Πάμε δυνατά για ένα τετραήμερο γεμάτο συζήτηση και επαναστατικές ιδέες για να καταλάβουμε και να αλλάξουμε τον κόσμο! Αυτό είναι το μήνυμα που έρχεται από παντού μπαίνοντας στην τελική ευθεία για το φεστιβάλ «ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ 2025» που ξεκινάει την Πέμπτη 22 Μάη στη Νομική Αθήνας! 

Από τους χώρους δουλειάς όπως φάνηκε κι από τις εκδηλώσεις που οργανώθηκαν τις προηγούμενες μέρες αλλά και από τις άλλες πόλεις όπου αγωνιστές/ριες ετοιμάζουν το κατέβασμά τους στην Αθήνα - όπως μας λένε σε αυτό το δισέλιδο, καλώντας μας να δώσουμε το παρών στη Νομική. 

Με έντεκα θεματικούς κύκλους που περιλαμβάνουν πάνω από 40 συζητήσεις (δείτε εδώ το πλήρες ωρολόγιο πρόγραμμα https://tinyurl.com/y6aytvfr). Με διεθνείς συμμετοχές από Βρετανία, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Συρία, Τουρκία, Κύπρο. Με πάνελ στα οποία θα συμμετέχουν 70 ομιλητές/ριες: συνδικαλιστές, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, αγωνιστές/ριες από τους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, το περιβαλλοντικό κίνημα και τα κινήματα πόλης, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα, συγγενείς θυμάτων των Τεμπών και της Πύλου, εκπρόσωποι μεταναστευτικών κοινοτήτων κ.α.

Με σινεμά το βράδυ της Παρασκευής 23/5 και με ζωντανή μουσική το βράδυ του Σαββάτου 24/5. 

Η φράση που ακούστηκε από το στόμα των παιδιών, στα τελευταία λεπτά της ζωής τους και ταυτιστήκαμε όλοι με αυτή την φωνή, γιατί θα μπορούσε μέσα σε αυτό το βαγόνι να είναι ο καθένας από μας, μιας και θεωρούσαμε όλοι μας  ότι ο σιδηρόδρομος είναι ο ασφαλέστερος τρόπος μετακίνησης.  

«Δεν έχω οξυγόνο», αυτή η φράση με συγκλόνισε προσωπικά, όταν αυτή είναι η αίσθηση που δημιουργείται από την αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται καθημερινά στους χώρους εργασίας μας, όταν οι απαιτήσεις της δουλειάς σε ξεπερνούν καθημερινά αλλά και οι λοιπές υποχρεώσεις, οικογενειακές και κοινωνικές, είναι περισσότερες από αυτές που προλαβαίνεις να ανταπεξέλθεις στις λίγες ώρες που σου απομένουν όταν γυρίζεις σπίτι εξαντλημένος από την καθημερινή πίεση της δουλειάς. 

«Δεν έχω οξυγόνο» είναι η φράση που πρέπει να μείνει στα αυτιά μας και να μας δίνει την ώθηση να διεκδικήσουμε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για μια ζωή που μας αξίζει και όχι μια ζωή μέσα στην ανασφάλεια και στην ακρίβεια.

«Δεν έχω οξυγόνο» είναι η φράση που πρέπει να μείνει και να μας κρατάει ενωμένους και αλληλέγγυους καθώς και να μας ωθεί στον αγώνα και στους δρόμους όταν αυτό απαιτείται, όπως εντυπωσιακά έγινε στις συγκεντρώσεις του Ιανουαρίου με αποκορύφωμα τη συγκέντρωση της 28ης Φεβρουαρίου 2025.

«Δεν έχω οξυγόνο», μία φράση που έγινε σύνθημα στα χείλη όλων μας και πρέπει να παραμείνει ζωντανή, μέσω της ταξικής πάλης και της ιδεολογίας του Μαρξισμού, θα έχουμε την ιδανική ευκαιρία να θέσουμε την βάση του αγώνα μέσα από την συζήτηση και την συνδιαμόρφωση στο Φεστιβάλ Μαρξισμός 2025. 

Αμαλία Καλλινίκου, εργαζόμενη στην ΑΑΔΕ

«Περίπου 15 συνάδελφοι/ισσες παρακολούθησαν την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο κτίριο της ΓΔΗΛΕΔ για το φεστιβάλ του Μαρξισμού» δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Νίκος Τουρνάς. «Πέραν της εισήγησης που έκανε η Αργυρή Ερωτοκρίτου οι τοποθετήσεις στη συνέχεια έδειξαν ισχυρό ενδιαφέρον για συζήτηση και για απαντήσεις. Τα ζητήματα που κυριάρχησαν κυρίως ήταν η στάση της Αριστεράς διεθνώς στο ζήτημα του πολέμου και των εξοπλισμών και η άνοδος των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων στις εκλογές των σωματείων. Το ενδιαφέρον μεταφράζεται και σε συμμετοχές στο φεστιβάλ, 9 άτομα έχουν κλείσει ως τώρα τη συμμετοχή τους από την ΑΑΔΕ».

