Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος ανοίγει νέες δυνατότητες και ευκαιρίες που χρειάζεται να τις αξιοποιήσουμε. Είναι ήττα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ένα χτύπημα για όλους αυτούς στην Ελλάδα που έπαιξαν ρόλο στις επιθέσεις της όλα τα προηγούμενα χρόνια.

 

Πρέπει να τιμήσουμε τη βουλευτίνα του Εργατικού Κόμματος που δολοφονήθηκε από τους φασίστες στη Βρετανία. Δε χαρίζουμε τη Τζο Κοξ στους οπαδούς της ΕΕ, πολύ περισσότερο στους ηγέτες της. Προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τη δολοφονία της για να εμποδίσουν τον κόσμο να εκφραστεί κατά της ΕΕ. Θα δώσουμε τη μάχη για να γυρίσουν οι φασίστες στις τρύπες τους παρόλες τις διευκολύνσεις που τους έχουν δώσει οι ηγέτες της ΕΕ. 

 

Το αποτέλεσμα είναι μια επιβεβαίωση, όχι μόνο πόσος πολύς κόσμος αισθάνεται τη σύγκρουση με την ΕΕ δική του, αλλά και για το ρόλο της Αριστεράς σε αυτές τις συγκρούσεις. Αν η Αριστερά δε μπει μπροστά στην οργή του κόσμου, αφήνει τα περιθώρια για τη δημαγωγία της ακροδεξιάς. Το μήνυμα απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους ηγέτες της Αριστεράς και είναι μια επιβεβαίωση της αντιπαράθεσης που έχουμε κρατήσει την τελευταία χρονιά απέναντι στην κυβέρνηση και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που πήρε το σαρωτικό ΟΧΙ και το έκανε ΝAI.

 

Ήταν μια χρεοκοπημένη επιλογή. Πρώτα από όλα γιατί η δικαιολογία ήταν ότι δε μας παίρνει να συγκρουστούμε, ότι το ΟΧΙ είναι καλό χαρτί για διαπραγμάτευση αλλά τα όρια αυτής φτάνουν ως ένα ορισμένο σημείο διότι η ΕΕ είναι πανίσχυρη και οι δανειστές μπορούν να εκβιάζουν. Ναι, είναι εκβιαστές αλλά δεν είναι πανίσχυροι και αυτό τώρα φαίνεται ανάγλυφα. Οι πρώτοι που το δείχνουν είναι οι αγορές. Πανικός από την μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Δεν είναι μια απλή αναταραχή, η κρίση της ΕΕ έχει τις ρίζες της στην κρίση του καπιταλισμού.

 

Η Εργατική Αλληλεγγύη είχε τη δική της συμβολή σε αυτή την πορεία. Είμαστε περήφανοι γιατί πέρυσι στο 62% ήμασταν στην πρώτη γραμμή μαζί με τους συντρόφους μας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και δε μείναμε εκεί. Τη χρονιά που μεσολάβησε ο κόσμος έδειξε με πολλούς τρόπους την αντίθεσή του και η Εργατική Αλληλεγγύη προσπάθησε να βοηθήσει σε κάθε μάχη. Η συμβολή μας φτάνει μέχρι το βρετανικό δημοψήφισμα. Υπάρχουν πάρα πολλοί ψηφοφόροι που έριξαν το ΟΧΙ και κομμάτι της καταψήφισής τους ήταν για να συμπαρασταθούν στους αγώνες στην Ελλάδα.

 

Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τις μάχες ενάντια στα μνημόνια και το ρατσισμό, στο πλευρό των προσφύγων, ενάντια στην Ευρώπη Φρούριο, ενάντια στην πολιτική του Τσίπρα που έχει προσαρμοστεί πλήρως και κάθεται στο πλευρό του Κάμερον, της Μέρκελ και όλων των άλλων. Θα συνεχίσουμε να στέλνουμε το μήνυμα και στην υπόλοιπη αριστερά ότι πρέπει να είναι πιο τολμηρή, ότι οι δυνατότητες είναι ανοιχτές και μπορούμε να προχωρήσουμε. Θέλουμε να δούμε τη ΛΑΕ και το ΚΚΕ να προχωρήσουν στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, να έρθουν πιο κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να μπορούμε ενωτικά να στηρίζουμε τους αγώνες και να ανοίξουμε την προοπτική ότι θα απαλλαγούμε επιτέλους από αυτή την κρίση ανατρέποντας το σύστημα που τη γεννά.

