Ο Μητσοτάκης, μιλώντας στους συνέδρους της ΝΔ την περασμένη βδομάδα τους παρότρυνε: «Μην περιμένετε την προεκλογική περίοδο. Από αύριο, η θέση όλων είναι έξω, στην αγκαλιά της κοινωνίας. Για να μεταφέρετε εκεί τη φωτιά αυτού του συνεδρίου». Με άλλα λόγια, ναι μεν ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027 αλλά ξεκίνησε επίσημα την προεκλογική περίοδο. Το πρόβλημα που έχει η ΝΔ -και συνολικότερα η άρχουσα τάξη της οποίας το κόμμα της Δεξιάς είναι σαρξ εκ της σαρκός- είναι ότι αυτή η «αγκαλιά» δεν υπάρχει.
Πέρα από τις μεγαλοστομίες περί «φωτιάς του συνεδρίου», αυτό που είπε ο Μητσοτάκης είναι ότι μια ακόμα τετραετία με τη ΝΔ στην κυβέρνηση σημαίνει σταθερότητα και «να μην γυρίσουμε τρεις δεκαετίες πίσω». Οι λεγόμενοι θρίαμβοι της ΝΔ του 2019 και του 2023 υποτίθεται ότι είχαν βάλει οριστική ταφόπλακα στον «λαϊκισμό» και την «τοξικότητα», δηλαδή τις συκοφαντικές ταμπέλες για το εργατικό κίνημα ενάντια στα μνημόνια που έκανε θρύψαλα τη «σταθερότητα» από το 2010 ως το 2015.
Ήταν ψεύτικες θριαμβολογίες. Τώρα τα αστικά επιτελεία βλέπουν αυτό το «φάντασμα» να επιστρέφει στους αγώνες και τις ιδέες της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Κι αναζητούν εναλλακτικές. Εδώ είμαι, λέει ο Μητσοτάκης, αλλά δεν πείθει. Επιχειρήματα σαν κι αυτά που επιστράτευσε στο συνέδριο, όπως ότι τα πλεονάσματα τα δικά μας είναι της ανάπτυξης ενώ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν «πραγματικά ματωμένα», είναι αυτογκόλ από τα αποδυτήρια.
Το ίδιο αδιέξοδο και στην εξωτερική πολιτική, εκεί που η ΝΔ νόμιζε ότι είχε εξασφαλίσει τη θέση της άρχουσας τάξης στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» και μαζί με αυτό το δικό της success story. Ο Γεραπετρίτης δήλωσε στο συνέδριο ότι «Η Ελλάδα δείχνει τη δύναμή της παντού. Την δείχνει στην Ευρώπη, την δείχνει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, την δείχνει στην Ασία, στην Αφρική, στις Ηνωμένες Πολιτείες».
Αδιέξοδα
Αυτό που έδειξε η Ελλάδα της τάξης του Γεραπετρίτη είναι η στρατηγική συμμαχία της με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ και τα εγκλήματά του και με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό από την Ουκρανία μέχρι τα «πολύ στενά» Στενά του Ορμούζ και το Ιράν. Το πρόβλημά τους είναι ότι βρέθηκαν στη πλευρά αυτών που χάνουν, και μοιράζεται τα αδιέξοδά τους, όσο και να παρουσιάζει ο κάθε Γεραπετρίτης αυτές τις σχέσεις «ως στοιχείο της νέας γεωπολιτικής αναβάθμισης της Ελλάδας». Επαιξαν το χαρτί του «τραμπισμού» σε όλα τα επίπεδα, και αυτό το χαρτί «καίγεται».
Κι επειδή η αστάθεια κι οι ανταγωνισμοί αγριεύουν, όχι μόνο ανάμεσα στους «μεγάλους» αλλά και στις περιφερειακές δυνάμεις, ο «υπεύθυνος πατριωτισμός» που αντέταξαν ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης στον έξαλλο «πατριωτισμό του καναπέ» του Σαμαρά, ήταν η ενίσχυση του «αμυντικού πλέγματος», δηλαδή οι θηριώδεις εξοπλισμοί. Έτσι αξιοποιήσαμε τα «ήρεμα νερά» είπε ο Γεραπετρίτης.
Ο σχολιασμός στα ΜΜΕ για το συνέδριο της ΝΔ επικεντρώθηκε στην παρουσία των λεγόμενων «δελφίνων», δηλαδή όσων διεκδικούν να είναι οι διάδοχοι του Μητσοτάκη ή τέλος πάντων να παίξουν ρόλο σε αυτό το παζάρι.
Από τη μια αναφορές στην ομιλία του Άδωνι Γεωργιάδη που εμφανίστηκε με τη μπλε γραβάτα με τον σταυρό για να πει «θα τους πολεμήσουμε» και να διαχωριστεί από τους φοβιτσιάρηδες με τις «απόψεις του comme il faut» (καθωσπρέπει) της «αστικής ευγένειας». Από την άλλη σχεδόν υμνητικά ρεπορτάζ για τη «πλατφόρμα Δένδια» με τις αναφορές στο «γενετικό υλικό της ΝΔ» που «δεν περιέχει ύβρεις», «φανατισμό», είναι το «κόμμα της μετριοπάθειας». Το κόμμα που πιστεύει τόσο στη δημοκρατία ώστε «επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά στείλαμε εκεί που ανήκει την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής», σε μια προσπάθεια να ρίξει γέφυρες συναίνεσης με τη «δημοκρατική αντιπολίτευση».
Αυτό που έδειξε το συνέδριο της ΝΔ, όχι ότι χρειαζόταν αυτή η σύναξη των «αρίστων» για να φανεί, είναι πόσο ετοιμόρροπη είναι η κυβέρνησή της. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτείται από τις ταξικές επιθέσεις της σε όλα τα μέτωπα. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση επιλέγει να πορεύεται με το χρονοδιάγραμμα που θέλει να βάλει ο Μητσοτάκης με ορίζοντα τις εκλογές. Η απάντηση πρέπει να είναι η κλιμάκωση των αγώνων τώρα για να ανατρέψουμε αυτή την εγκληματική κυβέρνηση, για να δυναμώσουμε το εργατικό κίνημα ώστε να επιβάλλει τη δική του ατζέντα.