«Στο Αιγινήτειο τη συζήτηση άνοιξε ο Χρίστος Αργύρης από το Συντονιστικό Νοσοκομείων που τόνισε την ανάγκη κλιμάκωσης των απεργιών ενάντια στην εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης στην υγεία και γενικότερα» μας μεταφέρει η Μυρτώ Μαργέλη, ειδικευόμενη γιατρός στο νοσοκομείο. «Στη συνέχεια ο Σωτήρης Κοντογιάννης από την Εργατική Αλληλεγγύη αναφέρθηκε στα βασικά χαρακτηριστικά μιας περιόδου που θυμίζουν όλο και περισσότερο δεκαετία του ’30: Οικονομική κρίση του συστήματος, κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του μιλιταρισμού, επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και άνοδος της φασιστικής απειλής.

Μετά τις εισηγήσεις αρκετοί από τους συναδέλφους/ισσες που συμμετείχαν πήραν το λόγο και έγινε μια ζωντανή συζήτηση. Πάνω στο ζήτημα του εργατικού ελέγχου που άνοιξε και εισηγητικά, συναδέλφισσες τραπεζοκόμοι, μίλησαν για το πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα στον τομέα της σίτισης, και για τους εργαζόμενους αλλά και για τους ασθενείς, αν αποφάσιζε το προσωπικό που γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλο τις ανάγκες. 

Τέθηκαν επίσης ερωτήματα για το αν η ανθρώπινη φύση είναι εμπόδιο για να αλλάξουμε τα πράγματα αλλά και πώς είναι δυνατόν οι αγώνες για μια άλλη κοινωνία να μην καταλήξουν ξανά σε αυταρχικά καθεστώτα σαν και αυτά του κρατικού καπιταλισμού. Ανανεώσαμε το ραντεβού για τις συζητήσεις του “Μαρξισμού 2025”, που πιάνουν αυτά και πολύ περισσότερα ερωτήματα με 13 συναδέλφους/ισσες να έχουν ήδη κόψει την πρόσκλησή τους για το τετραήμερο».

Πλούσια σε συζήτηση και συμμετοχή ήταν και η εκδήλωση στο νοσοκομείο Έλενα, όπου συμμετείχαν μαίες, νοσηλεύτριες-ες, γιατροί, εργαζόμενες στην καθαριότητα. Πάνω στις μάχες που είναι ανοιχτές στα νοσοκομεία, την επικαιρότητα των επαναστατικών ιδεών και του Μαρξισμού σήμερα και στο τι Αριστερά χρειαζόμαστε για να νικήσουν οι αγώνες. 

Ανοιχτή συζήτηση πραγματοποιήθηκε στις 16 Μάη στα Γιάννενα στην τελική ευθεία για το φεστιβάλ Μαρξισμός. Η εισήγηση άνοιξε τη συζήτηση σχετικά με την περίοδο που διανύουμε με τη κρίση διεθνώς από τη μια να δημιουργεί «ασφυξία» στους εργαζόμενους και τη νεολαία, αλλά ταυτόχρονα να βγάζει στον αφρό μια νέα ριζοσπαστικοποίηση που συγκρούεται όχι μόνο για τις οικονομικές διεκδικήσεις της εργατικής τάξης, αλλά και πολιτικά ενάντια στην καταπίεση, τον ρατσισμό, τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. 

Μια ριζοσπαστικοποίηση που είναι ζητούμενο πως η επαναστατική Αριστερά μπορεί να καθορίσει πως δεν θα χαθεί, τη στιγμή που η κοινοβουλευτική στρατηγική της Aριστεράς δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του κόσμου που παλεύει. Από τις τοποθετήσεις που ακολούθησαν άνοιξε συζήτηση για το αν η περίoδος αυτή θυμίζει τη δεκαετία του ’30, πώς έχει να προχωρήσει το εργατικό κίνημα και η νεολαία για να ξηλώσει τις επιθέσεις της ΝΔ – και την ίδια την κυβέρνηση, μετά το ταξικό ρήγμα που άνοιξε η 28η Φλεβάρη, με ποιους τρόπους έχουμε να παλέψουμε για να νικήσει η Παλαιστινιακή αντίσταση κα. 

