Πού ήμασταν και που βρισκόμαστε σήμερα μετά τη δικαστική απόφαση για την υπόθεση των υποκλοπών;

Δεν ήμασταν πουθενά γιατί είχανε περάσει τόσα χρόνια στα οποία είχε γίνει μια τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης σε όλα τα επίπεδα. Είχε μεσολαβήσει η απόφαση του Αρείου Πάγου πρώτον να πάρει την υπόθεση από τους κανονικούς εισαγγελείς δήθεν για να την αναβαθμίσει και δεύτερον με το πόρισμα Ζήση όσο μπορεί να την κλείσει. Είχαν φτάσει σε ακραία σημεία γραφικότητας με το να αναθέσουν την υπόθεση στο μικρότερο δυνατό δικαστήριο, ένα μονομελές πλημμελειοδικείο. Τραγική ειρωνεία, ακριβώς επειδή είναι τόσο μικρό, είναι και ένα δικαστήριο που είναι λιγότερο ελέγξιμο. Και πέσανε σε δύο ανθρώπους, τον πρόεδρο Νίκο Ασκιανάκη και τον εισαγγελέα Δημήτρη Παυλίδη, που διαβάζοντας την υπόθεση και ακούγοντας τους μάρτυρες, κατέληξαν σε καταδικαστική απόφαση. Δεν είναι μόνο ότι τους βγάλανε ενόχους. Θεώρησαν ότι οι πράξεις είναι κατά συρροή και φτάσανε σε μια ποινή που είναι 126 χρόνια για τον καθένα. Αλλά το ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι διαβιβάζουν την δικογραφία με το ερώτημα της διερεύνησης του αδικήματος της κατασκοπίας, που είναι η κατηγορία που έπρεπε να υπάρχει από την αρχή, δεδομένου ότι η παρακολούθηση έγινε σε βάρος ατόμων που λόγω της θέσης τους (υπουργός Εξωτερικών, αρχηγός του στρατού, υπουργός Αμυνας κλπ.) μπορεί να διαχειρίζονται κρατικά μυστικά κτλ. Δύο χαμηλόβαθμοι δικαστές έκαναν αυτό που το κράτος εδώ και χρόνια θα έπρεπε να έχει κάνει από την αρχή. Επίσης να επισημανθεί ότι ο δικαστής δύο φορές στην απόφασή του είπε ότι τώρα πρέπει να διερευνηθούν οι ευθύνες και αγνώστων τρίτων. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να διερευνηθούν οι ευθύνες των πραγματικών ενόχων που δεν μπορεί παρά να είναι πρόσωπα στο κράτος και την κυβέρνηση.

Καταδικάστηκαν τέσσερις ιδιώτες σε μια υπόθεση που από την αρχή είχαν κατηγορηθεί ότι εμπλέκονται κυβερνητικά στελέχη, τα οποία όμως βγήκαν από το κάδρο στη συνέχεια. Ανοίγει ξανά ο δρόμος για να διερευνηθεί η εμπλοκή τους;

Μα είναι βέβαιο ότι αυτή η επιχείρηση μαζικής παρακολούθησης δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την ενεργό συμμετοχή του κράτους, της ΕΥΠ και άλλων μηχανισμών του. Είναι ξανά ανοιχτή υπόθεση. Είναι πιθανό βέβαια να προσπαθήσουν πάλι να το συγκαλύψουν. Αλλά έχει ανοίξει πάλι αυτή η δυνατότητα διερεύνησης. Αξίζει να σχολιαστεί ότι δυστυχώς αποδείχτηκε η γελοιοποίηση του ανώτερου δικαστηρίου της χώρας, το οποίο σχεδόν πραξικοπηματικά πήρε την υπόθεση από τους εισαγγελείς που την χειρίζονταν και έβγαλε ένα πόρισμα απόλυτης συγκάλυψης. Γιατί αυτό λέει η τωρινή απόφαση.

Είναι σαφές λοιπόν ότι μία τέτοια επιχείρηση δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς το κράτος. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση πώλησης τέτοιου spyware, τέτοιου παράνομου λογισμικού, σε όλο τον κόσμο, που ο πελάτης να μην ήταν το κράτος. Και εδώ είναι δεκάδες οι συμπτώσεις που δείχνουν ότι δεν θα γινόταν να μην γίνει αυτό με τη συμμετοχή της ΕΥΠ και της κυβέρνησης. Τόσο καιρό αυτοί οι τέσσερις ιδιώτες και ιδίως οι δύο Έλληνες δεν είχαν τη σφραγίδα της ενοχής πάνω τους. Τώρα την έχουν. Και τώρα οι σχέσεις που είχαν με τον Γρηγόρη Δημητριάδη, Γενικό Γραμματέα του Πρωθυπουργού και ανιψιό του, έχουν ακόμα μεγαλύτερη σημασία.