---

Η Εργατική Αλληλεγγύη είναι ένα έντυπο ζωντανό με χρώματα και φωτογραφίες, με ένα τίτλο με ιστορία και προοπτική. Οι σελίδες της είναι παράθυρο ανοιχτό στον κόσμο του κινήματος, μία επίκαιρη, ανανεούμενη, συνεχής, αμφίδρομη επικοινωνία και πληροφόρηση για κινητοποιήσεις, απεργίες, συνελεύσεις και πολιτικές εξελίξεις.

 

Η γραφή της είναι απλή, χωρίς πρόθεση να ξεχωρίσει και να εντυπωσιάσει αλλά να ενώσει τις αντιστάσεις. Είναι μια εφημερίδα που δεν μασάει τα λόγια της, που ξέρει τους φασίστες να τους λέει φασίστες. Το ξέρουν πολύ καλύτερα αυτοί που επανειλημμένα την έστειλαν στο εδώλιο αλλά και εκεί πάλεψε και νίκησε. Οι συντάκτες της είναι αγωνιστές που μέσα από τη δουλειά τους δεν υπηρετούν καριέρες, όχι γιατί τους λείπει το ταλέντο και η γνώση, αλλά γιατί δεν τα έχουν τάξει για τον εαυτό τους. Οι διακινητές της είναι οι αγωνιστές της οι ίδιοι. Η έκκλησή της για συνδρομές και ενίσχυση είναι συχνά πιεστική και φορτική, αλλά είναι γεγονός ότι στις σελίδες της δεν είδα ποτέ κρατικές ή ιδιωτικές διαφημίσεις και ένθετα. Γιατί είναι επιλογή της να ζητάει χρήματα από το κίνημα, τους εργάτες και τα συνδικάτα και όχι από τους καπιταλιστές.

 

Είναι εκ των πραγμάτων μία εφημερίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο ρόλος της στη συγκρότησή της, στην πολυτάραχη αλλά και ελπιδοφόρα μέχρι σήμερα πορεία της, είναι αναντικατάστατος. Το ίδιο ισχύει για την ΚΕΕΡΦΑ, για το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα, για το προσφυγικό, για τη μάχη ενάντια στους ναζιστές της ΧΑ, για το συντονισμό των εργατικών αγώνων και για τον προσανατολισμό της αριστεράς. Η Εργατική Αλληλεγγύη είναι το δικό μας, το πραγματικό ΟΧΙ που δε θα γίνει ΝΑΙ. Είναι ένα Brexit που έγινε Lexit. Γιατί το Brexit δεν είναι η ακροδεξιά, ο Φάρατζ και οι συντηρητικοί. Είναι η εργατική τάξη, η νεολαία, ο λαός της Αγγλίας που χειραφετήθηκε από το Εργατικό Κόμμα και είπε το δικό του ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που ψάχνει να ενωθεί με τους αγώνες και το ΟΧΙ της Ελλάδας, με τους αγώνες της Γαλλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου.

 

Αυτό το ΟΧΙ έχει ανάγκη από μια αριστερά να το οδηγήσει. Που θα ενώνει τους αγώνες και τις αντιστάσεις σε όλες αυτές τις χώρες αλλά και μια αριστερά που θα προτάσσει τη διαγραφή του χρέους, την κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ, τη σοσιαλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση με κοινωνικό έλεγχο στην προοπτική του αντικαπιταλιστικού σοσιαλιστικού μετασχηματισμού του συνόλου της κοινωνίας. Μια τέτοια αριστερά προσπαθεί να οικοδομήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όλα αυτά τα χρόνια. Όχι με διακηρύξεις και κούφια λόγια, αλλά με τη συμμετοχή της στους αγώνες.

 

Θα είμαστε τη Δευτέρα το πρωί έξω από το Εφετείο, θα είμαστε στις 5 Ιούλη στο Σύνταγμα για να γιορτάσουμε το ΟΧΙ και να το κάνουμε πράξη και τους καλούμε όλους να είναι εκεί. Και θα προχωρήσουμε τον αγώνα μαζί με τους εργαζόμενους της Ευρώπης μέχρι το τέλος, που δεν μπορεί παρά να είναι η ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Σε ένα τέτοιο αγώνα, η συμβολή της εφημερίδας αυτής είναι αναντικατάστατη, βαδίζουμε μαζί, προχωράμε και θα νικήσουμε.