Εξού και το ενδιαφέρον για τη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Μαρξισμός, και η συζήτηση πάνω στο πώς θα κατεβούμε και από τα Γιάννενα, οργανώνοντας στην τελική ευθεία τη συμμετοχή από συναδέλφους στα νοσοκομεία που παλεύουμε ενάντια στη διάλυση του ΕΣΥ, από ακτιβιστές του κινήματος για Λευτεριά στην Παλαιστίνη την ώρα που οργανώνουμε διαδήλωση στα Γιάννενα την Τρίτη 20 Μάη, αλλά και από φοιτήτριες και φοιτητές ιδίως από την Ιατρική που σε συνέλευση τους που πραγματοποιήθηκε 2 μέρες μετά τις φοιτητικές εκλογές πήραν απόφαση για 2ήμερη κατάληψη της σχολής στις 19-20 Μάη ενάντια στις αλλαγές του προγράμματος σπουδών.

Λουίζα Γκίκα, μέλος ΔΣ ΕΙΝΗ

Από το Βόλο ετοιμαζόμαστε να κατέβουμε μια μεγάλη ομάδα συντρόφων στο φεστιβάλ του Μαρξισμού στην Αθήνα! Δίνουμε ραντεβού το πρωί της Πέμπτης στα ΚΤΕΛ στις 11πμ για να ταξιδέψουμε συλλογικά.

Έρχομαι πρώτη φορά στον Μαρξισμό, καθώς είμαι νέο μέλος στο ΣΕΚ. Το σκεπτικό μου ως τώρα για το ποιες συζητήσεις θα παρακολουθήσω, έχει να κάνει με αυτά που εντοπίζω σαν κενά στη θεωρητική μου εμπειρία. Τόσο για να μάθω και να ξεκαθαρίσω ο ίδιος, αλλά κυρίως για να είμαι πιο δυνατός την επόμενη μέρα στα ερωτήματα που ανοίγουν σε όλο τον κόσμο που παλεύει. 

Για μένα, αυτές οι συζητήσεις, είναι του κύκλου “Μαρξισμός- θεωρία και πράξη”. Η συζήτηση δηλαδή για τη στρατηγική. Τί σημαίνει εργατικός έλεγχος, πώς μπορεί να γίνει η εργατική επανάσταση, ποιος είναι ο ρόλος του επαναστατικού κόμματος σε αυτή τη διαδικασία. Οι μεγάλοι επαναστάτες του προηγούμενου αιώνα, είναι η καλύτερη πηγή γι' αυτή τη γνώση!

Αυτό προκύπτει μέσα από την εμπειρία μας στην οργάνωση των αγώνων της πόλης μας. Είμαστε ένας κυρίως φοιτητικός πυρήνας, που έχουμε παίξει ρόλο στις σχολές (στο Θόλο, στο ΙΑΚΑ, στη Χωροταξία) και βλέπουμε ότι η νεολαία κάνει πανεύκολα τις συνδέσεις. Όλο το προηγούμενο δίμηνο, επικεντρωθήκαμε στη μάχη για την Πύλο και τη σύνδεσή της με τα Τέμπη. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται απευθείας τους κοινούς δολοφόνους και μάλιστα μας λέει: “η Εργατική Αλληλεγγύη και οι πρωτοβουλίες σας, είναι η καλύτερη πηγή πληροφόρησης! Πριν σας γνωρίσω δεν ήξερα για την Πύλο”. 

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως ο ρόλος μας κατ' αρχάς είναι να γεφυρώνουμε αυτή την έλλειψη πληροφόρησης με τη μαζική διάθεση για δράση. Από την εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ για την Πύλο, προέκυψε εκδήλωση που οργάνωσε το ίδιο το Πανεπιστήμιο Βόλου λίγο μετά, με τις δικηγόρους των επιζησάντων. Το μικρό γρανάζι μπορεί να κινητοποιεί το μεγαλύτερο, κι αυτό παίζει τεράστιο ρόλο για τις μάχες που έχουμε μπροστά μας.

Μέσα από τη μάχη των φοιτητικών εκλογών και τη σύνδεσή τους με τον Μαρξισμό, κερδίσαμε και ένα νέο σύντροφο. Χρειάζεται και μπορούμε να κερδίσουμε μαζικά στο ΣΕΚ όλη αυτή την καινούρια πολιτικοποίηση, και ο Μαρξισμός θα είναι από τα καλύτερα εργαλεία μας για αυτό!

Σταύρος Ευσταθίου, εργαζόμενος στον επισιτισμό, Βόλος

Από τη Θεσσαλονίκη οργανώνουμε το συλλογικό μας ταξίδι για την Αθήνα και το φεστιβάλ του Μαρξισμού, την Πέμπτη το πρωί στις 9πμ στον νέο σιδηροδρομικό σταθμό. Θα φύγουμε με το ΚΤΕΛ των 10πμ και καλούμε όλους και όλες να έρθουν μαζί μας!

