Η απόφαση των συνδικάτων στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη νότια Κύπρο και τη Μάλτα να καλέσουν γενική απεργία στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής μέρας δράσης ενάντια στη λιτότητα δεν έχει προηγούμενο.
Δίνεται μια εκπληκτική ευκαιρία να συνδεθούν μεταξύ τους οι μαζικές αντιστάσεις απέναντι στις περικοπές και τις επιθέσεις στα εργατικά δικαιώματα, αντιστάσεις που αναπτύσσονται σε ολόκληρη την Ευρώπη τα τελευταία δύο χρόνια. Η απόφαση αντανακλά επίσης την πίεση που δέχονται οι ηγεσίες των συνδικάτων από τη βάση τους, η οποία απαιτεί να επιταχυνθεί η αντίσταση.
Κρίση τέτοιου μεγέθους δεν έχει ξαναϋπάρξει από τη δεκαετία του 1930. Τα προγράμματα άγριας λιτότητας που επιβάλλει η Τρόικα έχουν διαλύσει εκατομμύρια ζωές. Οι δημόσιες υπηρεσίες είναι στο όριο της οριστικής κατάρρευσης στην Ελλάδα και στην ίδια κατεύθυνση κινούνται στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Οι μισθοί έχουν μειωθεί κατά 20% στο μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου τομέα, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας αυξάνεται διαρκώς, ενώ χιλιάδες άνθρωποι πετιούνται έξω από τα σπίτια τους κάθε βδομάδα.
Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως η κρίση βαθαίνει. Η Ισπανία απειλείται άμεσα με ένα πρόγραμμα συνολικής «διάσωσης» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Στην Ελλάδα, ένας ακόμη γύρος περικοπών μπορεί να ρίξει τον Σαμαρά, ακόμη και να οδηγήσει σε συνολική έξοδο από το ευρώ.
Όμως, οι εργάτες έχουν δείξει ότι είναι εφικτό να αντισταθούμε σε αυτές τις επιθέσεις. Η ελληνική εργατική τάξη –η οποία έχει υποστεί το χειρότερο χτύπημα από το τσουνάμι της λιτότητας- έχει ταυτόχρονα βρεθεί στην πρώτη γραμμή της αντίστασης. Πάνω από 20 γενικές απεργίες, συνδυασμένες με εκατοντάδες κλαδικές απεργίες και διαδηλώσεις τα τελευταία δύο χρόνια, κατάφεραν να γονατίσουν δύο κυβερνήσεις και να οδηγήσουν σε μια πολιτική ριζοσπαστικοποίηση που έφερε την αριστερά στο κατώφλι της εκλογικής νίκης.
Στην Ισπανία, η εκτίναξη του κινήματος των Ιντιγνάδος –στο οποίο υπολογίζεται να πήρε μέρος το 25% του πληθυσμού- έδωσε έμπνευση για την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση του Ραχόι. Στην Πορτογαλία, μαζικές διαδηλώσεις κατάφεραν να μπλοκάρουν τα σχέδια του Κοέλιο να περικόψει οριζόντια τους μισθούς κατά 7%. Μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες οργανώθηκαν επίσης στην Ιταλία, τη Βρετανία και αλλού.
Περισσότερο από ποτέ, υπάρχει ανάγκη να γενικευτεί η αντίσταση. Οι συμβολικές διαμαρτυρίες είναι προφανώς ανεπαρκείς, με δεδομένο το μέγεθος της επίθεσης στην εργατική τάξη. Οι 24ωρες γενικές απεργίες μπορούν να μετατραπούν σε εξαιρετικές εστίες κινητοποίησης –ιδιαίτερα όταν διαπερνούν τα σύνορα και ενώνουν όλους τους εργάτες σε μια κοινή μάχη.
