Αθήνα και Άγκυρα αντιμετώπισαν την συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν ως επιβεβαίωση των «ήρεμων νερών» στις διμερείς σχέσεις. Στη συνέντευξη Τύπου, Μητσοτάκης και Ερντογάν μιλήσανε για σημαντικές συμφωνίες ανάμεσα στις δύο χώρες ενώ διαφορές και προβλήματα μπορούν να επιλυθούν στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Η συνάντηση έγινε λίγες μέρες μετά την 30η επέτειο της «κρίσης στα Ίμια», όπου Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν στο «παρά ένα» από μία καταστροφική πολεμική σύγκρουση.
Στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό τα «ήρεμα νερά» μπορούν να δημιουργούν συνθήκες για «επωφελείς συμφωνίες» αλλά την ίδια στιγμή να προετοιμάζουν ένα νέο γύρο «κρίσεων». Η αιτία είναι ότι οι «ελληνοτουρκικές διαφορές» δεν οφείλονται σε, δήθεν, «διαφορετικές αναγνώσεις» του «διεθνούς δικαίου», που υποκριτικά και οι δύο πλευρές επικαλούνται, αλλά σε έναν αντιδραστικό και επικίνδυνο ανταγωνισμό κυριαρχίας αλλά και «ευκαιριών» στην ευρύτερη (και όλο πιο ασταθή) περιοχή από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι και την Ουκρανία. Κάτω από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ αλλά και σε αυτονομία από αυτές. Αυτό επιβεβαιώθηκε και σε αυτή τη συνάντηση.
Η συνάντηση έγινε λίγες μέρες μετά το έγκλημα στη Χίο αλλά Μητσοτάκης και Ερντογάν, με απίστευτη κυνικότητα, αλληλοσυγχαίρονταν γιατί κατάφεραν να μειώσουν κατά 60% τις μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο. Ένα, κυριολεκτικά, δολοφονικό «επίτευγμα συνεργασίας των δύο χωρών» με τίμημα τις ζωές χιλιάδων προσφύγων. Μπορεί η Τουρκία να ανακοίνωσε εμπορικό εμπάργκο κατά του Ισραήλ και ο Μητσοτάκης να πανηγύριζε γιατί ο γενοκτόνος φίλος του, Νετανιάχου, «έστειλε μήνυμα προς την Τουρκία» («όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να επαναφέρουν την αυτοκρατορία τους στις χώρες μας, τους λέμε ότι αυτό δεν θα συμβεί, ούτε να το σκεφτείτε») αλλά, σύμφωνα με εκθέσεις διεθνών οργανισμών, που αναδημοσίευσε η Εργατική Αλληλεγγύη, τουλάχιστον 57 φορτία αργού πετρελαίου, συνολικού βάρους σχεδόν 6.463 κιλοτόνων έχουν παραδοθεί από την Τουρκία στο Ισραήλ, μετά την ανακοίνωση του εμπάργκο, με πλοία που ανήκουν σε δύο εταιρίες της οικογένειας Αλαφούζου.
Ουάσιγκτον
Σύμφωνα με την «Καθημερινή»: «πίσω από τις κλειστές πόρτες οι κ. Μητσοτάκης και Ερντογάν συνέπεσαν στην εκτίμηση ότι δεν είναι πιθανό στο ορατό μέλλον η Ουάσιγκτον να επιχειρήσει να προωθήσει συνολικές λύσεις στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, ενώ είναι σαφές πως μια πιθανή επιδιαιτησία της διοίκησης Τραμπ δεν την προκρίνει ούτε η Αθήνα ούτε η Άγκυρα». Και είναι λογικό να μην την προκρίνουν. Όχι γιατί μπορούν «να τα βρουν» μεταξύ τους αλλά γιατί επιδιώκουν την επιβολή τετελεσμένων.
Η ελληνική άρχουσα τάξη θεωρεί και έχει την εύνοια των ΗΠΑ. Οι στρατιωτικές και οικονομικές συμφωνίες με το Ισραήλ, η συμμετοχή ελληνικού στρατού κατοχής στη Γάζα, οι ενεργειακές συμφωνίες με αμερικάνικες πολυεθνικές πετρελαίου για εξορύξεις σε Ιόνιο και Κρήτη, ο «κάθετος διάδρομος» μεταφοράς αμερικάνικου LNG σε Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη, η ενεργειακή σύνδεση Ισραήλ - Κύπρος - Ελλάδα - ΕΕ, ο νέος Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός στο Αιγαίο και τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα 7 δις ευρώ είναι η ελληνική «επίδειξη δύναμης» προς την Τουρκία. Για τον Μητσοτάκη, «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα» αλλά υπάρχουν 7 δις για πολεμικές δαπάνες. Ο Δένδιας γεμίζει τα στρατόπεδα με νεολαία και μας προτρέπει να «συνηθίσουμε τα φέρετρα». Επίσης, ο διακαής πόθος της Τουρκίας να συμμετάσχει στο πολεμικό πρόγραμμα, πολλών δις ευρώ, SAFE της ΕΕ προϋποθέτει την έγκριση της Ελλάδας. Από την άλλη το τουρκικό κράτος παίζει κομβικό ρόλο στις προσπάθειες του Τραμπ να ανακτήσει τον έλεγχο στη Μέση Ανατολή. Η συμμετοχή των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ δεν κατευνάζει αλλά φουντώνει ακόμη περισσότερο τον ήδη υπάρχοντα επικίνδυνο ανταγωνισμό.
Η κριτική στο Μητσοτάκη και στη κυβέρνηση της ΝΔ, από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα μέχρι και το ΚΚΕ, για δήθεν «ενδοτισμό απέναντι στις επιδιώξεις της Τουρκίας», εκτός από την αντιστροφή της πραγματικότητας, «ρίχνει νερό στο μύλο» σε όλα τα πολεμοκάπηλα επιτελεία και σχέδια.
Η ειρήνη στο Αιγαίο δεν θα έρθει ούτε με «συμφωνίες» και «λυκοφιλίες», ούτε με τον Τραμπ, ούτε το «διεθνές δίκαιο» που το έχουν κάνει, ούτως ή άλλως, «πατσαβούρα». Θα έρθει με την πάλη της εργατικής τάξης, σε Ελλάδα και Τουρκία, ενάντια στα σχέδια των κυβερνήσεων «της». Να δυναμώσουμε την Αριστερά του διεθνισμού που βάζει αυτή την κατεύθυνση.