Φτάνουμε, λοιπόν, στο σημείο όπου ο Μητσοτάκης από το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ζητάει από τους υπουργούς και τους βουλευτές του να ριχτούν στη μάχη των εκλογών και οι επίδοξοι «δελφίνοι» ανταποκρίνονται αναζητώντας την «ψυχή της παράταξης». Ο Δένδιας την ψάχνει σε φέρετρα καλυμμένα με τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Γεωργιάδης πασχίζοντας να φέρει τα νοσοκομεία στην κατάσταση που ήταν πριν από δεκαετίες, πριν από το ΕΣΥ. Και ο υπουργός Ενέργειας πανηγυρίζοντας επειδή ο Τραμπ τον προβάλει στα «σόσιαλ μίντια»…

Ευτυχώς, κόντρα σε αυτή τη μαυρίλα, έρχονται τα μηνύματα από τα κάτω, από τον κόσμο που παλεύει. Παραμονές του συνέδριου της ΝΔ, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο έκαναν την πιο μαζική απεργία κλείνοντας σχολεία, δήμους, νοσοκομεία και απαιτώντας αυξήσεις, μονιμοποιήσεις και όχι εξοπλισμούς και «αξιολογήσεις». Βάδισαν ενωμένοι ξεπερνώντας τον κατακερματισμό των χωριστών συγκεντρώσεων.

Την ίδια μέρα, το πιο οργανωμένο κομμάτι της νεολαίας, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες έδειξαν ότι τα σχέδια για τη διάλυση του φοιτητικού κινήματος δεν περνάνε. Ούτε η αστυνομία, ούτε οι πρυτάνεις, ούτε οι μηχανισμοί της ΔΑΠ κατάφεραν να ανακόψουν τη μαζική στροφή προς τα αριστερά.

Πολιορκημένη

Αμέσως μετά, το Σάββατο στην πρεσβεία του Ισραήλ, την Κυριακή στη Σούδα, τη Δευτέρα στο υπουργείο Εξωτερικών, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη συντονισμένα με το διεθνές αντιπολεμικό κίνημα ανέδειξε πόσο πολιορκημένη είναι η κυβέρνηση του «άξονα» με το Ισραήλ και τη γενοκτονική μανία των σιωνιστών.

Το ίδιο το σύστημα που γεννάει πόλεμο και φτώχεια βρίσκεται σε κρίση καθώς ο ηγεμόνας του, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός τρικλίζει. Ο Τραμπ, που θα έκανε την Αμερική «μεγάλη ξανά», γίνεται ο πιο μισητός πρόεδρος των ΗΠΑ, πολιορκημένος και αυτός από τα πιο μεγάλα συλλαλητήρια εδώ και πενήντα χρόνια.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, χρειάζονται καθαρές στρατηγικές επιλογές από τη μεριά της Αριστεράς. Δεν έχουμε τίποτα καλό να περιμένουμε από ένα «νέο» Μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα. Όχι μόνο γιατί δεν ξεχνάμε τι έγινε το 2015, τότε που το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» μετατράπηκε σε άλλο ένα Μνημόνιο, αλλά και γιατί θυμόμαστε ποιος πλάσαρε τον Κασσελάκη σαν «ανανεωμένη» ηγεσία για να συνεχίζει την προσαρμογή προς τα δεξιά.

Σε πείσμα εκείνων των μεθοδεύσεων, η εργατική τάξη και η νεολαία αρνήθηκε να αποδεχθεί την πλαστή ηγεμονία του «41τακατό» του Μητσοτάκη και τον έχει στείλει να ψάχνει τρόπους για να κρατηθεί πάνω από το είκοσι τοις εκατό. Ο κόσμος της δουλειάς και του αγώνα αρνείται να προσαρμοστεί στα κηρύγματα περί «αρνητικών συσχετισμών» και πιέζει όλες τις ηγεσίες της αντιπολίτευσης που δικαιολογούσαν τη δεξιά στροφή τους με θεωρίες ότι ο κόσμος «συντηρητικοποιείται».

Η σωστή στρατηγική επιλογή για να τελειώνουμε με την κυβέρνηση των εγκλημάτων και με το σύστημα που υπηρετεί είναι ο δρόμος που δείχνει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ και του Ένγκελς. Η εργατική τάξη ήταν και είναι ο «ιστορικός νεκροθάφτης» του καπιταλισμού. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την Αριστερά συγκροτημένη σαν επαναστατικό κόμμα της εργατικής πρωτοπορίας, σύμφωνα με τις ιστορικές επιλογές του Λένιν και του Γκράμσι, της Ρόζας και του Τρότσκι. 

Αυτήν την προοπτική υπηρετεί το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Το τετραήμερο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ 2026, που οργανώνει αυτή τη βδομάδα στο Πάντειο, έρχεται να βοηθήσει τον κόσμο της Αριστεράς που ψάχνει την ανασυγκρότησή του. Ελάτε να κάνουμε αυτή την προσπάθεια μαζί.