---

Χαίρομαι που είμαστε εδώ για να συζητήσουμε για πράγματα που μας εξέπληξαν. Το BREXIT άλλαξε τα δεδομένα. Θυμάμαι τους πανηγυρισμούς που κάναμε όλοι μετά το περσινό δημοψήφισμα. Το ΟΧΙ στα μνημόνια ήταν πέρα για πέρα ξεκάθαρο. Η πρώτη ψυχρολουσία ήταν ότι αυτό αμφισβητήθηκε. Παρόλα αυτά, καταγράφηκε η τάση του κόσμου ότι δεν πάει άλλο, ότι ναι έδωσα μια ευκαιρία αλλά η κυβερνώσα παράταξη την πήρε πίσω. Αυτό δυνάμωσε τις διεκδικήσεις και την πάλη τους επόμενους μήνες παρά την εκλογική διαδικασία που έφερε το ΣΥΡΙΖΑ ξανά στην εξουσία.

 

Οι μάσκες όμως είχαν πέσει αρκετά νωρίς, πριν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις. Ενδεικτικά πέρσι μιλούσε για το ΕΚΑΣ, σήμερα δεν υπάρχει καν και η κρυφή τρύπα των ασφαλιστικών ταμείων μεγάλωσε σε δώδεκα δισεκατομμύρια σε εννέα μήνες. Αυτό σημαίνει ότι τα μέτρα που πήρε δεν απέδωσαν. Όσο κι αν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα μέτρα, δεν πείθουν με τίποτα.

 

Τα δημοψηφίσματα καταγράφουν τη λαϊκή απαίτηση. Δεν κρύβω ότι βλέποντας το Φάρατζ να πανηγυρίζει, πάγωσα. Φοβάμαι την καυτή ανάσα των φασιστών. Αλλά ήταν μια λαϊκή ετυμηγορία που είχε ταξικά χαρακτηριστικά, ήταν το ΟΧΙ της αγανάκτησης.

 

Προσπαθούν να περάσουν ότι ήρθε το χάος, αυτό το καπηλεύεται η Λεπέν, ο Κασιδιάρης, ο Φάρατζ. Άρα ανοίγει ένας νέος κύκλος για να ενημερωθεί ο κόσμος. Χρειάζεται να γίνει σαφές ότι είμαστε υπέρ των προσφύγων, ενάντια σε ένα σύστημα που καταστρέφει ζωές. Xρειάζεται να γίνει πόρτα πόρτα.

 

Έχουμε μπροστά μας τα προαπαιτούμενα, ένα καυτό φθινόπωρο, έχουν ανοίξει όλα τα ζητήματα για το εργατικό κίνημα. Υπάρχει στα σκαριά το θέμα με τις τηλεοπτικές άδειες. Και πάλι θα πληγούν οι εργαζόμενοι, καθώς έχει μειωθεί ο αριθμός των εργαζόμενων που απαιτείται για να πάρει κάποιος άδεια. Έτσι, αντί να πληρώσουν οι καναλάρχες όσα χρωστούσαν αφού έχουν αγοράσει το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης, θα πρέπει να προετοιμαστούμε και γι’ αυτό.

 

Μην πυροβολείτε την ΕΡΤ, δεν είναι αυτό που παλέψαμε και ονειρευτήκαμε, αλλά υπάρχει δυναμική να αλλάξουν τα πράγματα. Δεν είναι όλοι ίδιοι μετά την αυτοδιαχείριση, υπάρχουν εργαζόμενοι που απαιτούν πράγματα, κόσμος που δεν μπορεί να ανεχτεί τους Κασιδιάρηδες στο γυαλί.

 

Ως δημοσιογράφος έχω την Εργατική Αλληλεγγύη ως πηγή πληροφόρησης γιατί έχει τα πάντα σχετικά με τα εργατικά θέματα. Επειδή ήταν πάντα μαζί μας, και είναι και τώρα, θα πρέπει να στηριχτεί γιατί είναι πηγή έμπνευσης.

---

Θέλω να σας ευχαριστήσω που με καλέσατε σε αυτή τη γιορτή. Είμαι από το Αφγανιστάν και έχω έρθει στην Ελλάδα για την ειρήνη, όχι για τον πόλεμο. 

 

Μερικές φορές προσπαθούν να παρουσιάσουν τους πρόσφυγες σαν κακούς ανθρώπους και πολεμοχαρείς. Υπάρχει πόλεμος στο Αφγανιστάν και φεύγουμε από εκεί ακριβώς για να έχουμε ζωή και ειρήνη. Μπορεί εσείς να μας καλοσωρίζετε αλλά αυτό δεν το κάνουν όλοι. Γι αυτό εμείς πρέπει να παλεύουμε με διαδηλώσεις και με την ΚΕΕΡΦΑ που είναι μαζί μας σε αυτή τη μάχη. Χρειάζεται να καλούμε το Θεό να προστατεύει τους πρόσφυγες. Πρέπει να παλεμάμε μαζί στις διαδηλώσεις και τους δρόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τους εργάτες και τα δικαιώματά μας.

