Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ολοκληρώθηκε την Κυριακή με την ομόφωνη έγκριση της Διακήρυξης του Προγράμματος και του Καταστατικού που είχε προταθεί. Ένα διθυραμβικό σχόλιο στην Εφημερίδα των Συντακτών (30/3) μιλάει για «συσπειρωμένη βάση», «ετοιμοπόλεμη ηγεσία» και τα «κορυφαία στελέχη» που θα ριχτούν στη μάχη των εκλογών για να έρθει το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα.
Δηλαδή, μεγάλα λόγια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Χαρακτηριστική από αυτή την άποψη ήταν η ομιλία του Π. Γερουλάνου γεμάτη με φραστικά πυροτεχνήματα όπως: «Μην φοβάστε τον αντίπαλο. Αυτοί μας φοβούνται. Όταν ξυπνήσει ο γίγαντας ΠΑΣΟΚ δεν τους σώζει τίποτα». Προς το παρόν ο «γίγαντας» είναι κολλημένος στις δημοσκοπήσεις σε μεγάλη απόσταση από τη ΝΔ.
Ο Ν. Ανδρουλάκης διέρρηξε τα ιμάτιά του ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με αυτούς που μεθόδευσαν την «ηθική και πολιτική εξόντωσή» του και άστραψε και βρόντηξε ενάντια στους «Νίξον» του «Μαξίμου-gate». Ο Χ. Δούκας καλωσόρισε τη διατύπωση, στο κείμενο της απόφασης του συνεδρίου, για απόρριψη οποιασδήποτε μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ, για να συμπληρώσει με νόημα «όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, όποιος και αν είναι ο αρχηγός της».
Η κυβέρνηση είναι ετοιμόρροπη, περικυκλωμένη από το μίσος του κόσμου για τα αίσχη και τα εγκλήματά της. Και μόνο το γεγονός ότι χρειάστηκαν τόσοι μήνες και τόσα παζάρια για να πει το ΠΑΣΟΚ ότι δεν θα συγκυβερνήσει με τον Μητσοτάκη είναι από μόνο του χαρακτηριστικό για το πόσο πίσω και δεξιά βρίσκεται.
Τα συνέδρια των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ήταν πάντοτε ο τόπος για τη διατύπωση ωραίων και ενίοτε ριζοσπαστικών προγραμμάτων που αμέσως μετά μπαίνανε στο συρτάρι στο όνομα του «ρεαλισμού» της νίκης στις εκλογές και της διακυβέρνησης. Πλέον το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να κάνει έστω κι αυτό.
Όταν ψάχνει κάποιος να βρει το συγκεκριμένο περιεχόμενο της «προοδευτικής ανατροπής» (Λ. Καρχιμάκης) που ευαγγελίζεται το ΠΑΣΟΚ μένει με τη χλωμή υπόσχεση για μια έκτακτη φορολόγηση στα «υπερκέρδη των τραπεζών» ή με τη στήριξη του ΕΣΥ από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης της Ε.Ε. Κι αυτές οι κενολογίες ξεστομίζονται τη στιγμή που η Ε.Ε έχει πάρει το τσεκούρι των περικοπών για να ενισχύσει τη στροφή στην πολεμική οικονομία του Rearm Europe.
Ο Σάντσεθ, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας, έστειλε ένα θερμότατο μήνυμα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αλλά ο Ανδρουλάκης -κι όλη η «ετοιμοπόλεμη ηγεσία» του κόμματος- δεν τολμάει καν να δηλώσει ότι είναι αντίθετος στη χρήση των αμερικάνικων βάσεων ως ορμητήρια για την ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν. Στη πρόσφατη δημοσκόπηση της Metron Analysis το 67% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι συμφωνεί με αυτή τη θέση του Σάντσεθ.
Από αυτή την άποψη είναι εύστοχο το σχόλιο του Κ. Καρπόζηλου (Καθημερινή 29/3) ότι είναι «μάλλον προφανές ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για το παράδειγμα του Πέδρο Σάντσεθ, αλλά γι’ αυτό του Όλαφ Σολτς», δηλαδή του ηγέτη του SPD που συγκυβέρνησε με τη Μέρκελ, στη συνέχεια έγινε καγκελάριος για να δει το κόμμα του να παίρνει το χειρότερο εκλογικό ποσοστό στην ιστορία το 2025. Σήμερα το SPD συμμετέχει στην κυβέρνηση μαζί με τη γερμανική Δεξιά.
Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει στις δεξιές ράγες που είχε μπει δεκαετίες τώρα: από την εποχή του «εκσυγχρονισμού» του Σημίτη και την επίσημη υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων συνταγών μέχρι τη στήριξη των μνημονίων που σχεδόν το διέλυσε. Και κάθε φορά που υψώνει τους αντικυβερνητικούς τόνους η ΝΔ είναι εδώ να του θυμίζει αυτό το παρελθόν και να το τραβάει από «το δεξί πέτο» για να μην υποπέσει στο αμάρτημα του «λαϊκισμού». Όπως έκανε τώρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης σχολιάζοντας την ομιλία Ανδρουλάκη στο συνέδριο: «αναπαραγωγή συνθημάτων του προηγούμενου αιώνα» και «νέο ‘πρόγραμμα Θεσσαλονίκη' σε πράσινη απόχρωση».
Η διαλυτική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ που επί της ουσίας συνεχίζεται, έδωσε την αίσθηση στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι μπορεί ως αξιωματική αντιπολίτευση να διεκδικήσει τη συσπείρωση της «κεντροαριστεράς» και την κυβέρνηση. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε κρίση γιατί έκανε μέσα σε λίγα χρόνια τη δεξιά προσαρμογή που για το ΠΑΣΟΚ είχε γίνει στη διάρκεια τριών δεκαετιών. Και τη συνεχίζει και τώρα, όσο και να φωνάζει η εξέδρα του συνεδρίου ότι «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά».
Στην πραγματικότητα το 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν βήμα «επανεκκίνησης» ήταν η επισφράγιση μιας εκεχειρίας στο εσωτερικό του εν αναμονή των αποτελεσμάτων της κάλπης όποτε αποφασίσει η κυβέρνηση να κάνει εκλογές. Η ανάγκη να ανατρέψουμε μια ώρα αρχύτερα τη Νέα Δημοκρατία, μια υπαρκτή άμεση προτεραιότητα για την εργατική τάξη, τη νεολαία, τους φτωχούς, δεν πρόκειται να γίνει πράξη αναμένοντας τα μαγειρεία των επιτελείων της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης» να καταλήξουν πόσο πιο «ρεαλιστική» και πόσο πιο δεξιά θα είναι η επόμενη πολιτική τους πρόταση.