To Σάββατο 14/2/2026 έγινε η Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ όλης της χώρας. Η συντριπτική πλειοψηφία των προέδρων περιέγραψε την κατάσταση μαθητών εκπαιδευτικών και σχολείων με τα μελανότερα χρώματα (κενά, κατηγοριοποιήσεις σχολείων, μετακινήσεις εκπαιδευτικών, εργασία με φόβο και υπακοή, παραπομπή σε πειθαρχικά συμβούλια, κλπ). Τονίστηκε η ανάγκη για αλληλέγγυα συμπόρευση όλων των κινημάτων, αγροτών, εργατών, φοιτητών, και για σύνδεση των εκπαιδευτικών αγώνων με τα μεγάλα γεωπολιτικά και οικονομικά ζητήματα που βρίσκονται στο προσκήνιο. 

Η εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ περιλάμβανε στο σκεπτικό της όλα τα βασικά προβλήματα των εργαζομένων: το θέμα της άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα και κλαδικά θέματα, όπως η εργασιακή εξουθένωση κ.α. θέτοντας ως αιτούμενα το κράτος πρόνοιας, τη δημοκρατικοποίηση της γνώσης, την ενίσχυση της συνδικαλιστικής ελευθερίας, την αξιοπρέπεια στους μισθούς και στις συνθήκες εργασίας με μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 60, τη συμπεριληπτική εκπαίδευση με κατάργηση όλων των κατηγοριοποιήσεων των δημόσιων σχολείων. 

Η απάντηση και η πρόταση δράσης της ΟΛΜΕ σε όλα αυτά τα τεράστια ζητήματα ήταν ασύμμετρα και προκλητικά μικρή και γι’ αυτό καταψηφίστηκε. Το πρόγραμμα δράσης που προτάθηκε για τη διεκδίκηση όλων των παραπάνω και άλλων αιτημάτων από την πλειοψηφία της ΟΛΜΕ ήταν: μια παράσταση διαμαρτυρίας, συμμετοχή στα συλλαλητήρια στις 28 Φλεβάρη, μια διευκολυντική στάση εργασίας για δράση ενάντια στα Ωνάσεια σχολεία και μια κλαδική 24ωρη απεργία τον επόμενο μήνα. Η πρόταση της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ ήταν για συμμετοχή στο μαθητικό-φοιτητικό συλλαλητήριο στις 26/2 χωρίς απεργία και μια κλαδική απεργία, απροσδιόριστη, μέσα στο Μάρτη. 

Οι Παρεμβάσεις πρότειναν απεργία στις 27/2 και συμμετοχή στα συλλαλητήρια στις 28/2 που φέτος πέφτει Σάββατο σε κατεύθυνση άμεσης κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων ενώ ακούστηκαν και προτάσεις για απεργία στις εξετάσεις. Μόνο η δίκη μας πίεση, των εργαζομένων στα σχολεία, μπορεί να δώσει αυτοπεποίθηση για νικηφόρους αγώνες διαρκείας και όχι η συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία επιδιώκει την εκτόνωση και τον κατευνασμό. Η αδράνεια θα σπάσει από τα κάτω. Πρώτο άμεσο βήμα, να προχωρήσουμε σε αποφάσεις ΔΣ των ΕΛΜΕ για στάσεις εργασίας και συμμετοχή στα συλλαλητήρια στις 27 Φλεβάρη. 

Αθανασία Κατσούλη, εκπαιδευτικός, Α ΕΛΜΕ Αθήνας