλη προοπτική για το εργατικό κίνημα. Μια προοπτική που δεν περιορίζεται στις κοινοβουλευτικές λύσεις της αντιπολίτευσης, αλλά αντίθετα βάζει μπροστά την εργατική διέξοδο. Τον εργατικό έλεγχο σε κάθε χώρο δουλειάς, και σε όλη την κοινωνία. Να πάρουν το κουμάντο της κοινωνίας οι εργάτριες και οι εργάτες, για να τελειώνουμε μια και καλή με το σύστημα που για τα κέρδη των αφεντικών θυσιάζει καθημερινά τις ζωές μας».

«Λιγότερο από ένας στους τρεις εργαζομένους (29%) που ερωτήθηκαν δηλώνει ότι καλύπτεται από κάποια μορφή συλλογικής σύμβασης στην εργασία του…

Σε ό,τι αφορά το μηνιαίο εισόδημα μόνο ένα 40% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι ο μισθός του επαρκεί για την κάλυψη των μηνιαίων εξόδων, ενώ το 88% δηλώνει ότι έχει μειώσει τις δαπάνες του σε βασικά ήδη διατροφής προκειμένου να ανταπεξέλθει. Παράλληλα, 7 στους 10 εργαζομένους (71% των ερωτηθέντων) δηλώνει ότι είτε χρησιμοποιεί μέρος των αποταμιεύσεων του (34%), είτε ότι δεν διαθέτει καθόλου αποταμιεύσεις (37%), προκειμένου να αντιμετωπίσει τα έξοδα του μήνα. 

Σχεδόν 6 στους 10 εργαζόμενους (58%) που ενοικιάζουν κατοικία, ξοδεύουν πάνω από το 40% του μηνιαίου εισοδήματός του σε δαπάνες ενοικίου, και θέρμανσης. 

Σε ό,τι αφορά τους μισθούς, το 57% των εργαζομένων δηλώνει ότι δεν είχε καμιά αύξηση στο ύψος του μισθού του».

Στην τελευταία μας εξόρμηση στο Δήμο Nίκαιας ήταν πιο έντονο από ποτέ το ενδιαφέρον των εργαζόμενων να συζητήσουν για την πολιτική επικαιρότητα. Η οργή απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και την αδιαφορία της για την καθημερινότητα των εργαζομένων έχει γιγαντωθεί. Τους τελευταίους μήνες η αναποτελεσματικότητα των κομμάτων της αντιπολίτευσης να προασπίσουν τα δικαιώματα του κόσμου έχει ωθήσει ακόμα περισσότερους/ες να ζητούν απαντήσεις από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων θα κατέβουν στην απεργία της 9ης Απρίλη, με οδηγό την 28η Φεβρουαρίου, για να διεκδικήσουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αυξήσεις που θα απαντούν στην ακρίβεια και δικαιοσύνη για όλα τα κρατικά εγκλήματα. 

Πηνελόπη Κουτσουδάκη,
τ.π ΣΕΚ Νίκαιας

Το Σωματείο Εργαζομένων στην Τσαμούρης Α.Ε. την Δευτέρα έκανε περιοδείες και συσκέψεις στην εγκατάσταση της εταιρείας στην Καλλιθέα και στο εργοστάσιο στα Οινόφυτα για να οργανώσουμε την απεργία και πήραμε απόφαση για συμμετοχή με το πανό μας στην συγκέντρωση των συνδικάτων στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 11πμ. 

Οι εμπορικοί πόλεμοι που οξύνονται απειλούν με νέα αύξηση του πληθωρισμού και περαιτέρω μείωση του εργατικού εισοδήματος. Σε αυτές τις συνθήκες είναι απαραίτητο να ενισχυθούν οι μισθοί, η δημόσια Yγεία και Παιδεία, το κράτος πρόνοιας. Η δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ όμως, επενδύει 28€ δις για ένα φαραωνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα 12ετίας ευθυγραμμισμένη με την κούρσα των πολεμικών δαπανών που διεξάγεται σε διεθνές επίπεδο και στα πλαίσια των ανταγωνισμών του ελληνικού καπιταλισμού με την Τουρκία στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. 

Για αυτούς τους λόγους έχει μεγάλη αξία να απεργήσουμε και να διαδηλώσουμε μαζικά στις 9 Απρίλη. Για να απαιτήσουμε αυξήσεις στους μισθούς, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και Δικαιοσύνη για τα θύματα των εγκλημάτων στα Τέμπη και την Πύλο. 

Κώστας Πολύδωρος,
γραμματέας Σωματείου Εργαζομένων Τσαμούρης Α.Ε

Την Τετάρτη έγινε μάζεμα της Επιτροπής Αγώνα και συνεχίσαμε με περιοδείες στο νοσοκομείο τις επόμενες ημέρες μέχρι την απεργία. Πάμε να κατεβάσουμε όλον τον κόσμο σε συνέχεια της 28ης Φλεβάρη ενάντια στην κυβέρνηση που, από την Πύλο μέχρι τα νοσοκομεία και τα Τέμπη, δολοφονεί και συγκαλύπτει. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι το να πέσει η κυβέρνηση εξαρτάται από την κλιμάκωση των απεργιών. Και την οργάνωση μιας πανεργατικής απεργίας την αντιλαμβάνεται σαν μια μεγάλη δύναμη που πρέπει να αξιοποιήσουμε μέχρι την Τετάρτη. Είναι πολύ καλή η ανταπόκριση των συναδέλφων/ισσών και η πολιτική συζήτηση είναι πολύ αναβαθμισμένη. Μετά την εκλογική επιτυχία της Αριστεράς στην ΕΙΝΑΠ υπάρχει μεγαλύτερη ορμή μέσα στα νοσοκομεία για να τσακίσουμε και τον Γεωργιάδη και την κυβέρνηση. Αυτό θέλει οργάνωση. Γιατί είναι κάτι το οποίο χρειάζεται να περνάει μέσα από τα χέρια της βάσης. Το ότι οργανώνουμε με τις Επιτροπές Αγώνα είναι το σημαντικότερο στοιχείο για να πετύχει αυτή η απεργία και δίνουμε τη μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή.

Εξόρμηση στο Έλενα Βενιζέλου τη μέρα των εκλογών της ΕΙΝΑΠ