Όμως, η απεργία στις 14 Νοέμβρη δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Χρειάζεται να λειτουργήσει ως αφετηρία για παραπέρα δράση: κλαδικές απεργίες, καταλήψεις εργατικών χώρων και κτιρίων, και άλλες μορφές μαχητικών διαδηλώσεων. Πρέπει επίσης να αποτελέσει βήμα προς μια ακόμη ευρύτερη ευρωπαϊκή κινητοποίηση.
Η αντίσταση στην λιτότητα χρειάζεται επίσης να συνδυάζεται με μια γενικότερη πολιτική απάντηση, στην οποία θα παίρνουν μέρος το κίνημα των Πλατειών και άλλα κινήματα βάσης. Η απουσία μιας βιώσιμης πολιτικής εναλλακτική λύσης από τα αριστερά μπορεί να ανοίξει ακόμη περισσότερο την πόρτα στους Ναζί. Η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα είναι το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα για το πώς οι φασίστες μπορούν να χτίσουν την επιρροή τους μέσα από την κρίση. Όμως, δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα, καθώς η άκρα δεξιά συσπειρώνει επιρροή από τη Γαλλία μέχρι την Ουγγαρία και την Ισπανία.
Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα κοινωνικό-πολιτικό κίνημα βασισμένο σε αιτήματα όπως να μην πληρωθεί το χρέος, να φορολογηθούν οι πλούσιοι, όχι στις περικοπές, αύξηση στον κατώτατο μισθό, σύνταξη στα 60, εθνικοποίηση των τραπεζών κάτω από δημοκρατικό και εργατικό έλεγχο. Αυτά πρέπει να συνδυαστούν με την αντιπαράθεση στο ρατσισμό και το φασισμό και την πάλη για δημοκρατικές αλλαγές. Το κίνημα των Πλατειών κατάφερε να συνδέσει την αντίσταση στη λιτότητα με τα αιτήματα ενάντια στα κοινοβουλευτικά προνόμια και την επιθυμία για αλλαγές που φτάνουν μέχρι τον πυρήνα της απάτης της αστικής δημοκρατίας.
Η απομάκρυνση του κόσμου από τους πολιτικούς και το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν έχει οδηγήσει, όπως συχνά λέγεται, σε απόρριψη της πολιτικής ως μάχης για να αλλάξουμε τον κόσμο. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι εκατομμύρια άνθρωποι θα υποστήριζαν βασικά προγραμματικά αιτήματα όπως αυτά που σκιαγραφήσαμε παραπάνω. Οι εκλογικές επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και του Μετώπου της Αριστεράς στη Γαλλία, όπως και η στροφή προς την Ενωμένη Αριστερά και τους αριστερούς εθνικιστές στην Ισπανία είναι επίσης αντανακλάσεις αυτού του φαινομένου. Αυτό που χρειάζεται πλέον είναι αυτή η ανερχόμενη αριστερά να σπάσει αποφασιστικά από τη σοσιαλδημοκρατία, η οποία άνοιξε την πόρτα για τη δεξιά και τη λιτότητα σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης.
Η δημιουργία ενός πλατιού μετώπου ενάντια στη λιτότητα πρέπει να συνδυάζεται με την ενίσχυση μιας πολιτικά ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς –και μέσα σε τέτοια μέτωπα και παράλληλα με αυτά. Μια αντικαπιταλιστική αριστερά που μπορεί να δυναμώσει την αντιπαράθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση που υπάρχει μόνο για να διασφαλίζει τις προτεραιότητες του κεφαλαίου. Η εναλλακτική είναι η αλληλεγγύη των εργατών πάνω από τα σύνορα, για τη σοσιαλιστική δημοκρατία από τα κάτω.
Όχι στην Ευρώπη των αφεντικών!
Όλοι στο δρόμο στις 14 Νοέμβρη!
Για μια αντικαπιταλιστική εναλλακτική λύση!
Το Συντονιστικό της Διεθνιστικής Σοσιαλιστικής Τάσης, 5 Νοέμβρη 2012