Εδώ και αρκετές βδομάδες, οι συζητήσεις που ανοίγουν με τον κόσμο που διεκδικούμε να έρθει στον Μαρξισμό, βγάζουν έναν τρομερό πλούτο πολιτικών προχωρημάτων, που είναι οξυγόνο για την πόλη μας και τις μάχες που έχουμε να οργανώσουμε.

Κατ 'αρχάς στον χώρο της Υγείας, όπου τα τσακισμένα από την κυβέρνηση νοσοκομεία, δίνουν σημαντικές μάχες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και τη διάλυση του ΕΣΥ. Η συστηματική μας παρέμβαση στο Ιπποκράτειο, με την Εργατική Αλληλεγγύη και την κατεύθυνση της απεργιακής κλιμάκωσης και της σύγκρουσης με την κυβέρνηση συνολικά, έφτασε να υπερδιπλασιάζουμε τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς για το συνέδριο της ΕΝΙΘ. Το ότι θα συμμετέχουν εργαζόμενοι από εκεί στον Μαρξισμό, είναι βήμα πολιτικού δυναμώματος για τον ίδιο το χώρο αλλά και για το κόμμα μας συνολικότερα.

Θα κατέβουν επίσης φοιτητές και φοιτήτριες, λίγες μέρες μετά το μαύρισμα της ΔΑΠ για τρίτη χρονιά στις φοιτητικές εκλογές. Οι συζητήσεις για το φοιτητικό κίνημα, για την παραβατικότητα του συστήματος που προσπαθεί να τη φορτώσει στη νεολαία αλλά και για τη δεκαετία του '60 όπου μαζικοποιήθηκαν οι σχολές και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την ανατροπή της χούντας, θα είναι πολύ χρήσιμες. Αλλά όχι μόνο. 

Οι συζητήσεις γύρω από τη σεξουαλικότητα και το φύλο, για τις διακρίσεις είναι απαραίτητες για τη νεολαία, καθώς συμμετέχει μαζικά σε αυτά τα κινήματα, και χρειάζονται ξεκαθαρίσματα στο πού οφείλεται η καταπίεση! Ένα μήνα μετά τον Μαρξισμό, γίνεται το Pride στη Θεσσαλονίκη και η παρέμβασή μας εκεί θα πάρει ώθηση από τις επαναστατικές ιδέες.

Θα κατέβουν επίσης δικηγόροι, οι οποίοι/ες έχουν βρεθεί στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης προσφύγων και μεταναστών, στη μάχη της Πύλου, στη μάχη για δημοκρατία όπως την εννοεί η τάξη μας και όχι τα αστικά δικαστήρια. Η συζήτηση για τον εργατικό έλεγχο θα είναι καθοριστική!

Τέλος, η συζήτηση γύρω από τη θεωρία και τη στρατηγική, θα μας βοηθήσει όλους και όλες στο πώς μπορούμε να δυναμώσουμε το επαναστατικό κόμμα αριθμητικά και πολιτικά, για να νικήσουμε απέναντι στον Μητσοτάκη αλλά και το σύστημα που εξυπηρετεί!

Τζένη Δεμιρτζίδου, αρχιτέκτονας, Θεσσαλονίκη

Στο Φόρουμ επαναστατικών ιδεών Μαρξισμός 2025 ερχόμαστε για να ακουστεί δυνατά η φωνή των μεταναστών εργατών και των μεταναστριών εργατριών σε όλη την εργατική τάξη διότι είμαστε ενωμένοι. 

Αγωνιζόμαστε και λέμε: Οχι στο ρατσισμό! Δουλειά για όλους και ίσα δικαιώματα στους εργασιακούς χώρους! 'Αδειες παραμονής και εργασίας για όλους! Οχι στις μεγάλες καθυστερήσεις για τις ανανεώσεις αδειών παραμονής! Οχι στις άδικες συλλήψεις και φυλακίσεις με επιχειρήσεις σκούπα. Δεν είμαστε σκουπίδια, είμαστε εργάτες/τριες! Οχι στις απελάσεις! Καμία ζωή να μην χάνεται στα κλειστά σύνορα με pushbacks. Δικαισύνη για την Πύλο! Για μιά κοινωνία με ελευθερία, δημοκρατία και δικαιοσύνη, χωρίς ρατσισμό, φτώχεια και πόλεμο! Διαδηλώσαμε μαζί την Εργατική Πρωτομαγιά, συνεχίζουμε στον Μαρξισμό 2025 για να οργανωθούμε και να νικήσουμε! 

Ραούλ, Κοινότητα Καμερούν