Με τον μεν Λαβράνο τεκμηριώνεται η σχέση του Δημητριάδη με πολλούς τρόπους -μην ξεχνάμε ότι γίνανε κουμπάροι όχι σε ανύποπτο χρόνο αλλά το Μάιο του 2022, ενώ το σκάνδαλο έχει συμβεί κι έχει μάλιστα αρχίσει ήδη η αποκάλυψή του. Αλλά πέρα από αυτό εμείς είχαμε γράψει ήδη από το 2022, που ήταν και κάτι που εν μέρει οδήγησε στην παραίτηση του Δημητριάδη, τον τρόπο που οι επιχειρηματικές συναλλαγές του -ενώ ήταν γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού και υπεύθυνος για την ΕΥΠ- συνδέονταν άμεσα και έμμεσα τόσο με τον Λαβράνο, όσο και με τον Μπίτζιο σε χρόνο κατά τον οποίο η επιχείρηση του Predator έτρεχε.

Το άλλο που δείχνει τη σχέση με την κυβέρνηση είναι ότι όσο έτρεχε η επιχείρηση του Predator στην Ελλάδα, η μαζική παρακολούθηση όλων αυτών των σημαντικών στόχων, η κυβέρνηση παράλληλα, και ήταν η μόνη κυβέρνηση σε ευρωπαϊκό έδαφος, έδινε άδειες εξαγωγής στην Intellexa. H Intellexa αυτό έψαχνε. Έψαχνε ένα ευρωπαϊκό κράτος για να μπορεί νόμιμα να πουλάει το λογισμικό παρακολούθησής της σε διάφορες χώρες με αυταρχικά καθεστώτα. Στο Σουδάν, τη Μαδαγασκάρη κτλ. Αυτό το ρόλο, η μόνη κυβέρνηση σε ευρωπαϊκό έδαφος που το έπραξε ήταν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με υπογραφή του Σμυρλή ο οποίος παλιότερα ήταν και στενός συνεργάτης του Μητσοτάκη, γενικός γραμματέας εκείνη την εποχή στο Υπουργείο Εξωτερικών. 

Αυτά ενώ ήταν πορίσματα της δημοσιογραφικής έρευνας, αποδείχτηκαν τελικά και στη δικαστική διαδικασία. Και εκεί πάλι αναρωτιέσαι, αν είχαν τόσα τεκμήρια στη διάθεσή τους πώς μπόρεσαν αρχικά να το κουκουλώσουν.

Το Reporters United από την αρχή επέμεινε στη διερεύνηση της υπόθεσης. Αντιμετωπίσατε παρεμβάσεις και προσπάθειες αποσιώπησης;

Πράγματι το Reporters United αλλά και το Inside Story, δύο μέσα πολύ μικρά, ανεξάρτητα το ένα με το άλλο, ήταν τα μόνα που έτρεξαν την υπόθεση στην πρώτη φάση της, από τον Ιανουάριο ως τον Αύγουστο του 2022. Κι ακόμα κι όταν η υπόθεση αποκαλύφθηκε, για μήνες τα μεγάλα μέσα παρίσταναν ότι δεν ξέρουν. Παρότι υπήρχαν αποδείξεις κι όχι θεωρίες κάποιων ρεπόρτερ. Ξέρουμε ότι έγιναν παρεμβάσεις από το Μαξίμου στις μεγάλες εφημερίδες. Τέτοιες παρεμβάσεις εμείς δεν είχαμε. Αλλά αντιμετωπίσαμε το κυνηγητό με τις αγωγές του κ. Δημητριάδη. Σκέψου ότι το ετήσιο μπάτζετ μας είναι γύρω στα 200.000 ευρώ και οι αγωγές που έχουν ασκηθεί εναντίον μας είναι πάνω από 3.000.000 ευρώ. Ως τώρα πάντως έχουμε δικαιωθεί σε πρώτο βαθμό και στις δύο αγωγές Δημητριάδη παρότι αυτές είχαν στόχο να μας κλείσουν ουσιαστικά. Επίσης είχαμε διάφορα περιστατικά παρακολούθησης, παρενόχλησης κλπ.

Ο Νικόλας Λεοντόπουλος μίλησε στον Στέλιο Μιχαηλίδη