---

Αν πάμε ένα χρόνο πίσω, ήταν δυο βδομάδες καυτές. Με την Εργατική Αλληλεγγύη στο χέρι οργώναμε στην κυριολεξία τους εργατικούς χώρους και λέγαμε τρία πράγματα πριν γίνει το δημοψήφισμα. Ένα, έχουμε τη δύναμη να τους κερδίσουμε, μπορούμε να σταματήσουμε τους εκβιασμούς τους. Δύο, δεν είμαστε μόνοι μας, η Ευρώπη έχει κινήματα και θα πάρει κουράγιο από το δικό μας ΟΧΙ. Το τρίτο και το πιο δύσκολο, ότι μετά το δημοψήφισμα μπορούν να συνεχιστούν οι εργατικοί αγώνες, μπορούμε με κυβέρνηση της αριστεράς που κάνει αυτές τις υποχωρήσεις να συνεχίσουμε την εργατική αντίσταση.

 

Επιβεβαιωθήκαμε; Στα πρώτα δύο, η απάντηση είναι πανεύκολη. Το 62% ψήφισε ΟΧΙ. Ενώ, στη Γαλλία, όπου οι Κασσάνδρες μιλούσαν για φασιστικοποίηση της κοινωνίας, σαρώνει το απεργιακό κίνημα, στην Ιρλανδία στροφή αριστερά, στη Βρετανία Brexit.

 

Στο τρίτο, να θυμηθούμε τους ναυτεργάτες, τις γενικές απεργίες στις 12 Νοέμβρη, 2 και 3 Δεκέμβρη, τη νεά χρονιά με το σεισμό της 4 Φλεβάρη, που έδειξαν ότι δεν πέθαναν τα κινήματα, ότι οι απεργίες είναι εδώ. Και μετά άρχισε ο κύκλος των κινητοποιήσεων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις με απεργίες διαρκείας, η σύγκρουση με το ασφαλιστικό, πήραν τη σκυτάλη στις 8 Ιούνη τα νοσοκομεία και αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκονται σε απεργία διαρκείας μείζονες κλάδοι και συντονίζονται.

Και ταυτόχρονα είδαμε να ξετυλίγεται η μεγαλύτερη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες έχουν σωθεί πρακτικά και επιβιώσει λόγω της αλληλεγγύης των Ελλήνων εργαζομένων. Από τα νησιά και τις γιαγιάδες της Μυτιλήνης μέχρι τον Έβρο. Είδαμε να ανοίγει το ζήτημα των ανοιχτών συνόρων κόντρα στην Ευρώπη Φρούριο.

 

Συνεχίζουμε ακόμα πιο δυνατοί μετά το Brexit. Δε δεχόμαστε αυτό που λένε ότι όσοι ψήφισαν την έξοδο από την ΕΕ είναι ρατσιστές. Είναι ένα ταξικό ΟΧΙ, ένα ΟΧΙ θυμού και οργής απέναντι σε ένα νεοφιλελεύθερο σύστημα, είναι κόσμος που έχει επηρεαστεί σαφέστατα από τη Γαλλία και την Ελλάδα. 

 

Το πρόγραμμα υπάρχει ήδη. Στις 6 Ιούλη, 24ωρη απεργία των τρένων με το ΜΕΤΡΟ που προσπαθούμε να συντονιστούν όλες οι συγκοινωνίες. Στις 5 Ιούλη με τη μεγάλη διαδήλωση να θυμήσουμε ότι το ΟΧΙ στα μυαλά της εργατικής τάξης παρέμεινε ΟΧΙ, στου Τσίπρα έγινε ΝΑΙ. Και στις 29 Ιούνη, ξανά στάση εργασίας στα νοσοκομεία λέγοντας προσλήψεις τώρα.

 

Ακόμα πιο δυνατοί ανοίγουμε τη μάχη ενάντια στο ρατσισμό. Είναι ψέματα του Φίλη ότι τα προσφυγόπουλα γράφονται αυτόματα στα σχολεία, οι καθηγητές έχουν μπει μπροστά για να γίνει αυτό με πρωτοβουλία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Το ίδιο στα νοσοκομεία, λένε ότι είναι ανοιχτά, αλλά είναι κατάκτηση δική μας, των γιατρών και των νοσηλευτών, αυτό.

 

Για να σπάσουμε τη σαπίλα των ΜΜΕ και του πρωθυπουργού, χρειάζεται στόματα και χέρια, χρειάζεται δυνάμωμα της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς και συγκεκριμένα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος που διακινεί την Εργατική Αλληλεγγύη.